Σκιές στον χρόνο

Δεν την ορίζεις την αγάπη...

Η αγάπη είναι στιγμές, είναι σκιές στον χρόνο.

Μπουκέτο από αρώματα που σε μεθούν,

αλυσίδες που θες να σπάσουν.

Αχνές περπατησιές στην άμμο,

που σε σημάδεψαν για πάντα!!!

Άξαφνα αρχίζει να κυλά, στο αίμα σου το πάθος.

Βαρκούλες πάνω σε βουνά,

κήποι στην μέση μιας ερήμου...

Ποιος είμαι απόψε μην ρωτάς.

Είμαι υποταγμένος!!!.

Πως να ορίσεις την αγάπη;

Χάνεται σαν σταγόνα στον ωκεανό,

σαν μια βροχή, σε άδειους δρόμους...

Ο έρωτας γλυκά σε προσπερνά, γλυκά σε χαρακώνει.

Σε παίρνει αιχμάλωτο τις βραδιές,

το φως δεν το αντέχεις.

Στο κορμί σου απόψε περπατώ, σου γλυκοψιθυρίζω.

Δεν την ορίζεις την αγάπη!!!

Παύλος Παυλίδης 12/09/2016

Γρίλιες

Πίσω από τις γρίλιες στο δωμάτιο του έρωτα,

είδα το αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι

να παραδίδεται μαρτυρικά στις αχτίνες του ήλιου.

Μαζί με αυτό παραδόθηκα και εγώ στο άγγιγμα σου.

Στο κορμί σου, στην ψυχή σου...

Ξέρεις, πάντα πίστευα ότι δεν υπάρχει ψυχή.

Πόσο λάθος έκανα !!!

Μου την έδωσες, μαζί με την καρδιά σου,

μαζί με όλο σου το είναι...

Έκανα προσευχή να μην ξημερώσει η νυχτιά αυτή,

μα τίποτα δεν είναι όμορφο, αν δεν κρατάει λίγο

Τίποτα !!!!

Μετά σε κάποιες ακρούλες του μυαλού μας,

σκεφτήκαμε πως αγγίξαμε το τέλειο...

Έστω για μια μέρα, για μια ώρα, για μια στιγμή!!!

Το χάραμα, μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση.

Είχαμε πετάξει τόσο, μα τόσο ψηλά.

Τώρα, δύο θνητοί κάτω από ένα σεντόνι!!!

Με ένα φιλί, μου σφράγισες το αντίο.

Έκλεισα τις γρίλιες...

Δεν το άντεχα πια άλλο, τόσο φως!!!

Παύλος Παυλίδης 12/09/2016

Φθινόπωρο

Η ορχήστρα της φύσης παίζει αδιάκοπα,

κάθε φθινόπωρο τις μελαγχολικές της νότες.

Τα πράσινα φύλλα αλλάζουν χρώμα.

Παίζουν τον ρόλο τους, δήθεν αδιάφορα ....

Ένα ρόλο ζωής!!!

Δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό.

Αφήνονται αναπαυτικά, γύρω από άδεια παγκάκια,

γύρω από ρυάκια, κάτω από αφιλόξενα δέντρα,

γύρω- γύρω από ξέφωτα σε στοιχειωμένα δάση..

Τι κρίμα!!!

Στην καλύτερη τους παράσταση, δεν υπάρχουν θεατές!!!

Στην τελευταία τους υπόκλιση, δεν παίρνουν ούτε ένα

χειροκρότημα..

Ένας κύκλος ζωής κλείνει, το αύριο πιο γκρίζο ακόμα θα τα βρει...

Θέλουν πριν γίνουν λίπασμα,

τον έρωτα τους με το χώμα να γευτούν !!!

Κάθε που έρχεται το φθινόπωρο, αλλάζω χρώμα.

Γίνομαι ένα με το χώμα....

Κίτρινο φύλλο αισθάνομαι και εγώ!!!

Παύλος Παυλίδης 30/08/2016


Αφιερωμένο στην φίλη μου Μερόπη (την φθινοπωρινή)

Κύμα

Τι ομορφιά θεέ μου, έχει η θάλασσα!!!

Αγναντεύοντας το πέλαγος από ψηλά αφέθηκα, να την θαυμάζω.

Αφέθηκα στην ζυγαριά του χρόνου...

Αφέθηκα στις σκέψεις μου...

Ήθελαν όλες να βρεθούν πρώτες στην αφετηρία του μυαλού μου.

Πως να χωρέσουν όλες μαζί;

Σε ποια από όλες πρώτα να υποκλιθώ;

Όλη μου η ζωή, μια θάλασσα!!!

Θάλασσα ήρεμη που σε γαληνεύει..

Θάλασσα αγριεμένη, που θέλει στον βυθό της να αφεθείς...

Θάλασσα γεμάτη αλμύρα, που νοστιμεύει την ζωή!!!

Τι είναι η ζωή;

Ένα κύμα!!!

Αφέθηκα στις σκέψεις μου...

Έγινα ένα με τα κύματα, κύμα έγινα και εγώ!!!

Πίσω από ένα άλλο κύμα βρέθηκα.

Όταν δεν το προσπέρασα θύμωσα ...έγινα αφρός.

