Θέλω

Έχω ανάγκη τόσα να σου πω..

Τόσα πολλά, όσα είναι τα θέλω μου.

Αλλά εσύ, δεν είσαι εδώ...

Κάποτε μου ψιθύριζες, όταν έπεφτε η βροχή.

Στην άμμο πάνω μου έγραφες, το κύμα πριν να σκάσει.

Στο σώμα μου ζωγράφιζες, πριν φύγει η νυχτιά.

Που πήγαν όλα αυτά, θα ήθελα τώρα να μου πεις.

Mα εσύ, κωφεύεις....

Δεν έχεις κάτι να μου πεις;

Ίσως σε έπνιξε η αγάπη μου,

δέντρο που μεγάλωσε γρήγορα και έβγαλε κλαδιά.

Η ίδια η αγάπη όμως έσβηνε τα θέλω μου,

όταν πέρνανε φωτιά.

Από μια χαραμάδα, έλα και ρίξε λίγο φως.

Xάραξε με, έστω για μια ύστατη φορά!!!

Έχω ανάγκη τόσο να σε δω.

Πες μου, γιατί είσαι μακριά;

Παύλος Παυλίδης 15/11/2016

Πεθαίνω

 

Πεθαίνω, όπως με κοιτάζεις,

έλα κοντά μου μην διστάζεις,

κάνε εσύ το πρώτο βήμα,

στον έρωτα σου είμαι θύμα.

Πεθαίνω για ένα σου χάδι,

τρυφερό μες στο σκοτάδι,

φωτιά να βγάζει το κορμί σου,

να καίγομαι και εγώ μαζί σου.

Πεθαίνω για σένα χίλιες φορές,

στου έρωτα σου τις χαρακιές

στα χείλη σου πάνω θα αφεθώ,

για να μας βρει το πρωινό.

Πεθαίνω όταν το κορμί σου ακουμπάω,

πάνω από τα σύννεφα ψηλά πετάω,

δεν έχω λέξεις, για να σου πω τι νιώθω

τα λόγια μου χάνω με τόσο πόθο.

Παύλος Παυλίδης 14/11/2016

Αερικό

 

Τα μάτια της καρδιάς σου ήταν χαμένα,

τα μάτια του προσώπου σου ήταν βουβά.

Ήσουν ένα αερικό, που πλανιόσουν μες στις σκόνες,

τα αισθήματα σου, τεράστια μηδενικά.

Όμως με άγγιξες, όπως κανείς!!!!

Νόμιζα πως μαζί σου, θα πετάξω.

Νόμιζα πως από τα δεσμά μου, θα ελευθερωθώ.

Ο έρωτας μου έστησε καρτέρι, προς του χάρου την μεριά!!!

Τι και αν φόραγες μαύρα;

Χιλιάδες χρώματα είδα κοντά σου, να θέλουν να βρεθούν.

Αρώματα αιθέρια, ένιωσα να σε ακολουθούν.

Σαν μάγισσα με είχες πλανέψει,

έστω και αν δεν κοίταξες, μες στα μάτια μου ποτές!!!

Εγώ μόνος μου, θεά σε είχα πλάσει.

Με έπνιγες όλο και πιο πολύ, όσο περνούσε ο καιρός.

Μου έδινες σκοτάδι, όταν εγώ σου έδινα το φως!!!

Λίγο πριν να φύγω, γύρισα να σε κοιτάξω.

Ήσουν εκεί ακίνητη, όπως πάντα δυστυχώς...

Ξέχασες, ξέρεις να μου δώσεις λίγο αγάπη.

Χωρίς αγάπη θα ήμουνα φτωχός!!!

Παύλος Παυλίδης 07/11/2016

Υ.γ. Εμπνευσμένο από τον υπέροχο πίνακα της Iris Sun

Ακίνητος

Φαινομενικά, είμαι ακίνητος....

Ίσως με πεις απαθή, αναίσθητο.

Έναν άνθρωπο άκοπο, αδιάφορο στις εξελίξεις.

Πόσο λάθος κάνεις!!!

Οικτρά πλανάσαι!!!

Απλώς με πάγωσες, με μία σου ματιά.

Εκεί που έβλεπα αγάπη, είδα μίσος ξαφνικά!!!

Με αποσβόλωσες....

