Απόφαση

Τον είχαν τυλίξει οι σκέψεις, οι ενοχές.

Καμινάδες που ξέρναγαν καπνό,

ήταν τα όνειρά του.

Τα σύννεφα είχαν έρθει πιο κοντά,

στον άδειο ωκεανό του.

Τον είχαν τυλίξει οι σκέψεις, οι ενοχές.

Η άνοιξη δεν ήταν πια δικιά του.

Κρύωνε και ας ήταν καλοκαίρι.

Σε ένα άδειο λεύκωμα πάνω,

τον πόνο του ήθελε να αφήσει,

μα δεν είχε μελάνι η ψυχή του.

Σε μια μικρή σοφίτα,

τον είδαν τελευταία φορά.

Τα τραπουλόχαρτα της ζωής του,

κοίταγε σαν χαμένος....

Παύλος Παυλίδης  14/ 07 /19

Αιθεροβάμων

Άδειαζε η κλεψύδρα από την άμμο,

άδειαζε το ποτήρι από νερό.

Εγώ φύλακας Θερμοπυλών περίμενα,

έστω την ύστατη στιγμή,

το αδύνατο να γίνει δυνατό,

άπιαστα όνειρα, 

λίγο να τα αγγίξω.

Αιθεροβάμων λίγο πριν τα σύννεφα,

θωρώ πόσο μικρός είναι ο κόσμος.

Αναμμένα κεράκια τα φώτα της πόλης,

σε λίγο ένα ένα όλα θα σβήσουν.

Μια πεταλούδα που ανέμελα πετά,

τον θάνατο της πάει με χαρά να συναντήσει !!!

Με ένα αόρατο πινέλο,

τον καμβά της ζωής μου,

θέλω με χαρούμενα χρώματα να ζωγραφίσω,

έστω και αν μέσα μου απίστευτα πονώ….

Παύλος Παυλίδης  04/ 06 /19

Μετέωρος

Μετέωρος σε ένα κενό,

όπου το φως δεν το ορίζει,

πονώ!!!

Ένα χοντρό σχοινί έχω γύρω από το λαιμό μου.

Πονώ για κάθε παιδί που δεν γνώρισε την αγάπη,

που έσβησαν τσιγάρο πάνω στο κορμί του.

Πονώ για κάθε βιασμένη γυναίκα.

Τι αμαρτία έκανε για να μην έχει την θέληση της ;

Πονώ για κάθε πόλεμο που χάθηκαν αθώοι.

Aκρωτηρίασαν με μιας τα όποια όνειρά τους.

Ένας βρόγχος σχηματίζεται σιγά- σιγά.

Θέλω να φωνάξω για τις αδικίες αυτού του κόσμου,

μα δεν βγαίνει με τίποτα η φωνή μου.

Μετέωρος σε ένα κενό,

όπου το σκοτάδι περήφανα το ορίζει.

Ένα σκοτάδι διάφανο,

που τρέφεται με το αίμα των αδύναμων ψυχών.

Κατέρχομαι…..

Παύλος Παυλίδης  05/ 06 /19

Δεν ήταν

 

Δεν ήταν η μνήμης ασθενής,

αδύναμο ήταν το κορμί ενάντια στον χρόνο.

Ασφυκτιώ..

Δεν ήταν τα αισθήματα αρκετά,

το χρήμα να νικήσουν,

άνθρωποι που έλεγαν πως ήτανε εδώ

χάθηκαν σε ένα βράδυ.

Κατηγορώ…

Δεν ήταν το σκοτάδι αρκετό  για να κρυφτεί ο ήλιος,

μα η γοητεία των σκιών ανίκητη φαινόταν.

Αδιαφορώ….

Δεν ήταν αρκετό το αίμα των αθώων,

αυτός ο κόσμος ήθελε ξανά και ξανά χωρίς ντροπή,

τα όπλα να οπλίζει.

Μονολογώ…

Δεν ήταν δυνατόν..

Ήμουν χαμένος δίπλα σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο.

Το μόνο που ήθελα ήταν ένα κέρμα,

να ακούσω για λίγο την φωνή σου!!!

Παύλος Παυλίδης  04/ 06 /19

Για την αγάπη

Για την αγάπη, θα μπορούσα να μείνω μέρες ξάγρυπνος.

Γύρω από το φεγγάρι θα έβλεπα τα άστρα.

Αχ πόσο θα ήθελα λίγο από την λάμψη σου,

μέσα τους να βρω.

Μια ατελείωτη έρημο ξυπόλητος,

θα διέσχιζα χωρίς νερό,

για να έχω στο στόμα μου την γεύση των χειλιών σου.

Για την αγάπη….

Τους φόβους που με κυνηγούν τα βράδια θα άφηνα.

Στο άπλετο φως της αγάπης σου, θα έτρεχα αμέσως να κρυφτώ.

Θα σου έδινα όλα τα πονεμένα δάκρυα να τα φιλήσεις ένα – ένα,

να ήξερες μόνο, πόσο το περίμενα τόσο καιρό.

Ύστερα με μια μικρή βαρκούλα χωρίς κουπιά,

στα αγριεμένα κύματα, θα μπορούσα να αφεθώ.

Για την αγάπη,

θα μάθαινα σιγά -σιγά λιγότερο να με αγαπώ…

Παύλος Παυλίδης  30/ 05 /19

Χνάρια

Τα χνάρια από την άμαξα είχαν χαθεί,

είχε καταλαγιάσει η σκόνη.

Δεν ήταν ότι δεν ήταν βαρύ το φορτίο,

αλλά δεν ήταν αρκετό να αντέξει το κενό,

που άφησε πίσω του ο χρόνος.

Μαζί τους έφυγαν, όλες οι εικόνες μονομιάς.

Εικόνες που νόμιζες πως θα αντέξουν μια ζωή,

σε ένα καρτ-ποστάλ  κρύφτηκαν.

Μια ζωή που έκλεψες,

λίγο πριν σου κλέψουν, την δικιά σου την ζωή.

Μια ανάσα, μια αναπνοή που τάχατες ήταν μοναδική....

Την φίλαγες χρόνια πολλά μέσα σου 

για να την δώσεις σε κάποιο πρόσωπο σημαντικό,

λίγο πριν αφήσεις το μάταιο τούτο κόσμο.

Χαμόγελα, δάκρυα, πόνος, χαρά, 

έρωτες, χωρισμοί, όλα μα όλα χάθηκαν.

Κόκκοι στην άμμο είμαστε και ο αέρας δυναμώνει….

Παύλος Παυλίδης 08/04/19

Για εσένα άγνωστη

Είχα την ανάγκη άγνωστη να σου γράψω.

Δεν είχα αέρα για να ανασάνω,

δεν είχα άσπιλο νερό,

να πλύνω τις πληγές μου.

Δεν είχα ίσκιο για να κρατηθώ.

Χαμένος ήμουν…,

κρύωνα στην έρημο της μοναξιάς.

Στον ουρανό μου έβλεπα τα βράδια χιλιάδες αστέρια.

Ήμουν πλημμυρισμένος με τόσο άχρηστο φως,

που μου έκρυβαν τον δρόμο της ψυχής μου.

Για να τον βρω ήθελα απόλυτο σκοτάδι,

κι εσένα να μου κρατάς το χέρι για να μην φοβηθώ.

Είχα την ανάγκη άγνωστη να σου γράψω.

Μα..,

τώρα σε έχω δίπλα μου.

Από κοντά, ότι θέλω θα στο πω!!!

Παύλος Παυλίδης 04/04/19