Πως

 

Πως να ατενίσω το μέλλον κοιτώντας από μία χαραμάδα;

Είναι πολύ το φως και  μπορεί να τυφλωθώ.

Φίλος των σκιών έχω γίνει και των μικρών στιγμών,

αδιαφορώντας το αύριο τι θα φέρει.

Γράμμα γεμάτο σφραγίδες που δεν βρήκε παραλήπτη,

δεμένος με αόρατες σιδερένιες μπάλες

σε μια ερημική παραλία είναι το κορμί μου.  

Περιμένω  λυτρωτικά την παλίρροια να έρθει...

Βαρύ το φορτίο και ο φόβος της ψυχής μου,

μα πιο βαρύς ο φόβος της λησμονιάς.

Ο άνθρωπος δεν πεθαίνει όταν αφήσει το κορμί του

παρά μόνο όταν στην μνήμη των άλλων ξεχαστεί.

Πως να χωρέσεις στα όνειρα μου?

Δαίμονας έχω γίνει και φοβάμαι μην σε κυνηγήσω.

Να σου πω την αλήθεια πιο πολύ φοβάμαι μήπως σε πιάσω..

Παύλος Παυλίδης  17/06/2015     

Απόσταση

 

Μου είπες  πως είμαστε  πολύ μακριά, ο ένας από τον άλλον.

Μετά πήρες  μια μικρή πέτρα από την ακρογιαλιά

και την έριξες στην θάλασσα.

Να το βλέπεις;

Θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό, ποτέ δεν θα είμαστε ένα κύμα,

ποτέ δεν θα σκάσουμε μαζί με δύναμη στα βράχια.

Είχες πάρει φωτιά και δεν ήξερα πως να σε σβήσω.

Είχες πάρει φωτιά και δεν ήξερα τι με έκαιγε πιο πολύ.

Τα πύρινα λόγια σου, ή ο ήλιος που δεν είχε σύννεφα για  να

κρυφτεί;

Μωρό μου, η απόσταση νικάει την αγάπη, σαν το νερό που πέφτει

λίγο- λίγο πάνω σε ένα βράχο, μέχρι να τον εξαφανίσει.

Τι θα ήθελες να είσαι;

Το νερό ή ο βράχος;

Θέλεις να είσαι ο νικητής ή ο ηττημένος;

Το δίλημμα ήταν μεγάλο, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι υπήρχε

νικητής ή ηττημένος, σε μια μεγάλη αγάπη.

Έφυγα ξυπόλητος αφήνοντας κάποιες αχνές πατημασιές στην

άμμο.

Σε λίγο το κύμα που θα ερχόταν, θα τις έπαιρνε και αυτές....

Παύλος  Παυλίδης  5/08/2015      

Φόβος

 

Τον  φόβο κανείς μας δεν τον έχει δει.

Αερικό είναι που δεν πιάνεται, σαν φάντασμα με λευκό σεντόνι,

χτυπά τις ασθενικές πόρτες του μυαλού μας.


Έπειτα τις κλειδώνει βασανιστικά μία μία,

με το τεράστιο σκουριασμένο κλειδί  των χαμένων ψυχών...

Σε απρόσιτα μέρη του μυαλού, εκεί φωλιάζει ο φόβος!!!

Φίλος είναι των σκιών, της μοναξιάς, της θλίψης, σαν χάρος

που σε καρτερά με ένα δρεπάνι είναι.

Να σε πάρει θέλει από κοντά, αιχμάλωτο να σε έχει.

Εσύ να είσαι δουλικό, με τις αδύναμες σου σκέψεις.

Δέσμιος θα είσαι μια ζωή αν δεν τον πολεμήσεις!!!

Θα σέρνεις μια ζωή την αναποφασιστικότητα σου, σαν να έχεις,

δεμένες σιδερένιες μπάλες στα πόδια σου, για παρακαταθήκη...

Μέσα στην αφόρητη ζέστη, 

ένα παγωμένο  πρόσωπο θα βλέπεις στον καθρέπτη, 

δαιμόνια θα σε κυνηγούν, στον ύπνο σαν κοιμάσαι.

Ο φόβος είναι ανίκητος, άμα τον πιστεύεις.

Ο φόβος είναι ανίκητος, μόνο αν τον πιστεύεις !

Πρέπει να ψάξεις μέσα σου βαθιά, αν θέλεις να τον διώξεις.

