Το τελευταίο δάκρυ

 

Νόμιζες ότι στα είχα δώσει όλα

την παρθενική ψυχή, το αμόλυντο κορμί μου.

Εκεί ήμουν μια ζωή ακίνητη για σένα

να σε περιμένω καρτερικά, μήπως και φανείς.

Χιλιάδες γράμματα σου είχα στείλει

μαζί με το καλύτερο άρωμα μου

μα άγνωστος φάνηκε ο παραλήπτης,

γύρισαν όλα πίσω, παρέα μου κάνουν στο συρτάρι.

Ξέρεις όσο και να πονούσα,

εφτασφράγιστο  έκρυβα μυστικό

είχα ακόμη κάτι για να δώσω, ότι πιο πολύτιμο είχα

το τελευταίο κάστρο μου, το τελευταίο δάκρυ μου.

Για να το πάρεις όμως έπρεπε να δώσεις αγάπη

και εσύ αγάπη δεν είχες για να δώσεις.

Έκλαψα πικρά, ατελείωτα δάκρυα κύλησαν σαν ποτάμια

αλλά όχι για σένα, μα για τα χρόνια που είχα χάσει....

Το δάκρυ μου το έχω φυλακτό, για κάποιον που το αξίζει

και όταν θα πέσει ξαφνικά, ο έρωτας θα ανθίσει πάλι.

Παύλος  Παυλίδης  17/09/2015    

Αφιερωμένο και εμπνευσμένο από ένα υπέροχο ερωτικό διήγημα 

του Σταύρου Τζώρτζου, ˂ το τελευταίο δάκρυ ˃.  

Ακροδάχτυλα

Τελευταία φορά που βρεθήκαμε, θα περίμενες

να θυμάμαι την μάτια σου,

ή το πληγωμένο χαμόγελο σου.

Θυμάμαι, ότι έκανες πολύ μεγάλη προσπάθεια να κρύψεις

τα δάκρυα σου.

Ένας μεγάλος κόμπος στο λαιμό σε βάραινε.

Η καρδιά σου χτύπαγε δυνατά, πολύ δυνατά..

Θα περίμενες ίσως να θυμάμαι την γεύση των χειλιών σου.

Γεύση από άγρια λουλούδια του δάσους,

ανακατεμένη με την αλμύρα της θάλασσας.

Συγνώμη καρδιά μου...

Τα θυμάμαι όλα αυτά...

Αλλά αυτό που δεν μπορώ να ξεχάσω,

αυτό που θα με κατατρέχει μια ζωή, είναι άλλο.

Τα ακροδάχτυλά σου! Αχ...

Είχανε μπλεχτεί με τα δικά μου,

άγκυρα που μπλέχτηκε σε ξέρες στο βυθό.

Είχανε γαντζωθεί και δεν με αφήνανε να φύγω.

Μετά στα φίλησα ένα, ένα αποχαιρετώντας τα.

Ευχή και κατάρα ο έρωτας σου είπα!!!

Παύλος  Παυλίδης  16/09/2015   

Νομίζεις

Νομίζεις πως είσαι μακριά;

Νομίζεις πως δεν ακούω την φωνή σου;

Κάθε δάκρυ που χύνεις, το ακούω.

Tο ακούω, το ακούω πολύ δυνατά,

λες και χτυπάς το ρόπτρο,

στην μεγάλη ξύλινη εξώπορτα μου.

Πόσες και πόσες φορές δεν τρέχω να σου ανοίξω,

μα δεν σε βλέπω.

Ξέρω όμως ότι είσαι εκεί.

Παραμονεύεις μαζί με τον αγέρα για να με αγγίξεις,

για να πάρεις έστω ένα μικρό μου χάδι.

Όταν το πάρεις, μου χαμογελάς,

με αυτό το υπέροχο χαμόγελο σου.

Στην παραλία τρέχεις και σχηματίζεις

μια μεγάλη καρδιά στην άμμο,

τα όνειρα σου βάζεις μέσα, μαζί και τα δικά μου.

Γιατί καρδιά μου; Γιατί εκεί ; Δεν το ξέρεις;

Τίποτα δεν χτίζεται στην άμμο....

Παύλος  Παυλίδης  15/09/2015   

Βοήθεια

Βοήθεια φωνάζω, με ακούει κανείς;

Τέσσερις τοίχοι και εγώ παλεύουμε μονάχοι,

σε ένα άδειο δωμάτιο.

