Ο σταυρός μου

Δυσβάσταχτο σταυρό έχει το ριζικό μου,

λυγίζω από το βάρος, πονάει το κορμί μου,

αγκάθια κοφτερά με αυλακώνουν πέρα ως πέρα

μα ο στόχος μου είναι ο παράδεισος, εκεί θέλω να πάω.

Για να τον βρω, Γολγοθά πρέπει να ανέβω!

Όνειρα που είχα μακρινά τα άφησα για άλλους,

η ματαιοδοξία έπαψε σύντροφος μου να είναι,

τα όρια μου έμαθα ξανά να τα ορίζω,

ψάχνοντας διαρκώς καλύτερος να γίνω.

Πολλές φορές όταν νιώθω σαν χαμένος,

όταν το έδαφος χάνεται από εμπρός μου

το σταυρό μου θέλω να πετάξω και ελεύθερος

τα σύννεφα να αγγίξω...

Μα τούτος ο σταυρός, με έχει στοιχειώσει

τούτος ο σταυρός με έχει στιγματίσει,

σαν τατουάζ το δέρμα μου χαράζει

θυμίζοντας μου συνέχεια ποιος είμαι.

Είμαι περήφανος για τον σταυρό μου

όσο και αν πονώ, θέλω να τον σηκώνω.

Δεν ξέρω τελικά αν καταφέρω στον παράδεισο να πάω,

μα...

τούτος ο σταυρός μονάχα δικός μου είναι...

Παύλος  Παυλίδης  11/11/2015     

Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω

Αόρατα κοράκια, τρώνε τα σωθικά μου.

Πληγές τεράστιες έχω μέσα μου,

παρακαταθήκες των προβληματισμών μου,

των αναπάντητων γιατί ...

Μια κλεψύδρα έχω στα χέρια μου, αμήχανα την γυρίζω

βλέποντας την άμμο ήσυχα και αθόρυβα,

να αναπαύεται πίσω από το γυάλινο φρούριο της.

Μετά το ίδιο και το ίδιο πράγμα επαναλαμβάνω,

νομίζοντας ότι όλα είναι σταματημένα.

Αναρωτιέμαι ....

Πώς εγώ ορίζω το παρόν; πώς εγώ ορίζω το τώρα;

Ο χρόνος όμως αμείλικτος!

Ευγενικός δολοφόνος, με σκοτώνει σιγά – σιγά,

αφήνοντας σημάδια στο κορμί μου,

για να τον θυμάμαι ...

Μετά φεύγει αστραπιαία,

έτσι αθόρυβα όπως πρωτομπήκε στην ζωή μου,

αφήνοντας με, την σκόνη του να φάω...

Παύλος  Παυλίδης  05/11/2015     

Δεν δίστασα

Δεν δίστασα μοναχικά μονοπάτια να διαβώ,

δεν δίστασα με διαβόλους να τα βάλω,

δεν δίστασα να σου πω το σ'αγαπώ

ότι είχα από μέσα μου να βγάλω.


Σαν αερικό που  θέλει οξυγόνο

παίζω με τον εναπομείνοντα τον χρόνο,

στα μάτια μονάχα σε κοιτώ

αυτό μονάχα θέλω, μονάχα αυτό.


Πίσω μου συντρίμμια, χαλασμός

κομμάτια όλη η ζωή μου

στα βράχια γινόμουνα αφρός

πριν πάρω το φιλί σου.


Δεν δίστασα να σου παραδοθώ

δεν δίστασα με διαβόλους να τα βάλω

δεν δίστασα απόψε να σου δοθώ

ότι είχα από μέσα μου να βγάλω.



Παύλος Παυλίδης      3/11/2015

Το πιόνι

Πάνω από μια σκακιέρα κάθομαι σκεπτικός.

Τα κομμάτια όλα στην σειρά , περιμένουν, ακίνητα!

Οι πύργοι, τα άλογα, οι αξιωματικοί,

η βασίλισσα, ο βασιλιάς, τα στρατιωτάκια,

όλα θέλουν να πάρω την θέση τους!

Θέλουν να πολεμήσω για αυτά,

να κάνω εγώ την πρώτη κίνηση!

Το δίλημμα μεγάλο και η πρόκληση τεράστια,

στην σκακιέρα της ζωής ποιο πιόνι διαλέγεις να είσαι;

Άλογο ελεύθερο αφέθηκα πάνω από φράχτες να πηδάω,

μα είχα αφήσει τα νώτα μου ακάλυπτα.

Ευθύς πύργος έγινα και μετά αξιωματικός,

ο βασιλιάς κινδύνευε μόνος του να μείνει,

αφού η τρελή βασίλισσα, μόνη της τριγυρνούσε.

Μα οι μάχες ήταν παντού, μάχες σώμα σώμα.

Στρατιώτης έτσι έγινα πηγαίνοντας αργά βήμα , βήμα

γνωρίζοντας από πριν ότι θα θυσιαζόμουν...