Η ζωή είναι τόσο όμορφη, που σου φέρνει ζάλη,

μπες μέσα στην δίνη της μην σκύβεις το κεφάλι.


Εσύ μόνο έχεις την δύναμη τον φόβο να νικήσεις.

Άσε τα κιτρινισμένα γράμματα άλλος να τα διαβάσει.


Άσε τα πονεμένα δάκρυα, ελεύθερα να κυλήσουν ...

νιώσε την λύτρωση, σε όλο το κορμί σου.


Μόνο τότε θα είσαι έτοιμος να δεχτείς τα δάκρυα χαράς.

Άσε τους χτύπους των ρολογιών, αδιάφορα να χτυπάνε,

μόνο αχνά να τους ακούς, όταν μακριά σε πάνε.

Ο άνθρωπος είναι χαμαιλέοντας, αλλάζει αν το θελήσει.

Αλλάζει χίλια χρώματα, τα πάνω κάτω φέρνει.

Βγάλε από μέσα σου αυτά που έχεις κρυμμένα.

Αυτά ψάξε για να βρεις, πίσω μην κοιτάζεις

ο φόβος δεν είναι παρά μόνο μια σκιά, 

τι και αν σε ακολουθάει ;

Eσύ είσαι ο ρυθμιστής σε τούτο το παιχνίδι.

Ο φόβος πάντα χάνεται, ο ήλιος σαν προβάλλει...

Παύλος Παυλίδης  01/08/2015    


Αφιερωμένο στην φίλη μου Ξένια

Χαμένες Αγάπες

 

Τις είπαν χαμένες αγάπες.

Άλλες ήταν ανεκπλήρωτοι έρωτες με μεγάλες προσδοκίες,

καράβια ήταν που τα είδαμε να φεύγουν,

να έχουν σηκώσει την μπουκαπόρτα και εμείς αλαφιασμένοι

από το τρέξιμο για να τα προλάβουμε ,

σαν χαζοί τα κοιτάγαμε, σε μια άδεια προβλήτα.

Απόνερα μόνο αφήσανε!!!

Άλλες ξεκίνησαν σαν όνειρα και κατέληξαν σε εφιάλτες,

που δεν θέλουμε να τους θυμόμαστε.

Τα πράσινα φύλλα γίνανε κίτρινα, βαρύς θα είναι φέτος

ο χειμώνας...

Οι χειρότερες ίσως ήτανε αυτές που νομίζαμε

ότι ξέραμε πολύ καλά τον άλλον,

σαν να βλέπαμε τον ίδιο τον εαυτό μας.

Παραβλέψαμε όμως το σημαντικότερο:

Πως νομίζεις ότι γνωρίζεις τον άλλον όταν δεν ορίζεις

τον ίδιο σου τον εαυτό;

Μοιάζουν οι χαμένες αγάπες με τα δέντρα που τα ξεγελάει

μέσα στον χειμώνα η πολύ η ζέστη και νομίζουν πως ήρθε

επιτέλους η άνοιξη.

Βιάζονται να ανθίσουν, αλλά είναι τελείως άγουρα.

  

Τις είπαν χαμένες αγάπες.

Μα, δεν χάνει κανείς από την αγάπη.

Χάνει άμα δεν αφεθεί ελεύθερος το είναι του να δώσει,

άμα τον έρωτα στο πετσί του δεν έχει νοιώσει,

άμα δεν κλάψει σαν παιδί όλο το βράδυ

μουσκεύοντας το μαξιλάρι που έχει για μοναδική συντροφιά.

Τις είπαν χαμένες αγάπες.

Μα, οι χαμένες αγάπες δεν αξίζουν.

Παράσημα τσίγκινα είναι κρεμασμένα στο πέτο.

παράσημα αόρατα που μας στοιχειώνουν!!!

Καμιά φορά είναι αβάσταχτο το βάρος τους, μα...

μα άμα γνωρίσεις την πραγματική αγάπη, τότε...

τότε όλα  αυτά αποκτούν τεράστια αξία, γίνονται χρυσά

φωτίζουν με την αόρατη λάμψη τους

την πληγωμένη καρδιά μας,

δείχνοντας μας τον δρόμο της ευτυχίας.

Παύλος Παυλίδης  30/07/2015    

 Υ.γ. Αφιερωμένο στην Frau

Ο δρόμος προς την ελευθερία

                                                                        

Ο δρόμος προς την ελευθερία,

μοιάζει με ταινία που δεν έχεις ξαναδεί.

