Είχα ένα όνειρο

Είχα ένα όνειρο διαφανές, κρυστάλλινο.

Το είχα κρύψει μαζί με τόσα άλλα, 

στο πίσω μέρος του μυαλού μου

εκεί που οι ψίθυροι γίνονταν φωνές,

οι φωνές κραυγές που αδέκαστα δικάζουν.

Στα μικρά κουτάκια του εγκεφάλου,

το όνειρο ασφυκτιούσε.

Πολύ καλό για να είναι φρόνιμο,

όταν οι φλόγες των κεριών έσβηναν το βράδυ.

Λέει.. πως ελεύθερος αφηνόμουν,

χωρίς βαρίδια να έχω πουθενά!!!

Γινόμουν μικρό φτερό, 

που ο αγέρας πολύ ψηλά το πάει.

Ο κόσμος όλος μια σταλιά, έχανε την δύναμή του.

Όνειρο ήταν πραγματικό, μέσα στο όνειρο μου!!!

Μα εσύ μικρή καρδούλα δεν ήσουν πουθενά.

Ούτε σε φως σε έβλεπα, ούτε σε σκοτάδι.

Το όνειρο μου έγινε ξάφνου εφιάλτης,

αφού όνειρο χωρίς αγάπη για μένα δεν υπάρχει.

Κρύος ιδρώτας με έλουσε πάγωσε το κορμί μου,

ξύπνησα χαράματα ψάχνοντας τον εαυτό μου...

Όνειρο χωρίς αγάπη για μένα δεν υπάρχει.

Παύλος  Παυλίδης  18/01/2016    

Εμπνευσμένο από το παραμύθι μου το μικρό φτερό & η μικρή καρδούλα

Αμαρτία

Μες στο μυαλό μου κατοικείς από τότε που γεννήθηκα,

κρυβόσουν καλά, πίσω από τα παιδικά μου χρόνια

αλλά δεν σε γνώρισα, παρά μόνο όταν άρχισα ....

να μαθαίνω το κορμί μου.

Έχεις πολλές μορφές, αλλά το πιο δυνατό σου όπλο είναι,

ότι μου δίνεις, πολλές δικαιολογίες!!!

Με ποτίζεις σιγά- σιγά με αυτές και εγώ τις κρύβω

στο λάγνο το σώμα μου,

παράσημα που προσθέτω ένα , ένα

στην πολύ ασθενή συνείδησή μου.

Δεν θα σου πω ψέμματα σε σένα,

δεν το μπορώ και να θέλω άλλωστε.

Είμαι ένας άνθρωπος επιρρεπής στην αμαρτία,

στον έρωτα, που νιώθει η καρδιά μου,

επιρρεπής στο νάρκισσο κορμί μου!!

Μου αρέσει!!!

Μου αρέσει να πέφτω χαμηλά, πολύ χαμηλά

να χάνομαι στην δικιά σου την ομίχλη,

με ηδονή να τρέφω το κορμί μου,

αχρείαστη να είναι η συγνώμη!!!!

Ελπίζω να μην είναι πια πολύ αργά,

αν λάθος δρόμο έχω πάρει....

Παύλος  Παυλίδης  18/01/2016    

Μυστικό πέρασμα

Είχα ένα μυστικό πέρασμα μέσα μου.

Στην καρδιά, στην ψυχή, στο μυαλό, σε όλο μου το είναι,

μα δεν το είχε βρει ποτέ κανείς.

Δεν ήτανε πολύ βαθιά, αλλά έπρεπε κάποιος να το φωτίσει,

με ένα φως που θα έβγαινε από μέσα του,

με το μοναδικό φως της αγάπης, του έρωτα !!!

Περνούσαν τα χρόνια, αχυράνθρωποι με περιτριγύριζαν,

κάλπικα χαμόγελα και εύκολα δάκρυα,το γνώρισμα τους,

έτοιμοι στο πρώτο φύσημα του αγέρα να εξαφανιστούν...

Εγώ σε μια βαρκούλα δεμένος ήμουνα,

εκεί...ακίνητος σε μια ξύλινη εξέδρα,

με το σχοινί να είναι τεντωμένο,

αγνάντευα το πέλαγος, για ακόμα μια φορά...

Βίωσα στο σκαρί μου, τα πέτρινα χρόνια του έρωτα,

αόρατες αράχνες έπλεκαν αμέριμνες ιστούς, πάνω μου

κάνοντας το πέρασμα, ακόμα πιο σκοτεινό

είχαν κρύψει για καλά το κλειδί της καρδιάς μου!

Μα ήρθες εσύ,

αναπάντεχα, απρόσμενα να μπεις μες στην ζωή μου,

με ένα σου φιλί, με ένα άγγιγμα σου,

με εκείνη την απίστευτη ματιά... μες στην ματιά μου

με το κορμί σου,να σπαρταράει πάνω στο δικό μου!!

Ήρθες εσύ...

να μου θυμίσεις, πως ο έρωτας ορίζει το παιχνίδι,

πως ο έρωτας, μυστικά δεν έχει!!!

Παύλος  Παυλίδης  13/01/2016    

Το ποίημα αυτό είναι εμπνευσμένο από τον
υπέροχο πίνακα της Έφης Αυλωνίτου.

Μοναξιά

Σε βάφτισα μοναξιά, εγώ ο άνθρωπος...

Ο άνθρωπος που βίωσα τον πόνο της απώλειας,

ο άνθρωπος που γνώρισε την απόρριψη,

μα πάνω από όλα ο άνθρωπος που έχασε την πίστη.

Την πίστη, στον ίδιο του τον εαυτό!!!

