Η πένα

Για όπλο είχα την πένα μου.

Ήθελα να σκοτώσω τον θυμό μου,

εκείνον που ασήμαντο πιόνι με είχε κάνει....

Να σκοτώσω κάθε τι που με βασάνιζε,

τις νύχτες εκείνες που εφιάλτες, πλευρίζαν το κορμί μου.

Όσο πιο πολύ έγραφα, τόσο ασπρίζαν τα σωθικά μου.

Ευλογημένος ο ταπεινός ασήμαντος γραφιάς,

που δίνει ζωή σε άγραφες σελίδες.

Ευλογημένος, αυτός που τον πόνο του, ξέρει να μοιράζει!!!!!

Για όπλο είχα την πένα μου.

Μπορεί να ήταν ευτελής, μπορεί να ήτανε σπασμένη.

Μα ήταν τόσο κοφτερή...τόσο παιδεμένη!!!

Μέσα μου δούλευε ακατάπαυστα, μου έβγαζε το είναι.

Μου έβγαζε εικόνες του μυαλού,

που ήταν βαθιά κρυμμένες.

Ξάφνου, ο θυμός μου έγινε καπνός,

χάθηκε στο μελάνι.....

Ελεύθερος είμαι πια....

Με όπλο μου μια πένα!!!!

Παύλος Παυλίδης 26/01 /2017

Το μαστίγιο του χρόνου

 

Σε σημάδεψαν ....

Σε σημάδεψαν με το μαστίγιο του χρόνου !!!

Φαίνεται πως ζήλεψαν το υπέροχο χαμόγελό σου,

εκείνο που απλόχερα χαρίζεις, όσο και αν μέσα σου πονάς.

Δεν είσαι ηττημένος...

Όχι όσο έχεις μέσα σου την λαχτάρα της ζωής,

όχι όσο θέλεις να ζεις την κάθε αναπνοή.

Κανένας δεν πεθαίνει όσο έχει, την ελπίδα ζωντανή.

Ελπίδα πως ο κόσμος, καλύτερος μια μέρα θα γεννεί....

Τι και αν το μαστίγιο έχει αφήσει σημάδια στο κορμί σου;

Τι και αν ο χρόνος, θέλει να τον προσκυνάς;

Εσύ είσαι που χαράζεις τις καρδιές μας.

Εσύ μας δίνεις δύναμη, ποτέ μην το ξεχνάς!!!

Σε παρακαλώ...πολύ.

Συνέχισε, να μας χαμογελάς!!!!

Παύλος Παυλίδης 24/01 /2017

Ενέχυρο

 

Ενέχυρο δεν έβαλα ποτέ.

Δεν ήθελα να ζω με ψευδαισθήσεις,

που σου χαρίζουνε, τα δανεικά...

Όταν πλησίασε ο καιρός της λησμονιάς,

άδειασε από αίμα το κορμί μου.

Τι και αν το κρύο ήταν τσουχτερό,

αλαργινό φάνταζε στο πετσί μου.

Τώρα, δεν θέλω φωτιά να ζεσταθώ,

τα πύρινα λόγια δεν με καίνε.

Αγάπη αγνή, ψάχνω για να βρω.

Αγάπη θέλω να δώσω...

Για αυτήν μονάχα θα έβαζα ενέχυρο την ψυχή μου!!!

Μα πρέπει πρώτα να την βρω.

Χαμένη ξέρεις είναι....

Δεσμά που την βαραίνουν, νομίζω ακόμα σέρνει!!!!

Αν αφεθεί ελεύθερη, σε δίλημμα θα πέσω....

Αν θα την βάλω ενέχυρο,

ή ......

μόνος μου θα πορευτώ.

Παύλος Παυλίδης 05/01 /2017

Χειμώνας

Έπεσε βαρύς τούτος ο χειμώνας....

Δεν έφταιγε η παγωνιά,

εσύ ήσουν μακριά μου.

Ήθελα το γυμνό  κορμί σου για να ζεσταθώ,

τα δυο σου χείλη για να ξαποστάσω.

Έμεινα όμως με το βλέμμα αδειανό να κοιτώ στο τζάκι,

 λίγο πριν  τα κούτσουρα φιλήσουν τις φλόγες

στάχτες  λίγο πριν να γεννούν.

Γιατί θα πρέπει η αγάπη να πονά;

Γιατί ο έρωτας,

πρέπει δάκρυα να μας δίνει;

Στον έρωτα δεν υπάρχουνε γιατί.

Την οδύνη ή την ηδονή,

πως να την ορίσεις;

Υπάρχουν μόνο δυο μικροί θεοί που γίνονται ένα,

πριν ηττηθούν τα έρμα τα κορμιά τους.

Ο έρωτας μου είσαι εσύ,

τι και αν είσαι μακριά μου....

Έπεσε βαρύς τούτος ο χειμώνας.

