Σπίθα

Όλα ξεκίνησαν από μια μικρή σπίθα,

προσάναμμα στο τζάκι…

Τον έρωτα γύρευε,

λαχτάραγε να μεγαλώσει,

να κάψει τα πάντα στο πέρασμα της,

γρήγορα να γίνει η φωτιά.

Η μία φλόγα ήθελε να ξεπεράσει την άλλη.

Όλες μαζί ποθούσανε να πάνε πιο ψηλά,

όλο και πιο ψηλά.

Ο αέρας τις ταξίδευε και αυτές έρμαια του,

μαγεμένες, αφεθήκανε….

Δεν υπήρχε άλλο οξυγόνο.

Xωρίς οξυγόνο δεν υπάρχει και φωτιά!!!

Τώρα δίπλα σε ένα μισοκαμμένο κούτσουρο,

βλέπεις μόνο κάρβουνα και στάχτες.

Την ματαιοδοξία μίας σπίθας,

που ήθελε τον έρωτα να γνωρίσει από κοντά…

Παύλος Παυλίδης 26/6/ 2018

Γλάροι

Οι γλάροι σίμωσαν την στεριά,

ξεκούραση ζητούνε…

Έχουνε σμιλέψει με αλμύρα,

τα έρμα τα κορμιά τους,

αντίθετα στον άνεμο,

ψάχνουν την χαρά τους.

Μα η ψυχή τους έχει κενό.

Έχει χαθεί στα βάθη του πελάγους,

σε κάποια ρότα ενός πλοίου είναι δεμένη,

με αόρατο σχοινί….

Δες τους πόσο όμορφα ανοίγουν τα φτερά τους,

άγνωστα μέρη θέλουν να κουρσέψουν.

Ταξίδια λύτρωσης έχουνε συνέχεια στο νου,

μη γνωρίζοντας αλήθεια που πάνε.

Είναι ελεύθεροι μα και καταραμένοι....

Παύλος Παυλίδης 19/6/ 2018

Πριγκίπισσα

Ήρθες τόσο ξαφνικά να μπεις μες στην ζωή μας

σωστή πριγκίπισσα, αυτόφωτο αστέρι

δάκρυα να μας φέρεις χαράς,

τον κόσμο μας να τον τραντάξεις.

Ξέρεις … κάναμε πολλές μακρινές ευχές για σένα

να είσαι όμορφη, καλότυχη, τίποτα μην σου λείψει.

Μαμά, μπαμπά να είναι οι πρώτες σου λεξούλες,

τα χεράκια σου να σου κρατάμε στα πρώτα βήματα σου,

παραμυθάκια τα βράδια να σου λέμε,

όμορφα όνειρα να κάνεις.

Μα…

τώρα οι λέξεις είναι φτωχές που είσαι εδώ κοντά μας,

στα μάτια μας κοιτάς, τα έχεις λίγο χαμένα.

Χαμένα τα έχουμε και εμείς, μα έχουμε εσένα!!!

Πριγκίπισσα θα σε έχουμε μια ζωή,

αγάπη θα έχεις για στέμμα.

Και αν έχεις αγάπη μέσα σου,

τον δρόμο ποτέ δεν θα τον χάσεις…

Παύλος Παυλίδης 10/06/2018

Στην Γεωργία και στον Νίκο με όλες τις ευχές μου

Φεγγάρι

Φεγγάρι μου μην βιάζεσαι απόψε να κρυφτείς,

μην βιάζεσαι να με αποχαιρετήσεις.

Άσε με να ερωτευτώ σαν να είναι η τελευταία νύχτα

που εμφανίστηκε στη γη,

δώσε μου το δικαίωμα λίγο από την λάμψη σου να κλέψω.

Οι χαμένες αγάπες πάνω σου

καταφύγιο νομίζω ότι βρίσκουν,

οι ανεκπλήρωτοι έρωτες,

το πορφυρό χρώμα σου δίνουν.

Αδιάφορο μου φαίνεται αν ψεύτικο για άλλους είσαι,

ή αν για άλλους είσαι ένα απλό αστέρι.

