Μη μου μιλάς

Μη μου μιλάς με την σιωπή,

μη γράφεις πάνω σε άμμο,

στα μάτια μόνο κοίτα με,

τίποτα παραπάνω.

Εσύ κινείς τα νήματα,

ο αόρατος εραστής μου,

τα χάδια σου γίνανε σύρματα,

ξεσκίσαν το κορμί μου.

Οι λέξεις μου είναι μικρές

για να σου πω τι νιώθω,

θα κρατηθώ, από το χθες

θα λυτρωθώ... στον χρόνο

Μη μου μιλάς με την σιωπή,

μη γράφεις πάνω σε άμμο,

στα μάτια μόνο κοίτα με,

τίποτα παραπάνω!!!

Παύλος  Παυλίδης  24/5/2016     

Η διαδρομή

Η διαδρομή μου δεν ήταν προκαθορισμένη.

Βλέπετε δεν την χάραξα εγώ.

Είχα αφήσει τα νιάτα μου και τα άπιαστα όνειρα,

να με οδηγούν στο φως ....και αυτά χάσανε τον δρόμο...

Πίσω μου δεν κοίταξα, πίσω ποτέ δεν έκανα.

Δεν θα ήμουνα εγώ, αν το έκανα αυτό,

αλλά ένας άλλος μου εαυτός,

μίζερος, που δεν με εκφράζει.

Όσο πλησίαζα να φωτίσω το δρόμο,

τόσο μα τόσο κοντά έφτανα,

να ακουμπήσω το σκοτάδι.

Το σκοτάδι!!!!

Το σκοτάδι είναι ανίκητο, θα υπάρχει πάντα

ακίνητο δίπλα μας εκεί, για να μας τρομάζει...

Τα χρόνια αυτόπτες μάρτυρες μιας ζωής,

μιας ζωής που πριν την κάνουμε δική μας, έχει φύγει,

καμένες λάμπες σε μια ερημική παραλία,

που ξέχασαν να τις αλλάξουν..

Έβαλα τελικά το σκοτάδι στην ζωή μου...

το έβαλα δίπλα με το άπλετο το φως,

κοίταξα ξανά τον δρόμο.

Στο δρόμο αυτό, θα ήθελα πολύ να περπατήσω...

Παύλος  Παυλίδης  19/5/2016      

  

Σκιά

Σκιές παντού με ακολουθούν,

τρελαίνουν το μυαλό μου,

αφήνοντας σε απόμακρα σημεία, σκόνες....

Φοβάμαι...

Δεν ξέρω τι είναι αλήθεια,

δεν ξέρω τι είναι ψέμα.

Φοβάμαι το σκοτάδι,

μα πιο πολύ, φοβάμαι το φως!!!

Φως, είναι που με λυτρώνει,

φως, είναι που με σκοτώνει!!!

Έρμαιος των σκιών,

κουλουριασμένος σε μια γωνιά,

προσπαθώ να ξετυλίξω το κουβάρι της ζωής μου,

μα φοβάμαι.....

Φοβάμαι μήπως με πιάσουν,

μα πιο πολύ...

φοβάμαι μήπως ελευθερωθώ!!!

Σε αυτό το κόσμο των σκιών,

σκιά έγινα και εγώ...

Παύλος  Παυλίδης  17/5/2016      

Θάλασσα

Τελευταία φορά που σε είδα,

αμήχανα κοίταγες το ρολόι.

Όταν είναι να έρθεις, δεν περνάει ο χρόνος είπες...

αραχνιασμένος μοιάζει, δεμένος με καραβόσχοινα,

κι εγώ σε ένα λιμάνι ερειπωμένο

τους κάβους βλέπω μόνο και μαύρη συννεφιά.

Μετά δαιμονισμένος μοιάζει,

ζηλεύει, που ζούμε τον έρωτα μας,

ταχύτητα έχει του φωτός,

άστρο είναι που πέφτει στην θάλασσα,

λίγο πριν κάνεις μια ευχή.

Ξέρεις...

η ευχή μου είσαι εσύ!!

Εσύ είσαι το αστέρι μου....

Μπορεί να μην σε έπιασα ποτέ,

μου φτάνει όμως το φως που αφήνεις πίσω σου,

λίγο πριν χαθείς στης θάλασσας τα βάθη...

Ξέρεις...

ο έρωτας είναι θάλασσα,

θάλασσα λυσσασμένη, πέλαγος ατελείωτο

και εγώ είμαι εγκλωβισμένη σε αυτή,

μέσα στη θάλασσα σου!!!

Θέλω τον έρωτα μας να γευτώ,

μα γεύση έχει πικρή, γεμάτη από αλάτι,

θαλασσινό είναι νερό και εγώ

είμαι διψασμένη!!!

Τελευταία φορά που σε είδα,

αμήχανα κοίταγες το ρολόι.

Είχε έρθει η ώρα για να φύγω....

