Λίγο πριν χαράξει

Το βράδυ με πλημμυρίζουν οι σκέψεις.

Ίσως να τρέφονται με τη σιωπή,

ίσως με το σκοτάδι.

Ίσως να είναι αγκάθια της ψυχής,

που τους έλειψε η αγάπη.

Περιμένουν υπομονετικά να σφραγίσω τα μάτια μου,

για να έρθουνε κοντά μου.

Θέλουν να κάνω ταξίδια μακρινά,

κόσμους καινούργιους να γνωρίσω.

Σε αλαργινές εποχές, έχω τον πρώτο ρόλο.

Σε μάχες βρίσκομαι τρομερές,

το σπαθί μου πετάει φλόγες.

Κάνω ανεκπλήρωτους έρωτες αληθινούς,

και διόλου δεν πονάω.

Μα... οι πιο πολλές μου  σκέψεις είναι ακίνητες,

σκιές μαύρες στο σκοτάδι.

Φοράνε τήβεννο των δικαστών, θέλουν να με δικάσουν!!!

Με σέρνουν στα πατώματα,

αλυσοδεμένο.

Θέλουν να απολογηθώ για ότι λάθος έχω κάνει.

Πάντα εγώ είμαι ο ένοχος,

εγώ φταίω για όλα.

Έπειτα ιδρώτας κρύος με διαπερνά,

εφιάλτης ήτανε και πάει.

Λίγο πριν να χαράξει….

Ένα σκουπιδιάρικο περνά.

Ρίχνω τις σκέψεις όλες.

Το αύριο που έρχεται, ίσως να με λυτρώσει….

Παύλος Παυλίδης 8/05/2017

Μη με κοιτάς

Μη με κοιτάς με τον υπέροχο σου ήλιο.

Φοβάμαι…

Έμαθα κάτω από την γη να ζω.

Να ήξερες το φως σου πως με τρομάζει.

Μη μου κρατάς το χέρι.

Τρέμω..

Μπορεί να σε παρασύρω σε γκρεμό.

Μη μου ζητάς να γίνουμε ένα.

Δεν βλέπεις το κακό μου ριζικό;

Έχω σηκώσει μαύρα πανιά στο κατάρτι μου.

Αμφιβάλω αν ποτέ τα αλλάξω.

Να σου πω την αλήθεια;

Κανείς ποτέ δεν μου έδωσε σημασία,

κανείς δεν με έκανε να νιώσω ποτέ σημαντικός.

Ένας μικρός ασήμαντος αστερίας ήμουνα,

αποξηραμένος σε μια παραλία,

που ο ήλιος τον βασάνιζε σαδιστικά.

Δεν είχα ανάσα για να ζω,

μέχρι που ήρθες εσύ,

ζωή με την ζωή σου να μου δώσεις.

Τις γραμμές της ζωής μου δεν τις χαράζω εγώ,

αλλά ένα αόρατο χέρι που δεν ξέρω από μένα τι θέλει.

Μείνε μακριά μου, αν με αγαπάς.

Σε παρακαλώ….

Παύλος Παυλίδης 27/04/2017

Σε μια ερημική παραλία

Σε μια ερημική παραλία….

Πιάνω στα χέρια μου μια χούφτα άμμο.

Αφήνομαι ελεύθερος όπως αφήνονται και οι κόκκοι,

που πέφτουνε ξανά στην γη.

Τι όμορφο πράγμα αλήθεια η ελευθερία.

Πόσα όμορφα πράγματα μας χαρίζουνε οι μικρές στιγμές!!!

Μα εμείς είμαστε άνθρωποι.

Αχόρταγοι, αιμοδιψείς.

Επιλεγμένοι.

Μας έχουνε επιλέξει για να σημαδέψουμε όλους τους άλλους,

σαν να μην υπάρχουνε άλλα όντα σε αυτή τη γη!!!

Σε τεράστιες γιγαντοοθόνες προβάλουμε τα εγώ μας,

θέλοντας να γίνουμε σπουδαίοι.

Με μεγεθυντικούς φακούς προσπαθούμε ασήμαντα πράγματα,

να τα κάνουμε σημαντικά.

Φλερτάρουμε συνέχεια με τον θάνατο.

Φίλο τον έχουμε κάνει.

Ίσως κάποια στιγμή όταν δεν θα υπάρχει γυρισμός,

καταλάβουμε ότι ο θάνατος, φίλος ποτέ δεν πιάνεται.

Γιατί θα πρέπει ο θάνατος …μόνο να μας ενώνει;

Η ματαιοδοξία μας χτυπάει κόκκινο…

Λες και δεν υπάρχει άλλο χρώμα!!!

Κοιτάω ως πέρα μακριά.

Η ματιά μου αγκαλιάζει τον ορίζοντα.

Ξάφνου ένα ουράνιο τόξο ξεπροβάλλει.