Έχεις σκεφτεί ποτέ σου πόσο κοντά είναι η αγάπη και το μίσος;

Ένα λουλούδι δρόμος είναι!!!

Μέχρι που να μυρίσεις το όμορφο λουλούδι,μαραίνεται...

Μετά τα ξεψυχισμένα άοσμα χρώματα κοιτάς!!!!

Που πήγε τόση αγάπη;

Που πήγε τόσο πάθος;

Πως χάθηκαν όλα σε μια βραδιά;

Ο άνθρωπος με λάθη τρέφεται,

όταν ο έρωτας το μίσος συναντά !!!

Φαινομενικά, είμαι ακίνητος...

Δεν είμαι όμως.

Ψάχνω να βρω που βρίσκομαι, στον χρόνο που κυλά.

Μια καρδιά που αγάπησες, ποτέ σου δεν ξεχνάς!!!

Παύλος Παυλίδης 02/11/2016

Ένα λουλούδι

Εκεί που απόθεσα το τελευταίο μου καυτό δάκρυ για σένα,

φύτρωσε ένα λουλούδι.

Όταν κάτι πεθαίνει, ανοίγει χώρο για κάτι καινούργιο.

Πίσσα κατράμι ήταν το χρώμα του,

σαν την καρδιά μου που την πότιζες με πίκρες.

Μα εγώ το αγάπησα πολύ!!!

Δεν σου κρατώ καμιά κακία.

Έχω κρατήσει μέσα μου, μόνο τις όμορφες στιγμές μας.

Δεν μπορείς να μας μπροστά,

αν δεν αφήσεις πίσω σου το παρελθόν..

Όταν αμυδρά σε σκέπτομαι σε λυπάμαι.

Φορώντας ψεύτικα προσωπεία,

κινείσαι με απόλυτη σιωπή.

Δεν έμαθες τι θα πει αγάπη,

για αυτό δεν έδωσες ποτέ σου!!!

Όλη σου η ζωή θα είναι ασπρόμαυρη ταινία.

Τόσο κρίμα!!!

Κοίτα γύρω σου πόσα χρώματα μας έδωσε ο θεός.

Πήγα χθες να ποτίσω το λουλούδι.

Ένα ωραίο κόκκινο τριαντάφυλλο,

έγινε ο μαύρος ο καρπός.

Όλη μας η ζωή, είναι ο έρωτας. 

Κόκκινος φλογερός !!!

Παύλος Παυλίδης 24/10/2016

Δεν κρύφτηκα

 

Δεν είχα κρυφτεί.....

Δεν κρύφτηκα ποτέ μου.

Σε μια σκιά είχα ξαποστάσει, γιατί ένιωσα μικρός...

Δεν ούρλιαξα, δεν φώναξα.

Όχι γιατί δεν είχα φωνή,

αλλά δεν είχα τίποτα να πω !!!

Ωρίμαζα...

Έβλεπα την ζωή σαν μια αράχνη,

που ύφαινε παντού ιστό...

Μάθαινα να βρίσκω τον εαυτό μου.

Μάθαινα να μιλώ με την σιωπή,

λίγο πριν πέσει το σκοτάδι.

Έλα εδώ μην με φοβάσαι.

Διψάω τόσα να σου πω....

Παύλος Παυλίδης 04/10/2016

Τελευταία

 

Ήταν η τελευταία φορά που θυμάμαι.

Σε είχα πάρει αγκαλιά.

Τα δάκρυα σου είχαν γίνει ένα

με τον ιδρώτα του κορμιού μου,

την ώρα που έψαχνε απεγνωσμένα να σε βρει.

Τόσο πάθος, τόσο λάθος μαζί είχαμε μοιραστεί!!!

Στου έρωτα την δίνη όλα είχαν γίνει ένα,

με την αγάπη για ταξιδευτή.

Σταματημένοι στρατιώτες, χαμένοι ταξιδιώτες στέκονταν προσοχή.

Εσύ είχες φέρει την βροχή!!!

Σε τούτο τον κόσμο δεν ανήκαμε,

το ξέραμε και οι δυο.

Δεν ξέρω αν ήτανε όνειρο, αν ήτανε αληθινό.

Εκεί ήσουνα εσύ, εκεί ήμουνα και εγώ....

Παύλος Παυλίδης 02/10/2016