Ένα λουλούδι

Εκεί που απόθεσα το τελευταίο μου καυτό δάκρυ για σένα,

φύτρωσε ένα λουλούδι.

Όταν κάτι πεθαίνει, ανοίγει χώρο για κάτι καινούργιο.

Πίσσα κατράμι ήταν το χρώμα του,

σαν την καρδιά μου που την πότιζες με πίκρες.

Μα εγώ το αγάπησα πολύ!!!

Δεν σου κρατώ καμιά κακία.

Έχω κρατήσει μέσα μου, μόνο τις όμορφες στιγμές μας.

Δεν μπορείς να μας μπροστά,

αν δεν αφήσεις πίσω σου το παρελθόν..

Όταν αμυδρά σε σκέπτομαι σε λυπάμαι.

Φορώντας ψεύτικα προσωπεία,

κινείσαι με απόλυτη σιωπή.

Δεν έμαθες τι θα πει αγάπη,

για αυτό δεν έδωσες ποτέ σου!!!

Όλη σου η ζωή θα είναι ασπρόμαυρη ταινία.

Τόσο κρίμα!!!

Κοίτα γύρω σου πόσα χρώματα μας έδωσε ο θεός.

Πήγα χθες να ποτίσω το λουλούδι.

Ένα ωραίο κόκκινο τριαντάφυλλο,

έγινε ο μαύρος ο καρπός.

Όλη μας η ζωή, είναι ο έρωτας. 

Κόκκινος φλογερός !!!

Παύλος Παυλίδης 24/10/2016

Δεν κρύφτηκα

 

Δεν είχα κρυφτεί.....

Δεν κρύφτηκα ποτέ μου.

Σε μια σκιά είχα ξαποστάσει, γιατί ένιωσα μικρός...

Δεν ούρλιαξα, δεν φώναξα.

Όχι γιατί δεν είχα φωνή,

αλλά δεν είχα τίποτα να πω !!!

Ωρίμαζα...

Έβλεπα την ζωή σαν μια αράχνη,

που ύφαινε παντού ιστό...

Μάθαινα να βρίσκω τον εαυτό μου.

Μάθαινα να μιλώ με την σιωπή,

λίγο πριν πέσει το σκοτάδι.

Έλα εδώ μην με φοβάσαι.

Διψάω τόσα να σου πω....

Παύλος Παυλίδης 04/10/2016

Τελευταία

 

Ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι.

Σε είχα πάρει αγκαλιά.

Τα δάκρυα σου είχαν γίνει ένα

με τον ιδρώτα του κορμιού μου,

την ώρα που έψαχνε απεγνωσμένα να σε βρει.

Τόσο πάθος, τόσο λάθος μαζί είχαμε μοιραστεί!!!

Στου έρωτα την δίνη όλα είχαν γίνει ένα,

με την αγάπη για ταξιδευτή.

Σταματημένοι στρατιώτες, χαμένοι ταξιδιώτες στέκονταν προσοχή.

Εσύ είχες φέρει την βροχή!!!

Σε τούτο τον κόσμο δεν ανήκαμε,

το ξέραμε και οι δυο.

Δεν ξέρω αν ήτανε όνειρο, αν ήτανε αληθινό.

Εκεί ήσουνα εσύ, εκεί ήμουνα και εγώ....

Παύλος Παυλίδης 02/10/2016

Κλεψύδρα

 

Κόκκος άμμου σε μια κλεψύδρα.

Αδειάζει ο χρόνος...

Ακίνητος τον κοιτάω,

φυγάς που πιάστηκε στα πράσα.

Ασφυκτιώ, δεν είμαι και ο μόνος...

Πράγματα σημαντικά, ασήμαντα γινήκαν,

σε μια στιγμή...

Γέλιο και δάκρυ δεν τα ξεχωρίζω πια.

Είναι ασθενείς οι μνήμες του κορμιού μου.

Ταπεινός προσκυνητής, που έχασε τον δρόμο,

προσεύχομαι ευλαβικά.