Εσύ για μένα είσαι το άβατο,

που ζουν τα όνειρα μου.

Άσε λοιπόν τον ήλιο γλυκά να περιμένει,

έλα και πάρε με μαζί ολόγιομο  φεγγάρι !!!

Παύλος Παυλίδης 7/6/ 2018

Λιμάνι

Έλα στο λιμανάκι μου.

Ηρέμησε…

Ξέρω πως τρικυμίες πέρασες πολλές,

πως έχει σημάδια το σκαρί σου,

πως ψάχνεις καιρό να λυτρωθείς,

σε κάβους απάνεμους να δέσεις.

Ησύχασε…

Πες πως είσαι λουλούδι του αγρού,

που δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη κανείς να το μυρίσει.

Περήφανο, αγέρωχο, έρωτα με τον άνεμο όποτε θέλει κάνει!!!

Ελεύθερο λουλούδι ήσουν πάντοτε,

μα εσύ φοβόσουνα,

στο άγνωστο να εκτεθείς,

τον εαυτό σου στον καθρέπτη να αντικρίσεις.

Τι και αν ήλιο δεν βλέπεις πουθενά,

εγώ φάρος θα είμαι για σένα,

σε μπουνάτσες, σε φουρτούνες.

Πάρε από εμένα δύναμη μέχρι να ‘ βρεις την δική σου.

Έλα στο λιμανάκι μου, για σένα μόνο είναι…

Παύλος Παυλίδης 25/5/ 2018

Στην Κάττις

Παραθυρόφυλλα

Τα παραθυρόφυλλα άνοιξαν με κρότο.

Είχε πεθάνει η μοναξιά.

Ένας άρχοντας ήλιος την έκαψε στο πέρασμα του,

την έστειλε πέρα μακριά,

εκεί που βασιλεύει η σιωπή.

Τον δρόμο της ζωής μας δεν τον ζωγράφισε κανείς,

δεν είναι σε κανένα πίνακα κρεμασμένος,

παρά μόνο σε θολές εικόνες του μυαλού,

που περιμένουν εσένα μήπως φανείς,

με εκείνο το υπέροχο χαμόγελο σου.

Δώσε απλόχερα το χαμόγελο σου,

δύναμη θα σου δίνει μια ζωή.

Αυτό θα είναι το κλειδί που θα ανοίγει όλες τις πόρτες,

τις καρδιές που έχουν κρυφτεί θα οδηγεί.

Ξέρεις στο διάβα σου θα βρεις πολλά μαύρα φεγγάρια,

μπορεί εύκολα σε ένα από δαύτα να χαθείς.

Μη φοβηθείς κοίτα ψηλά, κοίτα τον ήλιο…

Παύλος Παυλίδης 17/5/ 2018

Γη και Ουρανός

Μετέωρος είμαι…

Είμαι στη γη δίπλα σου, σε νιώθω, μυρίζω το άρωμα σου.

Σε αγκαλιάζω, σε φιλώ, 

κυλιόμαστε στην λάσπη του πάθους,

του πόθου.

Μένουμε εκεί ακίνητοι γυμνοί εκτεθειμένοι,

μέχρι να έρθει η βροχή,

να σβήσει τις φωτιές που αφήνουνε σημάδια.

Μετά πριν γίνω αποτσίγαρο,

χάνομαι μες στο καπνό.

Εξαϋλώνομαι…,

έτοιμος για ένα μοναδικό, αστρικό ταξίδι.

Εκεί ψηλά στον ουρανό,

τα αστέρια σαν αγγίζεις,

αστέρι γίνεσαι και εσύ!!!

Στην σιωπή σου δίνεις μορφή,

τον χρόνο διαφεντεύεις!!!

Μην με ρωτάς που κατοικώ

δεν ξέρω, δεν ορίζω.

Μπορεί να είμαι κάπου στην γη,

στα ουράνια να πετάω.

Μετέωρος θα είμαι μια ζωή.

Αρκεί,

αρκεί να είμαστε μαζί......

Παύλος Παυλίδης 4/5/ 2018