Στοιχειά

Τα έβαλα με τα στοιχειά της φύσης,

ομπρέλα είχα μόνο την συνείδηση μου.

Ο αέρας λυσσομανούσε έτοιμος να κατασπαράξει,

ότι έβρισκε μπροστά του, 

μα εγώ τον άκουγα σαν να ήθελε, κάτι να μου ψιθυρίσει.

Αστραπές ήθελαν να φωτίσουν το κάθε μου βήμα,

κάθε άγνωστη πτυχή του εαυτού μου,

αλλά εγώ ήξερα για μια φορά ακόμα,

πως να διαβώ αλώβητος, τα μονοπάτια των σκιών.

Βροντές  και κεραυνοί θέλησαν να με τρομάξουν,

μα εγώ είχα κλειστά τα αυτιά της ψυχής.

Κώφευα την ώρα της κρίσης.

Καταρρακτώδης βροχή και χαλάζι,

έπεφταν πια πάνω στο αφύλακτο κορμί μου

Ξεγυμνώθηκα,

κυλίστηκα στις λάσπες, έγινα ένα με την γη.

Δεν είχα τίποτα να χάσω πια,

παρά μονάχα ίσως τον ίδιο τον εαυτό μου...

Παύλος  Παυλίδης  12/08/2015    

Μικρά ερωτικά (Σύννεφα)

Πέρα από τα σύννεφα,

άκουσα τους χτύπους της καρδιάς.

Άκουσα να μου λες πως με αγαπάς.

αφέθηκα και πέταξα ακόμα πιο ψηλά.

Η αγάπη είναι σύννεφα,

τα βλέπεις μόνο, ποτέ δεν τα μετράς.

Δυο χείλη που πάνω σου κρεμάστηκαν,

έρωτας  μιας ατελείωτης βραδιάς.

Ηλεκτροφόρα είναι σύρματα, 

το ξέρεις ότι θα πονάς

μα τα ακουμπάς,

τα ακουμπάς!!!

Παύλος  Παυλίδης  10/08/2015   

Αποξηραμένη λίμνη

Ο ήλιος σου έκαιγε πολύ.

Προσπάθησα πολλές φορές να τραβηχτώ,

να φύγω μακριά σου,

μα τότε ήταν που μου έριχνες τις πιο καυτές ματιές,

μαζί με τα φιλιά σου.

Τα χάδια σου ήταν θάλασσα

Κολύμπαγα μαζί τους, τα άφηνα πολύ μακριά να με πάνε

έστω και αν ήταν άγρια στα βράχια να με χτυπάνε,

μετά αυτά  ξεθύμαναν με τα λόγια που μου είπες

γίνονταν όλα ξαφνικά  αφρός και φυσαλίδες

Η  απουσία σου είναι έρημος.

Αποξηραμένη λίμνη που της πήραν το νερό

είμαι χωρίς τα σε αγαπώ,

ρυτίδες έχω από άκρη σε άκρη

και δεν σε βλέπω πουθενά μες στο δικό μου χάρτη.

Παύλος  Παυλίδης  7/08/2015     

Ατέρμονα

Ατέρμονα γυρίζει ο χρόνος

γρανάζια εμείς τα θύματα.

Αναλώσιμοι όλοι ανεξαιρέτως

που η ματαιοδοξία μας,

δεν μας αφήνει να το καταλάβουμε.

Ατέρμονα γυρίζει ο χρόνος,

όπως και όλα τα αισθήματα.

Αδύνατον να τα χαλιναγωγήσουμε,

αφού είμαστε μικροί κόκκοι σε μια καυτή άμμο,

που ψάχνουμε απεγνωσμένα λίγο δροσερό νερό.

Είμαστε τόσο μα τόσο μικροί !

Ξεχασμένα, μισογεμάτα σε μια στάμνα

κάτω από μία βρύση, βρίσκονται τα εγώ μας.

Μετά ξάφνου ένα αόρατο χέρι ανοίγει την κάνουλα,

όταν βρίσκουμε ανταπόκριση στις καταθέσεις ψυχής μας

και γινόμαστε ανίκητοι γίγαντες,

πλημμυρισμένοι από χαρά και ευτυχία.

Είμαστε τόσο μα τόσο μικροί

και η ζωή τόσο, μα τόσο λίγη

κλεψύδρα που ξέχασαν να την γυρίσουν

οι δυνάστες του σύμπαντος...

Παύλος Παυλίδης  14/06/2015    

Πως

 

Πως να ατενίσω το μέλλον κοιτώντας από μία χαραμάδα;

Είναι πολύ το φως και  μπορεί να τυφλωθώ.

Φίλος των σκιών έχω γίνει και των μικρών στιγμών,

αδιαφορώντας το αύριο τι θα φέρει.

Γράμμα γεμάτο σφραγίδες που δεν βρήκε παραλήπτη,

δεμένος με αόρατες σιδερένιες μπάλες

σε μια ερημική παραλία είναι το κορμί μου.  

Περιμένω  λυτρωτικά την παλίρροια να έρθει...

Βαρύ το φορτίο και ο φόβος της ψυχής μου,

μα πιο βαρύς ο φόβος της λησμονιάς.

