Οπλίστηκα

                                                                        

Οπλίστηκα, οπλίστηκα με θέληση πολύ.

Ήθελα τον εαυτό μου να δικάσω, να με σύρω αλυσοδεμένο για να

ομολογήσω  τις αμαρτίες μου.

Δεν μπορούσα να με βλέπω να κουβαλάω τις αόρατες σιδερένιες

μπάλες της καρδιάς μου.

Έτσι με την καταδίκη μου, νόμιζα πως θα λυτρωθώ,

θα ελευθερωθώ, θα μπορούσα με άνεση στον καθρέπτη να με

κοιτάω.

Νόμιζα πως θα άνοιγα αετίσια φτερά και θα έβλεπα από εκεί

ψηλά σαν μικρογραφία τον κόσμο.

Πόσο γελασμένος ήμουνα!

Με μια του σκέψη τα εγώ μου ηλιαχτίδες γινόντουσαν,

εισχωρούσαν στις αμπαρωμένες πόρτες του μυαλού μου,

γελώντας σαρκαστικά που τόσο εύκολα τα είχαν καταφέρει,

για ακόμα μια φορά.

Η αγάπη για τον εαυτό μου πάντα υπερτερούσε του μίσους.

Σε αυτή την αναθεματισμένη ζυγαριά πάντα έβγαινε νικητής η

αγάπη.

Η αγάπη για μένα, όχι για τους άλλους.

Μα εγώ με μισούσα γιατί ανθρωπάκι στα μάτια μου έμοιαζα.

Μικρό, πολύ μικρό, που περπατούσε στις άκρες των δακτύλων των

ποδιών του για να μην πατήσει την σκιά του...

Παύλος Παυλίδης  24/07/2015     

Η ώρα της σιωπής

Είχε έρθει εκείνη η καταραμένη ώρα.

Τα μάτια ήταν χαμηλωμένα και των δυο μας.

Μάτια που άλλες φορές έψαχναν να βρεθούν με ανυπομονησία,

θέλοντας να ταξιδέψουν μαζί πέρα από τον ορίζοντα, ήταν τώρα

βουβά.

Θύμιζαν ζωγράφο που του είχαν τελειώσει τα χρώματα και έβλεπε

μισοτελειωμένο τον πίνακα του πάνω στο καβαλέτο.

Η σιωπή είχε κυριεύσει το δωμάτιο και ήταν εκκωφαντική!

Μέχρι που και μια αράχνη σκιάχτηκε και πήγε όσο μπορούσε πιο

αθόρυβα σε μια γωνιά, μαζεύοντας τον ιστό της.

Και όλα αυτά που ; Σε αυτό το δωμάτιο!

Στο δωμάτιο που φωλιάσαμε τον έρωτα μας, εκεί που τα κορμιά

μας ούρλιαζαν από χαρά όταν έβρισκε το ένα το άλλο, εκεί.

Εκεί που είχαμε πει σε αγαπώ αμέτρητες φορές, θέλοντας να

σταματήσει ο χρόνος.

Που χάθηκε αυτή η αγάπη ; Σιωπή

Που χάθηκε αυτός ο έρωτας; Σιωπή

Τι κάναμε λάθος; Σιωπή.

Αμέτρητα ερωτήματα, έβρισκαν αμέσως λύση, και η απάντηση

ήταν πάντα η ίδια : Σιωπή

Ξάφνου ένας δυνατός κρότος έσπασε την σιωπή και ύστερα και

άλλος και άλλος  ολοένα και πιο δυνατός.

Ήταν τα δάκρυα μας που έπεφταν στο πάτωμα, σχηματίζοντας

μικρές λίμνες.

Το κοινό είχε ενθουσιαστεί από την παράσταση και χειροκροτούσε

όρθιο εκτασιασμένο.

Τα δάκρυα μετά έπεφταν όλο και πιο αργά μέχρι που στέρεψαν.

Οι θεατές σταμάτησαν να χειροκροτούν.

Το έργο αυτό  μόλις είχε τελειώσει....

Παύλος Παυλίδης  23/07/2015    

Νόμιζα

Νόμιζα πως ήσουνα καπνός  που ήταν μακριά μου

μα εσύ ήσουνα φωτιά, έκαψες τα εσώψυχα μου

αφήνοντας την στάχτη για αποτύπωμα σου.

Νόμιζα πως ήσουνα γαρδένια, μύριζα το άρωμά σου

μα εσύ ήσουνα αγριοτριανταφυλλιά, με αγκάθια κοφτερά

και χάραζες την καρδιά μου.