Ίσως άνθρωπε να μην είναι ακόμα τόσο αργά…

Παύλος Παυλίδης 19/04/2017

Αόρατος ορίζοντας

Στον αόρατο ορίζοντα του νου μου,

παλεύω με δύο παράλληλες γραμμές,

που δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Εσύ και εγώ!!!

Πόσο θα ήθελα να τραβήξω μια κάθετη γραμμή

και να έρθω πιο κοντά σου.

Πόσο θα ήθελα στην μυρωδιά του κορμιού σου να αφεθώ

και πίσω ξανά να μην κοιτάξω.

Μου φαίνεται πως θα πλέξω μια ονειροπαγίδα

και ύστερα θα ονειρευτώ,

πως περπατάμε χέρι – χέρι σε μια έρημη ακρογιαλιά.

Μόνοι, εσύ και εγώ!!!

Στον αόρατο ορίζοντα του νου μου,

κοιτάω ως πέρα μακριά,

κοιτάω μέχρι να πέσει το σκοτάδι,

μα δεν σε βλέπω...

Παύλος Παυλίδης 07/04/2017

Άσε με να αφεθώ

Άσε με να αφεθώ στο πέλαγος σου.

Έχω ανάγκη να χαθώ στα κύματα σου,

να χαθώ από τον ορίζοντα της γης,

αρκεί να ακουμπήσω τα νερά σου.

Άσε με να αφεθώ μες στην ματιά σου,

ξεκλείδωσε τα βλέφαρα σου.

Το μοναδικό ταξίδι του έρωτα,

θέλω να το κάνουμε μαζί.

Άσε με να σου πω ένα μυστικό,

έλα κοντά μην με φοβάσαι.

Μωρό μου η ζωή είναι μικρή.

Είναι τυχερός όποιος την μοίρα του ορίζει.

Άσε με να αφεθώ στην αγκαλιά σου.

Δεν θέλω άλλο να μιλώ.

Θέλει να μιλήσει όπως δεν μίλησε ποτέ,

απόψε το κορμί μου.

Παύλος Παυλίδης 31/03/2017

Μου είχες πει

 

Μου είχες πει ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα,

να κρατάω αυτά που γράφω μόνο για μένα.

Η ποίηση δεν είναι ποίηση, άμα δεν την μοιράζεσαι!!!

Σαν καμπάνες μου χτυπούσαν στα αυτιά μου,

τα λόγια που μου είχες πει.

Άμα δεν εκτίθεσαι γυμνός σε ένα ολόλευκο χαρτί,

ζητώντας να σου κάνει άγριο έρωτα,

δεν έχεις τίποτα να πεις!!!

Πάρε για όπλο σου μια πένα,σημάδεψε καλά

σκότωσε με μιας το άδειο παρελθόν σου.

Μου είχες πει.. 

Άσε τις ρίμες,αφήσου απλά ελεύθερος,

νιώσε το νόημα της ζωής.

Άνοιξε τα μύχια της ψυχής σου,

σε ότι σε κάνει πιο δυνατό.

Γέμισε με αγάπη την καρδιά σου,

άνοιξε της ποίησής σου τα φτερά.

Κανείς δεν θα μπορέσει, ποτέ να σε σταματήσει.

Κανείς δεν θα μπορέσει κουβέντα να σου πει!!!

Μου είχες ζητήσει μονάχα μία χάρη.

Όταν θα έσπαγα τα δεσμά που με κρατούσαν,

όταν θα έκοβα με το ψαλίδι της ποίησης μου

τα σχοινιά, που είχα μόνος μου δεθεί,

να φωτίσω με άπλετο φως,

το δωμάτιο της ψυχής μου.

Και να άφηνα ανοιχτό, λίγο ένα παραθύρι

για να έρθεις κάποιο βράδυ να με δεις....

Παύλος Παυλίδης 22/03 /2017

Αφιερωμένο στον αγαπημένο φίλο & ποιητή

Σταύρο Τζώρζο

Πάθος

Tο φράχτη της λογικής αν υπερβείς

τον εαυτό σου δεν τον ορίζεις.

Αίμα θα είσαι κόκκινο που τρέχει από πληγή,

το πάθος αν θέλεις να ακουμπήσεις.

Πεταλούδα που ελεύθερα πετά

και μυρίζει το βρεγμένο χώμα, γίνεσαι.

Σε αγκυλωτό συρματόπλεγμα,

που ολόκληρο το κορμί σου χαράζει, πιάνεσαι.

Διψά το είναι σου για αγάπη πρόστυχη!!!

Μέσα  από το πάθος σου να λυτρωθείς,

τους κανόνες της ζωής να αψηφίσεις,

σαν να μην τους έγραψε ποτέ κανείς!!!

Με χρώματα που δεν έχεις ξαναδεί,

θα θες να ζωγραφίσεις στον καμβά του έρωτα.

Το δικό σου στίγμα θα θέλεις να αφήσεις

με κάθε κομμάτι ηδονής.

Στους τοίχους της αιώνιας σιωπής,

αθόρυβα να περπατήσεις,

έστω και αν ύστερα χαθείς....

Παύλος Παυλίδης 15/03 /2017