Πάνω από μια σκακιέρα βρίσκομαι,

εγώ και τα όνειρα μου.

Τα πιόνια είναι ακόμα ακίνητα, εμένα περιμένουν,

να κάνω μια κίνηση, πιο πιόνι να διαλέξω,

μα εγώ έχω ένα άλλο δίλημμα, ένα πιο μεγάλο.

Το χρώμα μου είναι δύσκολο, πιο χρώμα να επιλέξω.

Το άσπρο για να κάνω την πρώτη κίνηση,

ή το μαύρο, για να περιμένω ;

Παύλος  Παυλίδης  27/10/2015    

Φοβάμαι

"

Όλα γύρω μου γυρίζουν,

νιώθω να χάνομαι σε ένα απέραντο κενό,

όμως είμαι ακίνητος!

Έδωσα αυτά που είχα να δώσω με ανιδιοτέλεια,

με γνώμονα το θέλω, χωρίς να με νοιάζει τι θα φορώ

όταν θα ερχόντουσαν οι χειμώνες.

Πίστευα ότι όταν θα έφταναν εκείνες οι στιγμές,

θα ήσουνα εκεί να με ζεστάνεις,

θα έκανες ότι θα έκανα και εγώ, τα αυτονόητα,

μα οικτρά πλανεύτηκα...

Κρυώνω, κρυώνω πολύ...

Η παγερή καρδιά σου με έδιωξε μακριά,

εκεί που δεν μπορούν να με ζεστάνουν

οι στάχτες, από καμένα ξύλα.

Αποκαΐδια βλέπω μόνο και εσένα. 

Και εσύ στάχτη είσαι, βρώμικη....

Χάνομαι στο λαβύρινθο του μυαλού μου,

σκέφτομαι τι έκανα λάθος,

τι θα μπορούσα να διορθώσω,

τι θα μπορούσα να κάνω, για να είμαστε όπως παλιά.

Τι;

Άναρχες σκιές με ζυγώνουν, τρέμω όχι από το κρύο,

αλλά φοβάμαι την μοναξιά, φοβάμαι, φοβάμαι..

Φοβάμαι να παραδεχτώ ότι μόνο εγώ σε αγάπησα....

Παύλος  Παυλίδης  26/10/2015    

Καταιγίδα

Το χαμόγελο σου, μια μικρή σταγόνα

κρυμμένη πίσω από ένα γκρίζο σύννεφο.

Τόσο γλυκό, μα τόσο!

Όλοι περίμεναν πως θα βγει λαμπρός ο ήλιος,

μα εσύ με άγγιξες απρόσμενα...

Πύκνωσαν τα σύννεφα στου μυαλού τη ζάλη,

πύκνωσαν και φέρανε βροχή.

Τα χείλη σου ρίχνανε ριπές  αγάπης στο πρόσωπο μου,

μαστιγώνοντας το ξανά και ξανά.

Είχαμε αφεθεί στου πάθους την δύνη...

Έβλεπα γύρω μου αστραπές σε ξάστερο ουρανό,

άκουγα την καρδιά σου να χτυπά,

αντίθετα με τους λεπτοδείκτες.

Όλες μας οι αισθήσεις είχαν υποκλιθεί,

στο μεγαλείο της στιγμής,

στο μεγαλείο του έρωτα!

Στο μάτι του κυκλώνα τώρα ήμασταν,

δέσμιοι της καταιγίδας,

ανήμποροι να ελευθερώσουμε τα  γυμνά κορμιά μας..

Όταν ο χρόνος ξεκίνησε να κυλάει και πάλι

γέμιζες την αγκαλιά μου ...

Παύλος  Παυλίδης  23/10/2015    

Εξοστρακισμός

Έγραψες το όνομα μου, αχνά σε ένα όστρακο.

Με αποστροφή, σαν να μην υπήρχα ποτέ για σένα

στην ζωή σου και το πέταξες.. μακριά.

Ούτε γύρισες πίσω ποτέ να κοιτάξεις, αν έσπασα,

αν έγινα κομματάκια..

Δεν ρώτησες ποτέ να μάθεις, το πως νιώθω.

Όλα τα ήξερες, εσύ !

Τα βράδια που έκλαιγα γοερά, που ήσουνα ;

Στα μάτια πότε με κοίταξες τελευταία φορά,

μήπως θυμάσαι ;

Πότε μου είπες σ’αγαπώ;

Μην με κοιτάς έτσι σαν χαμένη.

Για να κρατηθεί ένας έρωτας χρειάζονται δύο!

Ποτέ σου, δεν το κατάλαβες αυτό.

Τώρα πια είμαι πολύ μακριά από σένα.

Πέρασε πολύς καιρός...

Η βροχή έσβησε από το όστρακο το όνομα μου

και εσένα από τα όνειρα μου.

Ξέρεις...

έγραψα μονάχος το όνομα μου σε ένα χαρτί,

το έβαλα σε μια μποτίλια και το πέταξα στην θάλασσα...

Παύλος  Παυλίδης  21/10/2015