Ουρλιάζω βοήθεια με όση δύναμη έχω.

Δεν μου έχει απομείνει και πολύ δύναμη

Είναι όση και οι πραγματικοί μου φίλοι.

Τουλάχιστον πέσαν οι μάσκες,

ξεκαθάρισε τελείως το τοπίο.

Τα ποντίκια φύγανε, εγκατέλειψαν το πλοίο

βοήθεια, βοήθεια, βοήθεια,

με ακούει κανείς;

Όσο πάει και χάνεται η φωνή μου,

έφτασα στο σημείο να μην ακούω και ο ίδιος τον εαυτό μου.

Βοήθεια...

Παύλος  Παυλίδης  15/09/2015   

Αφιερωμένο στην Σοφία που θα πάει εθελόντρια στην Αφρική

να προσφέρει βοήθεια σε ανήμπορα παιδιά.

Σύννεφο

Ξεκίνησε σαν ένα απλό σύννεφο,

σαν ένα σύννεφο, σαν όλα τα άλλα,

δεν το είχε πάρει χαμπάρι κανείς

παρά μόνο ένας άνεμος, σιρόκος, κατεργάρης. 

Φύσηξε πάνω του απαλά, χαϊδεύοντας το

και μετά λίγο πιο δυνατά,

θέλοντας να θαυμάσει το άσπρο πέπλο,

που είχε για φορεσιά του.

Σαν μπαλαρίνα χόρευε το άσπρο συννεφάκι,

ανέμελο τριγύριζε στου ουρανού τα κάλλη

δεν είδε το κακόμοιρο που θα έμπλεκε σε λίγο,

η ρότα του το πήγαινε σε ένα άλλο σύννεφο γκρίζο.

Μαζί ένα γίνανε στου έρωτα την πλάνη

και μία στάλα έπεσε, του έρωτα ο καρπός τους

και ύστερα και άλλες πιο πολλές, βροχή που δυναμώνει,

καταιγίδα έγινε πριν βγει λαμπρός ο ήλιος.

Χάθηκε το σύννεφο, ίσως και ο έρωτας τους

ποιος ήταν ο νικητής, ποιος ο νικημένος ;

ποτέ μας δεν θα μάθουμε,

 τα άστρα μάρτυρές μου ….

Παύλος  Παυλίδης  15/09/2015    

Αφιερωμένο σε ένα μικρό σκουνάκι....

Πάλη

Γεμάτος σημάδια εσωτερικά

κοιτιέμαι στον καθρέπτη

ο αφανής πόνος τεράστιος,

μα εγώ με βλέπω και γελάω.

Τους έχω ξεγελάσει όλους σκέφτομαι

σε αυτή την αέναη πάλη με τον εαυτό μου

κανείς δεν τις είδε τις ματωμένες σάρκες

που κρύβω μέσα μου.

Κανείς δε μύρισε τη σήψη

που έχω στο μυαλό μου, στο άρρωστο μυαλό μου.

Και άρχισε πάλι η πάλη, πάλι και πάλι μέσα μου.

Ουρλιαχτά λυκανθρώπων  σε πανσέληνο

μοιάζουν τα ψεύτικα εγώ,

θα σταματήσουν μόνο όταν γευτούν αίμα

από αθώες ψυχές.

Ρίχνω γροθιά στον καθρέπτη και γελάω,

γνωρίζοντας πολύ καλά ότι μέσα μου κλαίω...

Παύλος  Παυλίδης  14/09/2015   

Άδεια αποβάθρα

Σε μια άδεια αποβάθρα,

σεντόνι που κουνιέται ο χρόνος.

Καράβια, δεν βλέπω στον ορίζοντα,

παρά μόνο ακούω....

Ακούω τις σκέψεις μου.

Τεράστιες καμπάνες που χτυπάνε.

Φωνάζουνε τους πιστούς στην εκκλησιά.

Μα, εγώ δεν πίστεψα ποτέ μου!!!

Ήθελα από κάπου να πιαστώ, μα δεν σε πίστεψα.

Δεν πίστεψα ούτε εσένα, ούτε εμάς.

Δεν πίστεψα ούτε τον ίδιο τον εαυτό μου.

Ίσως δεν ήμουν έτοιμος να δώσω.

Ίσως δεν ήμουν έτοιμος να πάρω.

Ίσως τώρα που φεύγω, 


να σου αφήσω ένα γράμμα...

Παύλος  Παυλίδης  14/09/2015