Την λύτρωση γυρεύω.

Γρατζουνάω την κιθάρα του χρόνου.

Φάλτσα μου φαίνεται πως παίζω.

Μα μόνο εγώ με ακούω...

Παύλος Παυλίδης 29/09/2016

Άδειος

 

Μην μου κρατάς κακία...

Δεν είμαι εγώ, αυτός που βλέπεις.

Ένα κέρινο ομοίωμα είμαι,

που το σμιλέψαν ξαφνικά!!!

Ρούχα φορώ πολυτελείας,

μα το κουφάρι μου, είναι αδειανό!!!

Φύγαν τα παιδιά από τις πλατείες...

Μαζί τους, έφυγα και εγώ.

Έσβησε το χαμόγελό μου,

έσβησε η δίψα για ζωή.

Γεμάτο λάσπες το κορμί μου,

τα νύχια μου, είναι κοφτερά.

Θύματα ψάχνω για να βρω,

πόνο να τους χαρίσω !!!

Σε μαύρο φεγγάρι είναι η καρδιά μου...

Μην μου κρατάς λοιπόν κακία.

Σε θέλω από εμένα... μακριά!!!

Παύλος Παυλίδης 22/09/2016

Σκιές στον χρόνο

Δεν την ορίζεις την αγάπη...

Η αγάπη είναι στιγμές, είναι σκιές στον χρόνο.

Μπουκέτο από αρώματα που σε μεθούν,

αλυσίδες που θες να σπάσουν.

Αχνές περπατησιές στην άμμο,

που σε σημάδεψαν για πάντα!!!

Άξαφνα αρχίζει να κυλά, στο αίμα σου το πάθος.

Βαρκούλες πάνω σε βουνά,

κήποι στην μέση μιας ερήμου...

Ποιος είμαι απόψε μην ρωτάς.

Είμαι υποταγμένος!!!.

Πως να ορίσεις την αγάπη;

Χάνεται σαν σταγόνα στον ωκεανό,

σαν μια βροχή, σε άδειους δρόμους...

Ο έρωτας γλυκά σε προσπερνά, γλυκά σε χαρακώνει.

Σε παίρνει αιχμάλωτο τις βραδιές,

το φως δεν το αντέχεις.

Στο κορμί σου απόψε περπατώ, σου γλυκοψιθυρίζω.

Δεν την ορίζεις την αγάπη!!!

Παύλος Παυλίδης 12/09/2016

Γρίλιες

Πίσω από τις γρίλιες στο δωμάτιο του έρωτα,

είδα το αυγουστιάτικο ολόγιομο φεγγάρι

να παραδίδεται μαρτυρικά στις αχτίνες του ήλιου.

Μαζί με αυτό παραδόθηκα και εγώ στο άγγιγμα σου.

Στο κορμί σου, στην ψυχή σου...

Ξέρεις, πάντα πίστευα ότι δεν υπάρχει ψυχή.

Πόσο λάθος έκανα !!!

Μου την έδωσες, μαζί με την καρδιά σου,

μαζί με όλο σου το είναι...

Έκανα προσευχή να μην ξημερώσει η νυχτιά αυτή,

μα τίποτα δεν είναι όμορφο, αν δεν κρατάει λίγο

Τίποτα !!!!

Μετά σε κάποιες ακρούλες του μυαλού μας,

σκεφτήκαμε πως αγγίξαμε το τέλειο...

Έστω για μια μέρα, για μια ώρα, για μια στιγμή!!!

Το χάραμα, μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση.

Είχαμε πετάξει τόσο, μα τόσο ψηλά.

Τώρα, δύο θνητοί κάτω από ένα σεντόνι!!!

Με ένα φιλί, μου σφράγισες το αντίο.

Έκλεισα τις γρίλιες...

Δεν το άντεχα πια άλλο, τόσο φως!!!

Παύλος Παυλίδης 12/09/2016