Μα εμένα δεν με νοιάζει....

Παύλος Παυλίδης 28/12/2016

Ένα χωράφι

Ένα χωράφι απόμερο είχε το ριζικό μου.

Ο ήλιος δεν το έβλεπε, οι αέρηδες το χτυπούσαν.

Αγκαθιές είχε παντού και μαύρες πέτρες σκόρπιες.

Από δαίμονες και από θεούς, ήταν παρατημένο.

Όταν το πρωτοείδα έκλαψα, μου έφυγε ένα δάκρυ.

Το δάκρυ μου ήταν καυτό, έσπασε τις πέτρες!!!

Έτσι σε μία άκρια, φύτρωσε ένα λουλούδι.

Η ομορφιά δεν κρύβεται, όσο και αν το θελήσεις!!!

Πλέον δεν ήτανε για μένα, απλά ένα χωράφι.

Ήταν για μένα ο ήλιος μου, ήταν η θάλασσα μου

ήταν αστέρι της ευχής που έπεσε ένα βράδυ,

επάνω στο χωράφι μου και άφησε σημάδι!!!

Έσκαψα πολύ βαθιά, για να σπείρω τα όνειρα μου.

Με αγάπη πολύ τα μπόλιασα, τους έβαλα και θάρρος.

Έπειτα έριξα δάκρυα, ανθρώπινα να είναι.

Άφησα και λίγες αγκαθιές για να μου δίνουν πόνο,

γιατί άμα δεν πονάς, δεν ξέρεις αν υπάρχεις!!!

Ένα χωράφι απόμερο είχε το ριζικό μου.

Φράχτες δεν του έβαλα,

ελεύθερο να νιώθει....

Παύλος Παυλίδης 27/12/2016

Πίνακας: Iris Sun

Θυμάμαι...

Τις άσπρες νύχτες, τις νύχτες εκείνες

που δεν υπάρχουν σύννεφα στον ουρανό, φοβάμαι...

Φοβάμαι, πως ελεύθερα θα ονειρευτώ.

Χωρίς βαρίδια λέει, θα είναι το κορμί μου.

Μακριά ελεύθερος θα αρμενίζω,

σαν πουλί από ψηλά τον κόσμο θα κοιτάω,

πως όνειρα με χρώματα, δικά μου θα τα κάνω.

Τι αμαρτία είναι να φοβάσαι τα όνειρα σου !!!

Εκείνο τον κόσμο που είσαι ελεύθερος,

να μην τον θες κοντά σου.

Ύστερα έρχεται δειλά, το πρωινό.

Εκεί με τις πρώτες ακτίνες του ήλιου, πάντα θυμάμαι.

Θυμάμαι όσους άθελα μου πλήγωσα,

ταπεινά σκύβω το κεφάλι.

Πιο πολύ θυμάμαι όμως, όσους με πόνεσαν!!!!

Όχι, δεν τους κρατώ καμιά κακία.

Με κακία και μίσος είσαι ένας κρίκος αδύναμος,

που τον πότισε η σκουριά.

Ένας κρίκος, έτοιμος να σπάσει.

 Απλώς θυμάμαι...

Θυμάμαι όσο πρέπει, για να γινώ πιο δυνατός,

πίσω να μην κοιτάω, άπιαστα όνειρα να μην τα κυνηγάω.

Απλώς θυμάμαι, δεν ξεχνώ...

Παύλος Παυλίδης 19/12/2016

Τα χρόνια της σιωπής

Είχαν έρθει τα χρόνια της σιωπής.

Οι άνθρωποι μεταξύ τους δεν μιλούσαν.

Παγωμένα ανδρείκελα που τα άκρα τους κινούσαν,

χωρίς να ακούγεται ένα σ’αγαπώ.

Τα συναισθήματα ήταν πλέον άγνωστη λέξη.

Στα σκουπίδια, τα πετάξανε θαρρώ.

Κακοφόρμισαν φαίνεται, αφού χρήματα δεν τα ορίζαν,

σε ένα κόσμο, που ήθελε να μοιάζει ιδανικός.

Κόσμος της τεχνολογίας, κόσμος των αποδοχών,

των απολαύσεων, των αμέτρητων εγώ!!!

Τι ειρωνεία....

Έξω από το παράθυρο μου βλέπω μόνο γέρους,

να ψάχνουν σε σκουπίδια.

Παιδιά να μην έχουν φαγητό.

Άνθρωποι δεν έχουνε πια σπίτια....

Κατευθείαν τους στέλνουν στο γκρεμό!!!

Είχαν έρθει τα χρόνια της ντροπής...

Κανένας δεν μιλούσε για πράγματα σημαντικά...

Και εγώ που τα γράφω αυτά, τώρα θα σας αφήσω.

Έχω επείγον μήνυμα ...στο κινητό!!!

Παύλος Παυλίδης 15/12/2016