Ηλιοβασίλεμα

 

Εκείνο το ηλιοβασίλεμα που σε είχα αγκαλιά,

νομίζω πως θα στοιχειώνει για πάντα το μυαλό μου.

Το πέλαγος διασχίζαμε,

με σκούνα τα φιλιά μας.

Ο ήλιος αργοέσβηνε σε μια αλμυρή ακριά,

τσιγάρο που το έσβησες, μα αυτό ακόμα αχνίζει.

Ένα λάγνο φεγγάρι, άρχισε να προβάλλει.

Το πλοίο της γραμμής, στην ρότα του δεμένο.

Κάποια γλαρόπουλα σκίρτησαν, καθώς το ακολουθούσαν.

Ο χρόνος είχε ηττηθεί, είχε σταματήσει !!!

Τα πάντα γύρω ακίνητα, γύρω από το γυμνό κορμί σου.

Τα μάτια για λίγο έκλεισα.

Κάθε ταξίδι του έρωτα, ένα βλεφάρισμα σου φαίνεται πως είναι.

Όταν τα άνοιξα ξανά…

 απόνερα στα βράχια νομίζω ότι είδα.

Τους μεγάλους έρωτες δεν τους νιώθεις με αυτά που ζεις,

αλλά με αυτά που αφήνεις πίσω σου όταν καταλαγιάσει η σκόνη…

Παύλος Παυλίδης 13/06/2017

Κύκλος

Πρώτα έπεσε ένα δάκρυ.

Ήταν το δάκρυ του εγώ.

Βαρύγδουπα έπεσε στο πάτωμα, ο θόρυβος εκκωφαντικός...

Σκέψου ήταν ένα τόσο δα μικρό δάκρυ !!!!

Έπειτα σαν να ήτανε φύλλα φθινοπωρινά,

σιγά-σιγά τo ακολουθήσανε και τα άλλα.

Μεταξύ τους ξεχώρισα θαρρώ τα δάκρυα της συγνώμης.

Είχαν πέσει από ένα άντρα δυνατό,

την ώρα που το παρελθόν του ξεπερνάει,

την ώρα που το μέλλον του πάει να συναντήσει.

Τώρα δες τα όλα μαζί.

Χορεύουν, πιασμένα χέρι- χέρι.

Σχημάτισαν ένα κύκλο όμορφο,

ένα κύκλο ζωής, που μια ανώτερη δύναμη από εμάς ορίζει.

Ύστερα έπεσε ένα δάκρυ χαράς και διέλυσε τον κύκλο!!!

Όταν ένας όμορφος κύκλος χάνεται,

γεννιέται ένας άλλος....

  

Παύλος Παυλίδης 01/06/2017


Αφιερωμένο στον μοναδικό Κωστή.

Σάπιο μήλο

Μην με σκεπάζεις με σεντόνι.

Άσε με να ελευθερωθώ.

Βαρέθηκα να έχω το χρώμα του σάπιου μήλου.

Δεν θέλω να είμαι πυροτέχνημα, που να ξεχαστώ.

Στην γη θέλω να πατάω.

Όχι να είμαι, ένας ζωντανός νεκρός.

Δικές μου, θέλω να κάνω αναμνήσεις.

Από την στάχτη μου να ξαναγεννηθώ.

Μην με κοιτάζεις, όταν φεύγω.

Άσε με μονάχο μου να έρθω να σε βρω.

Και αν τον δρόμο μου τον χάσω,

μην ρίξεις ούτε ένα δάκρυ σε …παρακαλώ.

Ένα ακόμα να θυμάσαι.

Πως ακόμα σε αγαπώ….

Παύλος Παυλίδης 22/05/2017

Λίγο πριν χαράξει

Το βράδυ με πλημμυρίζουν οι σκέψεις.

Ίσως να τρέφονται με τη σιωπή,

ίσως με το σκοτάδι.

Ίσως να είναι αγκάθια της ψυχής,

που τους έλειψε η αγάπη.

Περιμένουν υπομονετικά να σφραγίσω τα μάτια μου,

για να έρθουνε κοντά μου.

Θέλουν να κάνω ταξίδια μακρινά,

κόσμους καινούργιους να γνωρίσω.

Σε αλαργινές εποχές, έχω τον πρώτο ρόλο.

Σε μάχες βρίσκομαι τρομερές,

το σπαθί μου πετάει φλόγες.

Κάνω ανεκπλήρωτους έρωτες αληθινούς,

και διόλου δεν πονάω.

Μα... οι πιο πολλές μου  σκέψεις είναι ακίνητες,

σκιές μαύρες στο σκοτάδι.

Φοράνε τήβεννο των δικαστών, θέλουν να με δικάσουν!!!

Με σέρνουν στα πατώματα,

αλυσοδεμένο.

Θέλουν να απολογηθώ για ότι λάθος έχω κάνει.