Νόμιζα πως ήσουνα σύννεφο που δεν μπορώ να πιάσω

τα χείλη σου ήταν πύρινα, πως να τα ξεχάσω

κόλαση που αδημονώ να πάω να ξαποστάσω.

Νόμιζα πως με ορίζω εγώ, μα εσύ ήσουν το άλλο μου εγώ

πως να τα βάλω με εμένα, τα έχω όλα πια χαμένα

νόμιζα πως δεν είχα να δώσω άλλη αγάπη

και ήρθες εσύ και άφησες πίσω μόνο στάχτη.

Παύλος Παυλίδης  20/07/2015    

Βήμα

Δεν ήμουν έτοιμος για αυτό το βήμα

θύτης νόμιζα πως ήμουν, μα ήμουν το θύμα

ακροβατεί η ζωή μου σε ένα νήμα,

σε βράχο που σκάει είμαι το κύμα.

Ήρθες κοντά μου, σκιάχτηκα τόσο

σε αυτή την αγάπη, μήπως ενδώσω

φοβήθηκα πολύ, μήπως σε χάσω

μα πιο πολύ μήπως σε πιάσω.

Τώρα μακριά είσαι από μένα

σε κάθε σταθμό μου, άδεια τα τρένα

τον έρωτα μας θέλω πάλι να νιώσω

τις δύο καρδιές μας να τις ενώσω.

Παύλος Παυλίδης  19/07/2015    

Τελευταίο δάκρυ

Ένα δάκρυ δεν είναι αρκετό

να αλλάξει τον κόσμο σε ένα λεπτό

μα αν το δάκρυ είναι το τελευταίο

ίσως να αποβεί πολύ μοιραίο.

Πρέπει να ξέρεις για ποιόν το κρατάς

τα μάτια να κλείνεις σαν τον φιλάς

του πάθους να παίρνεις το μερτικό

να είναι και για τους δύο κρυφό μυστικό.

Είχα ένα δάκρυ, το είχα για σένα

μα όταν ήσουν κοντά μου είδα το ψέμα

το δάκρυ που είχα αλλού θα το δώσω

εκεί που ξέρω πως αγάπη θα νιώσω.

Τώρα που είσαι μακριά, άσε τα δάκρυα μου

γιατί πολύ τα αγαπώ γιατί είναι δικά μου...

Παύλος Παυλίδης  13/07/2015    

Ζωή και θάνατος

1. 
   

Στάχτη μετά από καύση

είναι η ζωή μας , δίχως καν παύση

κερί που θα σβήσει σε λίγο η φλόγα

είμαι εγώ σε μία αιώρα

Σύνθεση δροσερή από ροζ μπουκέτα

είμαι μαέστρος, κρατώ την μπαγκέτα

την αποσυνθέση να νοιώσω απόψε δεν θέλω

πήραν φωτιά όλα τα θέλω

Ο θάνατος πια δεν με φοβίζει

παιγχνίδι η ζωή που ξάφνου αρχίζει

σε μια σκακιέρα είμαστε πιόνια

λίγη σημασία έχει το χρώμα.

Παύλος Παυλίδης  10/07/2015    

Μόνοι στο πέλαγος

Καράβι που έπεσε σε ξέρες

μοιάζουν οι στενάχωρες σκέψεις.

Τα ανταριασμένα κύματα διψούν να σε καταπιούν,

μα εσύ θέλεις από κάπου να πιαστείς για να σωθείς,

αδιαφορώντας για τους άλλους!!!

Δεν υπάρχει ανυπέρβλητο εμπόδιο για τον άνθρωπο

παρά μόνο αν παραιτηθεί από τα εγώ του.

Τότε και μόνο τότε,  τα εγώ μαζί με τα θέλω

παίρνουν φωτιά και καίγονται τα όνειρα του!!!

Όταν έρχονται τα δύσκολα, φαίνεται η ψυχή του ανθρώπου.

Σαν την πίστη είναι δεν φαίνεται,

αλλά ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι υπάρχει.

Και όταν αυτή γιγαντωθεί,

βράχια μεγάλα γίνεται,

για να πέσουν πάνω της τα τεράστια κύματα

και να γίνουνε αφρός....

Το ποίημα αυτό είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο πίνακα

μόνοι στο πέλαγος, ναυάγιο

του ζωγράφου - ποιητή Σταύρου Τζώρτζου

Παύλος Παυλίδης  09/07/2015