Απόκληρος

Απόκληρος από μια κοινωνία που το χρήμα είναι θεός,

εισπράττω την περιφρόνηση σαν αστείο φιλοδώρημα!!!

Εγώ πίσω όμως σας το γυρίζω.

Δεν ζήτησα δανεικά από κανένα!!!

Μόνο, να με κοιτάτε στα μάτια, όπως και εγώ.

Δικάστηκα και καταδικάστηκα από το σύστημα σας,

σαν ένας κοινός εγκληματίας,

επειδή είχα το θάρρος όνειρα να κάνω.

Επειδή είχα το θράσος το κόσμο να θέλω να αλλάξω.

Σβησμένο αποτσίγαρο νομίζατε πως ήμουνα,

άχρηστοι χαρτογιακάδες που κρύβεστε όλοι πίσω από ένα πρέπει.

Μα εγώ μέσα μου έχω φωτιά που δεν σβήνει!!!

Μικρά ανθρωπάκια η γραβάτα δεν κάνει τον άνθρωπο,

αλλά ο άνθρωπος την γραβάτα.

Γελάσατε δυνατά, πολύ δυνατά.

Εκκωφαντικά θα έλεγα, όταν έπιασα πάτο.

 Ναι είναι αλήθεια πως έπιασα πάτο...

Μα εγώ μέσα μου έχω φωτιά που δεν σβήνει !!!

Ακόμα είμαι γεμάτος από όνειρα και θέληση να δημιουργήσω.

Να σας πω κάτι, υπηρέτες του χρήματος.

Τώρα που δεν έχω τίποτα να χάσω, είμαι ακόμα πιο δυνατός !!!

Παύλος Παυλίδης  05/06/2015    

Το ξέρεις

Το ξέρεις ότι μαζί τρελό έρωτα έχουμε κάνει.

έστω αν και δεν σε άγγιξα ποτέ μου...

Όμως πιο πέρα από τον καθένα,

περπάτησα στα μονοπάτια της καρδιάς σου,

όταν σου ψιθύρισα λόγια αγάπης,

δίπλα στην άμμο, όταν είχες τα μάτια κλειστά.

Όταν τα άνοιξες η αλμύρα και ο κατεργάρης ήλιος,

χάϊδευαν γλυκά το υπέροχο κορμί σου,

κάνοντας το κύμα να θέλει να σκάσει από το κακό του.

Έψαξες να με βρεις μα δεν με είδες,

όνειρο νόμιζες πως είδες, όνειρο του καλοκαιριού.

Αμπάρωσες λοιπόν για μια ακόμα φορά τα μάτια σου.

Αφέθηκες ελεύθερη.

Τα χείλη σου, αχ τα χείλη σου τα δάγκωσες λάγνα

για ακόμα μια φορά, θέλοντας να μου φωνάξεις!!!

Είμαι δικιά σου ξανά και ξανά..

Ριπές  από θυελλώδη έρωτα μαστίγωναν πλέον,

το απροστάτευτο κορμί σου, λίγο πριν ο ήλιος δύσει.

Δεν έχεις ξαναζήσει τέτοιο όνειρο,

αλλά δεν το έχεις ζήσει μόνη σου

Και το ξέρεις....

Παύλος Παυλίδης  03/06/2015   

Ένας μήνας και δύο μέρες

Ένας μήνας και δύο μέρες χωρίς εσένα

Στο σταθμό μου σφυρίζουν αδιάφορα τα τραίνα

Χωρίς κάποιος διαβάτης να κουνάει άσπρο μαντήλι

Για να αποχαιρετήσει το δικό σου, που φεύγει

Νόμιζα πως με τα δάκρυα μου τα καυτά

Θα γέμιζα χιλιάδες κενές σελίδες,

Στο δικό μας άλμπουμ της αγάπης,

Δίχως να το μάθει κανείς

Περιπλανιέμαι με τις  ώρες στους δρόμους

Αφήνοντας τα ανθρωπάκια να αλλάζουνε χρώμα

Αφήνοντας το φεγγάρι να πάρει την θέση του ήλιου

Περιμένοντας το καρτερικά για ακόμα μια φορά

Πήγα στο σινεμά που πρωτοφιληθήκαμε

Αλλά ήταν άδεια όλα τα καθίσματα

Έστω και αν η ταινία είχε για ώρα αρχίσει

Σκουπίδια είδα μονο στους διαδρόμους.

Ένας μήνας και δύο μέρες....

Παύλος Παυλίδης  03/06/2015   

Λάβα

Ηφαίστειο που βρισκότανε σε λήθη..

