Μαντήλι

Οι γλάροι πετούσαν χαμηλά,

να αγγίζαν θέλαν το καράβι

λίγο να ξαποστάσουν

πριν αυτό φύγει μακριά.

Τα καραβόσκοινα μάζευαν οι ναύτες.

Ο θόρυβος της άγκυρας

που πάσχιζε να ανέβει στο καράβι,

μαχαιριά ήταν στην καρδιά

λίγο πριν ανέβει ο καταπέλτης.

Τότε γύρισα και σε είδα

να κρατάς με δυσκολία

ένα μαντήλι αποχαιρετισμού.

Ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Κάθε που έβλεπα την θάλασσα,

άδειαζε η ψυχή μου…

Παύλος Παυλίδης  

2/ 03 /2020

Ξύλινα όνειρα

Ήταν ξύλινα τα όνειρά μου.

Ήθελα στον αφρό της θάλασσας να επιπλέουν,

οι φουρτούνες να τα παίρνουν μακριά,

μέχρι αφρός να γίνονταν και πάλι,

να χάνονταν...

λίγο πριν ξημερώσει.

Ήταν ξύλινα τα όνειρά μου.

Είχαν στοιχειώσει σε ένα δάσος,

να μην τα δει ποτέ κανείς,

μέχρι που τα έκοψε ανθρώπινο χέρι.

Ήταν ξύλινα τα όνειρά μου.

Τώρα πια απλά ξύλα,

προσάναμμα σε ένα τζάκι,

στάχτη θα γινόντουσαν,

 από αυτό τον κόσμο...

 να φύγουνε λίγο πιο μακριά.

Παύλος Παυλίδης  

29/ 01 /2020

Πατέρα

Πατέρα,

την τελευταία φορά που σε είδα,

δεν είχες τα μάτια ανοιχτά,

δεν είχες ανάσες να μιλήσεις.

Τα μονοπάτια της αιώνιας σιωπής,

ήθελες να γνωρίσεις,

τις ουράνιες μελωδίες,

ήθελες να ακούσεις.

Τράβα καλέ μου και μην κοιτάξεις πίσω.

Εμείς είμαστε όλοι καλά.

Μας πότισες αγάπη,

αγάπη ήθελες να δίνουμε στον κόσμο όλο.

Μας έδωσες φτερά.

Ψηλά, πολύ ψηλά ήθελες να πετάμε.

Μας έδωσες ήθος και δύναμη,

για τις δύσκολες τις ώρες.

Να είμαστε πάντα ταπεινοί,

ήθελες πατέρα.

Πατέρα,

τώρα κατάλαβα τι ήσουνα για μένα.

Κοίτα κρατάμε όλοι γαρύφαλλα,

γαρύφαλλα που σ’ αρέσουν.

Τράβα καλέ μου…

Παύλος Παυλίδης 

22/ 11 /2019



Στον μοναδικό μου πατέρα.

Χώμα

 

Το χώμα ήταν στεγνό.

Αγάπη και μίσος δίπλα- δίπλα,

σε ένα σπασμένο κλαδί τα είχανε ξεχάσει.

Ζωή και θάνατος μαζί το είχανε στοιχειώσει.

Το είχε δεμένο μια ανατολή,

τις ανάσες μια ζωής να περιμένει,

με μια δύση,

το κερί σαν σβήνει ορφανό το αφήνει το σκοτάδι…

Το χώμα ήταν στεγνό.

Πόσο ήθελε τα σύννεφα να σμίξουν ξανά,

μαύρος να γίνει ο ουρανός.

Ήθελε να πέσουν στάλες της βροχής,

τον έρωτα να νιώσει πάλι.

Μέσα από την λάσπη,

η λύτρωση θα ερχόταν….

Παύλος Παυλίδης  

8/ 11 /2019

Παρών

Παρών, φώναξε.

Όταν φώναζε παρών η αίθουσα ήταν γεμάτη,

όλοι χειροκροτούσαν δυνατά.

Είχε παντού φως.

Τα φώτα, αχ τα φώτα τον τύφλωναν,

όλοι μα όλοι ήθελαν έστω για μια στιγμή να του σφίξουν το χέρι,

να πάρουνε λίγη από την λάμψη του,

να την φυλακίσουν σε καρτ ποστάλ.

Παρώωωωωωωωωωωωων ούρλιαξε.

Κάτι αράχνες είδε σε κάποιες γωνίες και σκόνη

παντού σκόνη,

τώρα που τα φώτα ήταν σβηστά.

Παρών ψιθύρισε.

Κανείς...

Άδειες ήταν οι καρέκλες.

Εκείνος κοίταζε αμήχανος το κενό.

Δεν ήθελε με το τώρα, να έρθει πιο κοντά.

Έτσι είναι η ζωή.

Πόρνη που δεν πλήρωσες.

Αλλάζει έτσι ξαφνικά !!!

Παύλος Παυλίδης  27/ 10 /19

Θολό τοπίο

Θολό τοπίο παντού τριγύρω,

θανατερό...

Ένα ουρλιαχτό πήγε να σπάσει την σιωπή της νύχτας,

μα ήταν τόσο δα μικρό.

Δευτερολεπτοδείχτες που χάθηκαν στο χρόνο,

οι καρδιές των ανθρώπων, ασήμαντοι.

Το τίποτα ποτέ δεν ήταν αρκετό!!!

Ακρωτηριάζονται μέρα με την μέρα οι ψυχές των ανθρώπων,

για το χρήμα,

για δήθεν απώτερο σκοπό.

Μια τριανταφυλλιά νομίζω,

πως είδα που άνθιζε στο χιόνι,

σκηνή από έργο δραματικό.

Ο ήλιος που βγαίνει με σκοτώνει.

Νομίζω πως θα πάω… να κοιμηθώ!!!

Παύλος Παυλίδης  15/ 10 /19

Ορφανός

 

Τι και αν τα σύννεφα είχαν παραμερίσει;

Ο ουρανός ήταν καθαρός,

έβλεπε μίλια μακριά.

Ο ορίζοντας τον προκαλούσε να έρθει λίγο πιο κοντά,

μα αυτός πλήρως αδιαφορούσε.

Σε ένα κόσμο γεμάτο από ήχους, από γεύσεις,από χρώματα, 

αυτός ήταν οδοιπόρος μοναχικός.

Μέχρι και η σκιά του, τον είχε εγκαταλείψει από καιρό.

Στις τσέπες του φιγούραραν όλα τα λογής τα χαρτονομίσματα,

μα αυτός ήτανε πράγματι φτωχός!!

Όλης της γης τα χρήματα δεν ήταν αρκετά,

για να πάρει πίσω την αγνή ψυχή του,

αυτή που τόσα χρόνια σε δύσκολα μονοπάτια,

τυφλά τον οδηγούσε.

Ένα δάκρυ κύλησε στο βρώμικο χώμα.

Αμέσως χάθηκε, έγινε καπνός.

Ορφανός ήταν από αισθήματα,

θεέ μου, πόσο ήταν ορφανός…..

Παύλος Παυλίδης  04/ 08 /19