Παύλος  Παυλίδης  10/05/2016   

η φωτογραφία είναι από το ναυαγισμένο πλοίο Δημήτριος έξω από το Γύθειο.

Το χρώμα της ελευθερίας

Σε έχουνε υμνήσει πολλοί,

σε έχουνε μισήσει άλλοι τόσοι,

μα ποτέ, ποτέ κανείς δεν μίλησε για το χρώμα σου,

για το χρώμα της ελευθερίας!!!

Θα μπορούσε να ήταν θαλασσί, όπως το χρώμα του ουρανού,

αγέρωχο πουλί θα έμοιαζε που ανέμελα πετάει,

ή βαθύ μπλε της ανταριασμένης θάλασσας,

που μανιασμένη άκομψα, στα βράχια πάνω ξεσπάει.

Χρυσαφί κόκκος σε έρημο, θα μπορούσες να ήσουνα

όπου φυσάει ο άνεμος ελεύθερα να πηγαίνεις,

ή πράσινο ανοιχτό στα βάθη μίας ζούγκλας,

μεγάλα ποτάμια γύρω σου, για φίλους σου να έχεις.

Κλείνω τα μάτια μου, για σένα ελευθερία,

το μαύρο πρώτα μου έρχεται,αγαπημένο χρώμα,

τυφλή είσαι άλλωστε, όπως και ο κόσμος όλος,

που νόμιζε πως η ζωή θα είναι για πάντα αιώνια.

Ύστερα έρχεται το κόκκινο, καταραμένο χρώμα,

το χρώμα είναι του αίματος, τα πάντα είναι βαμμένα....

γιατί για να είσαι ελεύθερος θα πρέπει να πονέσεις,

να χάσεις αγαπημένα πρόσωπα και ίσως ότι έχεις...

Το χρώμα σου ψάχνω για να βρω με κάθε ευκαιρία,

μα όσο γράφω τόσο πονώ, για σένα ελευθερία ...

 Παύλος  Παυλίδης  26/04/2016   

Σε αγαπώ

Όταν πέφτει η νυχτιά και βασιλεύει η σιωπή,

μέσα στην αγκαλιά σου χάνομαι.

Νιώθω την αύρα του κορμιού σου,

περιμένω γλυκά ν’ασφαλίσεις τα μάτια σου,

για να έρθω να σου ψιθυρίσω...

Σε αγαπώ, σε αγαπώ όσο δεν φαντάζεσαι.

Αγαπώ κάθε τι δικό σου,

μα πιο πολύ σε αγαπώ όσο ονειρεύεσαι!!!

Θέλω στα όνειρα σου να έρχομαι,

να τα γεμίζω με αγνές αγάπες.

Αγάπες άσπιλες, όμορφα καμωμένες,

με εξωτικά αρώματα ποτισμένες.

Λατρεύω εκείνη τη στιγμή,που γράφεις τα όνειρα σου,

με ανεξίτηλο στυλό κάτω από τα σεντόνια.

Σου ρίχνω ροδοπέταλα, για να μην ξυπνήσεις.

Θέλω γλυκά να ονειρεύεσαι,να είμαι εγώ κοντά σου.

Σε αγαπώ, σε αγαπώ, αγαπώ κάθε τι δικό σου,

μα πάνω από όλα αγαπώ τα όμορφα όνειρά σου!!!

  

Παύλος  Παυλίδης  24/04/2016    

Μονόπρακτο

Ένα ακόμα έργο, έφτανε στο τέλος του.

Παλιές αμαρτίες, είχανε περάσει,

αφήνοντας μια καύτρα στο κορμί μου.

Με σημάδεψαν..

Μου άφησαν πάνω μου σημάδια.

Σημάδια που θα τα θυμάμαι μια ζωή.

Εκεί που νόμιζα πως δεν θα αντέξω,

εκεί που νόμιζα πως όρθιος δεν θα σταθώ,

ένιωσα ξαφνικά πολύ δυνατός.

Τι σου είναι ο άνθρωπος;

Ανίκητος, αν το θελήσει!!!

Οι εκτυφλωτικοί προβολείς που με σκότωναν, παραμέρισαν,

αφήνοντας με, να παίξω πρωταγωνιστικό ρόλο,

σε αυτό το εξαίσιο μονόπρακτο.

Μόνος μου στην σκηνή και οι θεατές,

όλο και πιο απαιτητικοί,

ζητούσαν επιτακτικά, καλύτερη ερμηνεία.

Μα πιο πολύ το ήθελα εγώ ο ίδιος!!!

Εγώ ήμουν ο αυστηρότερος κριτής.

Ήθελα βλέπετε, να κερδίσω το μεγάλο χειροκρότημα!

Λίγο πριν πέσει η αυλαία έτοιμος είμαι,

μπροστά σας για να υποκλιθώ!!!

Παύλος  Παυλίδης  19/04/2016   

Κάνοντας την διακοσιοστή ανάρτησή μου,

ήθελα να γράψω κάτι τελείως βιωματικό...