Μετά έγινα γλάρος..πέταξα ψηλά!!!

Παύλος Παυλίδης 24/08/2016

Τα μονοπάτια της ψυχής

 

Στα μονοπάτια της ψυχής, χάθηκε το κορμί μου.

Έψαχνε χρόνια να τα βρει, χρόνια να δει πως είναι,

μα όταν τα βρήκε είχε ανθρώπινη μορφή.

Ήταν ανώριμο, ήταν έρμο...

Είχε συνηθίσει στην μοναξιά, στα ψέμματα, στον πόνο...

Δεν ήθελε με τίποτα να δει πως είναι η αλήθεια.

Στην ευτυχία δεν ήθελε να εκτεθεί!!

Μάρτυς μου ο θεός, προς στιγμή άγκυρα πήγα να ρίξω,

από δαιμόνια που με κυνηγούσαν χρόνια,

κόντευα να λυτρωθώ.

Ήμουνα τόσο κοντά, την αγάπη να κλειδώσω στην καρδιά μου,

να αγαπήσω, να ελευθερωθώ.

Μα ήμουν άνθρωπος, από χώμα ήμουν πλασμένος.

Βράχηκα, στην πρώτη καταιγίδα..

Χώμα ήμουν, που δεν αντέξε το νερό!!!

Τώρα πια είμαι ένα τίποτα χωρίς εσένα...

Ψάχνω από κάπου να πιαστώ.

Μόνος..

Τα μονοπάτια της ψυχής μου χάθηκαν μαζί με εσένα ένα βράδυ...

Μονάχος, φοβάμαι να πάω να τα διαβώ...

Παύλος Παυλίδης 21/08/2016

Αφιερωμένο στις μοναδικές αγάπες...

Κάποτε

Κάποτε...

Θυμάμαι εκείνη την στιγμή σαν τώρα.

Την στιγμή που είχα νοιώσει, δυνατός όσο ποτέ!!!

Μου είχες πει έτσι απλά το πως με έβλεπες,

με την αθώα την καρδιά σου.

Με έβλεπες σαν ένα σπουδαίο άντρα !!!

Με έβλεπες έτσι, όταν δίπλα μου είχε φύγει όλη η γη.

Εσύ μου έδινες γη για να πατήσω.

Άνοιξες  τα φτερά της αγάπης σου για να κρυφτώ.

Μου έδωσες  το νερό της αγνής αγάπης για να πιω.

Κάποτε..

Κάποτε ψηλά στον ουρανό, σε έπαιρνα μαζί μου.

Μαζί πετάγαμε, τα αστέρια είχαμε συντροφιά.

Σκούνες μικρές σε ακροθαλασσιές ταξίδευαν τα όνειρα μας.

Κάποτε..

Σε μικρά νησιά είχαμε κρύψει τον έρωτα μας.

Θυμάμαι που σου φώναζα σ’ αγαπώ σαν τώρα.

Σ΄αγαπώ!!!

Κάποτε..

Κάποτε.. τυφλώθηκα !!!

Ήθελα να μάθω πόσο μετρώ.

Δεν έβλεπα πόσο πλούσιος ήμουνα, 

με τόση αγάπη γύρω.

Η ματαιοδοξία μου έριξε μια σφαίρα.

Μια σφαίρα που βρήκε δυο καρδιές.

Τις άδειασε το αίμα, σταμάτησε τους χτύπους...

Κάποτε...

Ίσως να μάθω να αγαπώ

Παύλος Παυλίδης 15/08/2016

Αμφιβολία

Σε μια άδεια πόλη, η σιωπή αιχμάλωτο με έχει πιάσει.

Μια ένοχη σιωπή, στον τοίχο με έχει στήσει...

Δεν ξέρω τι να σου πω, υπόλογος μπροστά σου είμαι.

Στα μάτια μόνο σε κοιτώ,

σε αυτά τα μάτια που τόσο αγαπάω.

Τα βλέπω τώρα και πονώ, αφού τόσο πόνο τους έχω δώσει.

Πως μπόρεσα να σου το κάνω αυτό,

ποτέ μου δεν θα με συγχωρέσω.

Σε ποιον ; Σε σένα;

Σου γέννησα ένα εχθρό, που τρέφεται με σκέψεις,

ένα εχθρό αόρατο, που όμως σε σκοτώνει...

Την αμφιβολία!!!

Μαζί τόσα περάσαμε, μαζί χτίσαμε την αγάπη.

Με ακόμα ένα φιλί, με ακόμα ένα δάκρυ.

Αγάπη μου, εσύ είσαι όσα αγαπώ,

θέλω να στο φωνάξω.

Τώρα μονάχος στέκομαι,

άδεια είναι η πόλη.

Αδειάζει η ψυχή μου, όταν είμαι μακριά σου...

Θέλω κάτι να σκέφτεσαι όταν στο μυαλό σου,

μπαίνει η αμφιβολία.

Εσύ είσαι όσα αγαπώ, εσύ μονάχα είσαι.

Και αν σε μαύρη τρύπα πέσω και χαθώ,

αυτό να το θυμάσαι.

Εσύ...

Παύλος Παυλίδης 13/08/2016