Ούτε ξέρεις πως αρχίζει το έργο

πολύ περισσότερο δε, 

το πως τελειώνει.

Εσύ νομίζεις πως είσαι ο πρωταγωνιστής,

μα δεν είσαι παρά  ένας απλός κομπάρσος !!!

Στρατιωτάκι μαύρο...

έτοιμο να θυσιαστεί, 

στου χρόνου την σκακιέρα.

Δίπλα σου θα έχεις πάντα αγκάθια.

Σπασμένα γυαλιά θα έχεις παντού στο διάβα σου,

εσύ θα πρέπει ξυπόλητος ανάμεσα τους να περάσεις.

Αίμα θα πρέπει πολύ να χύσεις.

Ελεύθερα αν θέλεις να κοιτάς,

πυξίδα να έχεις την καρδιά σου.

Δεν πρέπει να φοβάσαι μην χαθείς.

Δεν πρέπει να φοβάσαι μην ξεστρατίσεις.

Ο φόβος είναι σκιά που ακολουθεί,

όσους οράματα δεν έχουν!!!

Και αν στο τέρμα του δρόμου νομίζεις πως βρεθείς,

πίσω μην γυρίσεις να κοιτάξεις.

Το ταξίδι σου τώρα μόλις αρχινά,

δεν πρέπει να το χάσεις!!!

Παύλος Παυλίδης  29/07/2015    

Πυρά

                                                                     

 

Σε ένα ακατοίκητο μέρος του μυαλού μου,

εκεί που δεν ήξερα την ύπαρξη του ούτε και εγώ

μπήκες αθόρυβα περπατώντας με τις μύτες των ποδιών σου

και άναψες κρυφά ένα τσιγάρο.

Ο καπνός γέμισε τον χώρο, η καύτρα έκαιγε τα σωθικά μου

μα πιο πολύ με είχε κάψει το άρωμα σου,

το άρωμα γυναίκας που έδινε το κορμί σου,

σαν  να ήμουν δεμένος σε πυρά, έτσι με κρατούσε.

Κάποιες νύχτες που κρυώνω, λίγο πριν να κοιμηθώ

τότε την πυρά σου επισκέπτομαι

μοναχικός διαβάτης, που θέλει τόσο να καεί

να καεί και να ελευθερωθεί.

Σε ένα ακατοίκητο μέρος του μυαλού μου

μπόρεσα και φυλάκισα μικρές στιγμές

και ύστερα σαν να ήμουνα χρυσόψαρο

τις άφησα στην γυάλα να χαθούν.

Παύλος Παυλίδης  28/07/2015    

Δύο ασημένια νομίσματα

                                                                       

Έψαχνα χρόνια για να βρω, δύο ασημένια νομίσματα

για να πληρώσω τον αναθεματισμένο τον βαρκάρη.

Εκείνον που στο στερνό μου ταξίδι,

θα με συντρόφευε για λίγο!!!

Μούσες σαν την Κίρκη με πλησίαζαν,

για να μου ψιθυρίσουν ερωτόλογα, 

με την υπόσχεση πως θα μου τα δώσουν, 

μα δεν μου τα έδωσαν ποτέ.

Από συμπληγάδες πέτρες πέρασα και έσπασα τα φτερά μου,

μα δεν τα βρήκα ούτε εκεί όπως πίστευα ο δόλιος.

Γιατρεύτηκα όμως γρήγορα και πέταξα και πάλι.

Πέταξα πολύ ψηλά , θα έφτανα τον ήλιο,

αν δεν έπιανε φωτιά όλο το κορμί μου.

Νομίσματα όμως πουθενά όσο και αν είχα ψάξει.

Τότε ελεύθερος αφέθηκα και κοίταξα την καρδιά μου.

Μόνο εκεί θαρρώ, πως δεν είχα ποτέ κοιτάξει.

Εκεί που μόνο αν είσαι αγνός μπορείς να πας να ψάξεις.

Πολύ βαθιά μέσα μου τα είχα από πάντα,

μα τούτα τα νομίσματα, ποτέ θόρυβο δεν είχαν κάνει.

Τώρα που ξέρω ότι κρατώ τον πλούτο στην καρδιά μου,

κανένα ταξίδι μακρινό, κανένα δεν με τρομάζει!!!

Παύλος Παυλίδης  26/07/2015