Κοιμόταν φαινομενικά, μα μέσα του σιγόβραζε,

περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου.

Ήθελε να δώσει διέξοδο διαφυγής,  στα άγνωστα γιατί.

Αναπάντητα ερωτήματα πάντα θα υπάρχουν,

αν δεν τολμήσεις να γίνεις φωτιά.

Αν δεν τολμήσεις σαν σφαίρα να μπεις σε μια θαλάμη,

αδιαφορώντας αν θα βρεις τον στόχο.

Και εγώ γιγαντώθηκα,,,,


Έγινα για μένα λάβα!!!

Εκτοξεύτηκα ψηλά περιτυλιγμένος,

από ένα μυστήριο σύννεφο καπνού.

Μετά κατάπινα το χώμα,

καίγοντας τα πάντα στο πέρασμα μου.

Ελπίζω λίγο πριν πετρώσω,...λίγο,

να βρω τον πραγματικό μου εαυτό!!!

Παύλος Παυλίδης  25/05/2015    

Ανατολή

Με ένα σου χάδι, 

έδωσες νόημα σε αυτή την υπέροχη ανατολή του ηλίου.

Την είχα δει χιλιάδες φορές, 

μα δεν ήταν ποτέ τόσο ωραία, 

αφού δεν υπήρχες  εσύ.

Να σου πω την αλήθεια κοντοστάθηκα.

Δεν ήθελα οι ακτίνες του ήλιου να σε αγγίζουν.

Τα εγώ μου όμως είχαν γίνει ένα με τα θέλω,

στην αδάμαστη τρέλα, όπου μιλάνε οι σιωπές.

Με μια σου ματιά,

έδωσες γλυκιά μαχαιριά στο γυμνό μου κορμί,

απελευθερώνοντας την λαχτάρα του έρωτα,

την λαχτάρα του πάθους, δίχως ίχνος ντροπής.

Σύρματα αγκυλωτά μπήκαν μες  σε όλο μου το είναι

γεμίζοντας τις χαρακιές, με πόθο και ηδονή.

Ο ήλιος ανηφόριζε ψάχνοντας το φεγγάρι,

φορώντας το χρυσαφί του στέμμα.

Ο ήλιος με φωτιά μας είχε χαράξει!!!

Η ανατολή δεν θα ήταν πια ποτέ η ίδια...

Παύλος Παυλίδης  18/05/2015    

Σου το είχα πει

Σου το είχα πει, σου το είχα πει

Πως φλόγα μεγάλη σε έκαιγε

Που δεν είχε σβηστεί

Πως έκλαιγες για αγάπη

Που δεν είχες γευτεί

Σου το είχα πει

Σου το είχα πει, σου το είχα πει

Πως αν έπιανες την καρδιά μου

Θα είχες τρελαθεί

Στα μάτια άμα με κοίταζες

Φλόγες θα είχες δει

Θα ένιωθες τον έρωτα

Όπως δεν είχες ξαναδεί

Σου το είχα πει

Σου το είχα πει, σου το είχα πει

Λόγια αγάπης αν ψιθύριζες

Τα αστέρια θα είχες δει

Πως γλυκά άμα με φίλαγες

Το αύριο δεν θα 'ρθει

Σου το είχα πει ....

Παύλος Παυλίδης  11/05/2015     

Αποτυπώματα

Δεν μου άφησες αποτυπώματα που φαίνονται

Αν και περπάτησες ατελείωτες ώρες πάνω στο κορμί μου

Αν και ταξίδεψες μαζί μου αμέτρητες φορές

Σε άγνωστους και για τους δυό μας προορισμούς.

Σαν πατημασιές στην παραλία τα ίχνη σου

Πέρασε το κύμα με τον αφρό και τις έσβησε

Το κόκκινο κραγιόν σου έφυγε και αυτό

Αν και είχε δώσει χρώματα του πάθους στα χείλη μου.

Αποτυπώματα δεν μου άφησε ο χρόνος

Ούτε τα ανεξίτηλα μελάνια, ούτε οι μεγάλες φλόγες

Μα όταν κάτω από ένα ολόγιωμο φεγγάρι μου ψιθύρισες

Λόγια αγάπης και έρωτα εκεί, εκεί άθελα σου με σημάδεψες

Εκεί χάραξες βαθιά μες στην καρδιά μου νέους δρόμους

Εκεί άφησες τα αποτυπώματα σου, αθόρυβα

Εκεί που ξέρεις ότι μόνο εγώ μπορώ να πάω….

Παύλος Παυλίδης  04/05/2015