Ο άνθρωπος δεν πεθαίνει όταν αφήσει το κορμί του

παρά μόνο όταν στην μνήμη των άλλων ξεχαστεί.

Πως να χωρέσεις στα όνειρα μου?

Δαίμονας έχω γίνει και φοβάμαι μην σε κυνηγήσω.

Να σου πω την αλήθεια πιο πολύ φοβάμαι μήπως σε πιάσω..

Παύλος Παυλίδης  17/06/2015     

Απόσταση

 

Μου είπες  πως είμαστε  πολύ μακριά, ο ένας από τον άλλον.

Μετά πήρες  μια μικρή πέτρα από την ακρογιαλιά

και την έριξες στην θάλασσα.

Να το βλέπεις;

Θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό, ποτέ δεν θα είμαστε ένα κύμα,

ποτέ δεν θα σκάσουμε μαζί με δύναμη στα βράχια.

Είχες πάρει φωτιά και δεν ήξερα πως να σε σβήσω.

Είχες πάρει φωτιά και δεν ήξερα τι με έκαιγε πιο πολύ.

Τα πύρινα λόγια σου, ή ο ήλιος που δεν είχε σύννεφα για  να

κρυφτεί;

Μωρό μου, η απόσταση νικάει την αγάπη, σαν το νερό που πέφτει

λίγο- λίγο πάνω σε ένα βράχο, μέχρι να τον εξαφανίσει.

Τι θα ήθελες να είσαι;

Το νερό ή ο βράχος;

Θέλεις να είσαι ο νικητής ή ο ηττημένος;

Το δίλημμα ήταν μεγάλο, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι υπήρχε

νικητής ή ηττημένος, σε μια μεγάλη αγάπη.

Έφυγα ξυπόλητος αφήνοντας κάποιες αχνές πατημασιές στην

άμμο.

Σε λίγο το κύμα που θα ερχόταν, θα τις έπαιρνε και αυτές....

Παύλος  Παυλίδης  5/08/2015      

Φόβος

 

Τον  φόβο κανείς μας δεν τον έχει δει.

Αερικό είναι που δεν πιάνεται, σαν φάντασμα με λευκό σεντόνι,

χτυπά τις ασθενικές πόρτες του μυαλού μας.


Έπειτα τις κλειδώνει βασανιστικά μία μία,

με το τεράστιο σκουριασμένο κλειδί  των χαμένων ψυχών...

Σε απρόσιτα μέρη του μυαλού, εκεί φωλιάζει ο φόβος!!!

Φίλος είναι των σκιών, της μοναξιάς, της θλίψης, σαν χάρος

που σε καρτερά με ένα δρεπάνι είναι.

Να σε πάρει θέλει από κοντά, αιχμάλωτο να σε έχει.

Εσύ να είσαι δουλικό, με τις αδύναμες σου σκέψεις.

Δέσμιος θα είσαι μια ζωή αν δεν τον πολεμήσεις!!!

Θα σέρνεις μια ζωή την αναποφασιστικότητα σου, σαν να έχεις,

δεμένες σιδερένιες μπάλες στα πόδια σου, για παρακαταθήκη...

Μέσα στην αφόρητη ζέστη, 

ένα παγωμένο  πρόσωπο θα βλέπεις στον καθρέπτη, 

δαιμόνια θα σε κυνηγούν, στον ύπνο σαν κοιμάσαι.

Ο φόβος είναι ανίκητος, άμα τον πιστεύεις.

Ο φόβος είναι ανίκητος, μόνο αν τον πιστεύεις !

Πρέπει να ψάξεις μέσα σου βαθιά, αν θέλεις να τον διώξεις.

Η ζωή είναι τόσο όμορφη, που σου φέρνει ζάλη,

μπες μέσα στην δίνη της μην σκύβεις το κεφάλι.


Εσύ μόνο έχεις την δύναμη τον φόβο να νικήσεις.

Άσε τα κιτρινισμένα γράμματα άλλος να τα διαβάσει.


Άσε τα πονεμένα δάκρυα, ελεύθερα να κυλήσουν ...

νιώσε την λύτρωση, σε όλο το κορμί σου.


Μόνο τότε θα είσαι έτοιμος να δεχτείς τα δάκρυα χαράς.

Άσε τους χτύπους των ρολογιών, αδιάφορα να χτυπάνε,

μόνο αχνά να τους ακούς, όταν μακριά σε πάνε.

Ο άνθρωπος είναι χαμαιλέοντας, αλλάζει αν το θελήσει.

Αλλάζει χίλια χρώματα, τα πάνω κάτω φέρνει.

Βγάλε από μέσα σου αυτά που έχεις κρυμμένα.

Αυτά ψάξε για να βρεις, πίσω μην κοιτάζεις

ο φόβος δεν είναι παρά μόνο μια σκιά, 

τι και αν σε ακολουθάει ;

Eσύ είσαι ο ρυθμιστής σε τούτο το παιχνίδι.

Ο φόβος πάντα χάνεται, ο ήλιος σαν προβάλλει...

Παύλος Παυλίδης  01/08/2015    


Αφιερωμένο στην φίλη μου Ξένια