Πάντα εγώ είμαι ο ένοχος,

εγώ φταίω για όλα.

Έπειτα ιδρώτας κρύος με διαπερνά,

εφιάλτης ήτανε και πάει.

Λίγο πριν να χαράξει….

Ένα σκουπιδιάρικο περνά.

Ρίχνω τις σκέψεις όλες.

Το αύριο που έρχεται, ίσως να με λυτρώσει….

Παύλος Παυλίδης 8/05/2017

Μη με κοιτάς

Μη με κοιτάς με τον υπέροχο σου ήλιο.

Φοβάμαι…

Έμαθα κάτω από την γη να ζω.

Να ήξερες το φως σου πως με τρομάζει.

Μη μου κρατάς το χέρι.

Τρέμω..

Μπορεί να σε παρασύρω σε γκρεμό.

Μη μου ζητάς να γίνουμε ένα.

Δεν βλέπεις το κακό μου ριζικό;

Έχω σηκώσει μαύρα πανιά στο κατάρτι μου.

Αμφιβάλω αν ποτέ τα αλλάξω.

Να σου πω την αλήθεια;

Κανείς ποτέ δεν μου έδωσε σημασία,

κανείς δεν με έκανε να νιώσω ποτέ σημαντικός.

Ένας μικρός ασήμαντος αστερίας ήμουνα,

αποξηραμένος σε μια παραλία,

που ο ήλιος τον βασάνιζε σαδιστικά.

Δεν είχα ανάσα για να ζω,

μέχρι που ήρθες εσύ,

ζωή με την ζωή σου να μου δώσεις.

Τις γραμμές της ζωής μου δεν τις χαράζω εγώ,

αλλά ένα αόρατο χέρι που δεν ξέρω από μένα τι θέλει.

Μείνε μακριά μου, αν με αγαπάς.

Σε παρακαλώ….

Παύλος Παυλίδης 27/04/2017

Σε μια ερημική παραλία

Σε μια ερημική παραλία….

Πιάνω στα χέρια μου μια χούφτα άμμο.

Αφήνομαι ελεύθερος όπως αφήνονται και οι κόκκοι,

που πέφτουνε ξανά στην γη.

Τι όμορφο πράγμα αλήθεια η ελευθερία.

Πόσα όμορφα πράγματα μας χαρίζουνε οι μικρές στιγμές!!!

Μα εμείς είμαστε άνθρωποι.

Αχόρταγοι, αιμοδιψείς.

Επιλεγμένοι.

Μας έχουνε επιλέξει για να σημαδέψουμε όλους τους άλλους,

σαν να μην υπάρχουνε άλλα όντα σε αυτή τη γη!!!

Σε τεράστιες γιγαντοοθόνες προβάλουμε τα εγώ μας,

θέλοντας να γίνουμε σπουδαίοι.

Με μεγεθυντικούς φακούς προσπαθούμε ασήμαντα πράγματα,

να τα κάνουμε σημαντικά.

Φλερτάρουμε συνέχεια με τον θάνατο.

Φίλο τον έχουμε κάνει.

Ίσως κάποια στιγμή όταν δεν θα υπάρχει γυρισμός,

καταλάβουμε ότι ο θάνατος, φίλος ποτέ δεν πιάνεται.

Γιατί θα πρέπει ο θάνατος …μόνο να μας ενώνει;

Η ματαιοδοξία μας χτυπάει κόκκινο…

Λες και δεν υπάρχει άλλο χρώμα!!!

Κοιτάω ως πέρα μακριά.

Η ματιά μου αγκαλιάζει τον ορίζοντα.

Ξάφνου ένα ουράνιο τόξο ξεπροβάλλει.

Ίσως άνθρωπε να μην είναι ακόμα τόσο αργά…

Παύλος Παυλίδης 19/04/2017

Αόρατος ορίζοντας

Στον αόρατο ορίζοντα του νου μου,

παλεύω με δύο παράλληλες γραμμές,

που δεν συναντήθηκαν ποτέ.

Εσύ και εγώ!!!

Πόσο θα ήθελα να τραβήξω μια κάθετη γραμμή

και να έρθω πιο κοντά σου.

Πόσο θα ήθελα στην μυρωδιά του κορμιού σου να αφεθώ

και πίσω ξανά να μην κοιτάξω.

Μου φαίνεται πως θα πλέξω μια ονειροπαγίδα

και ύστερα θα ονειρευτώ,

πως περπατάμε χέρι – χέρι σε μια έρημη ακρογιαλιά.

Μόνοι, εσύ και εγώ!!!

Στον αόρατο ορίζοντα του νου μου,

κοιτάω ως πέρα μακριά,

κοιτάω μέχρι να πέσει το σκοτάδι,

μα δεν σε βλέπω...

Παύλος Παυλίδης 07/04/2017