Οι λέξεις είχαν προδικάσει τις πράξεις,
λίγο πριν τις ρίξουν στην φωτιά.
Λίγο πριν αφήσουν το τώρα για το μέλλον,
αετός που αφέθηκε ελεύθερος,
χάθηκε εκεί ψηλά….
Εσύ πάλι δεν ακούς.
Τα μηνύματα που σου στέλνω δεν τα βλέπεις,
όχι γιατί είσαι τυφλή,
αλλά γιατί αρνείσαι την αλήθεια μου να δεις.
Αρνείσαι τον ίδιο σου εαυτό να αποδεχτείς,
σε μια λεωφόρο που δεν μπορείς να σταματήσεις.
Κρίμα…είχαμε έρθει τόσο, μα τόσο κοντά.
Σαν χώμα ήμουνα που προσδοκούσα εσένα.
Εσένα, που ήσουν στάλες της βροχής.
Ήθελα να με δροσίσεις,
τον έρωτα μου να γευτείς.
Μα ήρθε ένας αγέρας άγριος.
Φύσηξε, έφυγες μακριά…
Παύλος
Παυλίδης 25 /2/ 2018