Στην μέση μιας αχανής ερήμου εξαντλημένος,

ψάχνω για λίγες σταγόνες αγάπης.

Κοιτάω γύρω- γύρω.

Το μόνο που βλέπω είναι άμμος,

ένα πύρινο ήλιο να με σημαδεύει....

Μαύρη μπογιά που ξεπήδησε από ένα ακίνητο καμβά,

πλημμυρίζοντας ένα αδειανό από καρδιά δωμάτιο,

ποτίζοντας με πίκρα η φτωχή ψυχή μου..

Χαμένος στην ανταριασμένη θάλασσα,

δεν βλέπω πουθενά στεριά.

Βουνό είναι τα κύματα και εγώ,

κρυώνω μοναχός.....

Σαν το φόβο είσαι, 

φωλιάζεις μες στην συνείδηση μου.

Θεριεύεις τα βράδια, όταν συνέχεια μου ψιθυρίζεις αναπάντητα γιατί !!!

Γιατί ;;; Πες μου, γιατί ;;;

Δεν είσαι όμως ανίκητη!!!

Αρκεί να μπορέσω να εκτεθώ, να τσαλακωθώ,

να κάνω λάθος και ας πληγωθώ, να ερωτευτώ,

να ελευθερωθώ,το φως να βάλω στην ζωή μου!

Τότε σε απόμερα σκοτάδια θα κρυφτείς, θα χάσεις την δύναμη σου....

Παύλος  Παυλίδης  11/01/2016  


Για τον φίλο μου Λούη

Άλλη μια μέρα

Άλλη μια μέρα πίσω από το παράθυρο κοντοστέκομαι...

Δεν θέλω να πλησιάσω άλλο να κοιτάξω μέσα από τις γρίλιες,

μα δεν μπορώ να το κάνω γιατί έχει αρχίσει και χαράζει ο ήλιος...

Έρχεται η ανατολή!!!

Ξέρεις η ανατολή μου θυμίζει εσένα...

Εσένα και όλα όσα ωραία πράγματα έχω στην ζωή μου.

Ο ήλιος πάντα δύναμη και χαρά μου δίνει.

Ο ήλιος για μένα είσαι εσύ, μόνο εσύ!!

Έρχεσαι σιγά σιγά και με χαϊδεύεις,

με αναστατώνεις σε όλο μου το κορμί και μετά...

μετά με καις!!!

Με καις με ένα τρόπο που μόνο εσύ ξέρεις

Κόλαση και παράδεισος μαζί,

κάνεις την πιο γλυκιά κατάλειψη μες στο μυαλό μου,

σταματώντας τον χρόνο πάνω στα χείλη μου.

Εσύ!!! Ο ήλιος μου!!

Έρχεσαι αθόρυβα τυραννικά και πολύ γλυκά με σκοτώνεις,

αφήνοντας τα σημάδια σου πάνω στο κορμί μου,

για άλλη μια μέρα, για ακόμα μια φορά.

Εσύ!!!

Παύλος  Παυλίδης  30/12/2015    

Ήθελες

Ένα βήμα πριν να κλείσω την πόρτα σε κοιτώ,

σε κοιτώ μες στα μάτια, προσπαθώντας να θυμηθώ,

να θυμηθώ τον μεγάλο έρωτα μας,

τον έρωτα που δεν θα τελείωνε ποτέ!

Στο τζάκι οι φλόγες τρεμοσβήνουνε,

ζητώντας επιτακτικά κούτσουρα για να ζήσουν...

αδιαφορώντας για τον έρωτα μας

που πάει να γίνει στάχτη.

Πες μου, λίγο πριν να φύγω το γιατί·

Γιατί ήθελες να με αλλάξεις;

Γιατί ήθελες να σκέφτομαι όπως και εσύ;

Ξέρεις, δεν μου άφηνες χώρο, εγώ ήθελα...

ήθελα μονάχα ελεύθερα να αναπνέω...

ήθελα ανιδιοτελώς να σε αγαπώ...

ήθελα να είμαστε δύο, πριν να γίνουμε ένα!

Νόμιζα ότι ήθελες, ότι και εγώ!

Γιατί δεν μιλάς;

Παύλος  Παυλίδης  29/12/2015    

Λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος

Λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος σκέφτομαι...

Σκέφτομαι τον εαυτό μου μες στο χρόνο.

Μία άδεια ταχεία, που εκτροχιάστηκε με μεγάλη ταχύτητα,

λίγο πριν πάρει την στροφή,

με θύμα τον οδηγό, κυνηγώντας όμορφα όνειρα,

όνειρα που φαίνονται εφικτά, μα όσο τα πλησιάζεις,

τόσο πιο πολύ σου ξεγλιστράνε.

Τι θα μπορούσα να αλλάξω;

Πως θα μπορούσα να αποφύγω το μοιραίο;

Εγώ δεν είμαι ο οδηγός;

Η χαρά της ταχύτητας όμως απαγορευμένη.

Αμαρτία,αμαρτία που πάνω της κολλάς

αδιαφορώντας για το που θα καταλήξεις,

όσο και αν ξέρεις πως θα πονάς.

Το πετσί μου με αμαρτία ποτισμένο,

το νιώθεις σαν το ακουμπάς,

ανήμπορο να αντισταθεί για ακόμα μια φορά.

Λίγο πριν τελειώσει ο χρόνος σκέφτομαι,

κοιτώντας τους δείκτες που σαδιστικά σέρνονται,

στο ρολόι του τοίχου.

Είναι ευτυχία να είσαι άνθρωπος!!!

Παύλος  Παυλίδης  28/12/2015