ΠΑΛΕΥΩ

 

πίνακας : christo art

 

Παλεύω με τον χρόνο,

θέλω να πάρω πίσω τις ανάσες που μου κλέβει.

Θαμπά είναι τα τζάμια

και εγώ με τα δάκτυλα μου τα χαράζω.

Κτίζω όλο και μεγαλύτερα κάστρα,

για να με προστατεύσω από τους εχθρούς μου.

Ο φόβος που φωλιάζει μέσα μου ανίκητος φαντάζει,

κεκρόπορτα που ξέχασα πίσω μου να κλείσω.

Οπλίζω…

και οπλίζομαι με υπομονή.

Τα σημάδια των καιρών άστρα,

που από μικρό παιδί κοιτάω.

Κάποια που αγάπησα,

έπεσαν πολύ κοντά μου.

Ελπίζω,

χωρίς ελπίδα ο δρόμος της ζωής θα ήτανε μικρός,

οι χτύποι της καρδιάς θα με τρέλαιναν κάθε βράδυ.

Ελπίζω,

πως το φως θα νικήσει το σκοτάδι !!!

 

 

Παύλος Παυλίδης   17/08/2020

 

ΚΕΝΟ

Σκιά που γέρνει κάποιες φορές,

που δεν έχεις καταλάβει

το τι περνώ ψάξε και βρες

τι την καρδιά μου ανάβει.

Δίπλα στο απόλυτο κενό,

άφησα ένα δάκρυ,

μα το σώμα μου είναι μικρό,

για να ΄βρει την αγάπη.

Πόνος που βλέπεις σε μια γωνιά,

φθόνος, κενό και μόνος

πλοία που χαθήκαν στο βοριά,

τα έπνιξε ο πόνος.

Ισορροπώ σε ένα σχοινί,

κάτω πια δεν κοιτάζω,

η καρδιά μου είναι ορφανή

όπου και αν κοιτάζω.

Σε ένα στενάκι πέταξα,

αυτά που αγαπάω.

Τους δείκτες του χρόνου έκαψα,

πίσω να μην κοιτάω.

Δίπλα στο απόλυτο κενό

άφησα ένα δάκρυ,

μα το σώμα μου είναι μικρό,

για να ΄βρει την αγάπη.

Παύλος Παυλίδης   25/04/2020

Φάρος

Παντού γύρω σιωπή.

Δεν άκουγε όμως κανείς τις κραυγές των αθανάτων.

Έβλεπες πέρα μακριά τον ορίζοντα,

αλλά ήταν λες και είχαμε όλοι μπροστά μας μια τεράστια σκιά,

που φώλιαζε στα σωθικά μας.

Διάσπαρτος ήταν ο φόβος για το άγνωστο…

Αυτός μας οδηγούσε!!!

Είχαμε χαθεί μέσα σε μια θάλασσα φθαρμένων ψυχών,

είχαμε γίνει ένα με το κύμα των επιστολών που δεν βρήκαν παραλήπτη. 

Κι όμως…

Δίπλα μας υπήρχαν φάροι.

Ανθρώπινοι φάροι, που χάριζαν απλόχερα φως.

Ήθελαν όλους εμάς που είχαμε χαθεί,

να φέρουν λίγο πιο κοντά τους.

Ψάξε δίπλα σου και θα τους βρεις.

Μα πριν το κάνεις,

άνοιξε για λίγο την καρδιά σου…

Παύλος Παυλίδης  

6/ 04 /2020

Υ.γ,  Αφιερωμένο εξαιρετικά σε έναν ανθρώπινο φάρο

Μαντήλι

Οι γλάροι πετούσαν χαμηλά,

να αγγίζαν θέλαν το καράβι

λίγο να ξαποστάσουν

πριν αυτό φύγει μακριά.

Τα καραβόσκοινα μάζευαν οι ναύτες.

Ο θόρυβος της άγκυρας

που πάσχιζε να ανέβει στο καράβι,

μαχαιριά ήταν στην καρδιά

λίγο πριν ανέβει ο καταπέλτης.

Τότε γύρισα και σε είδα

να κρατάς με δυσκολία

ένα μαντήλι αποχαιρετισμού.

Ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Κάθε που έβλεπα την θάλασσα,

άδειαζε η ψυχή μου…

Παύλος Παυλίδης  

2/ 03 /2020

Ξύλινα όνειρα

Ήταν ξύλινα τα όνειρά μου.

Ήθελα στον αφρό της θάλασσας να επιπλέουν,

οι φουρτούνες να τα παίρνουν μακριά,

μέχρι αφρός να γίνονταν και πάλι,

να χάνονταν...

λίγο πριν ξημερώσει.

Ήταν ξύλινα τα όνειρά μου.

Είχαν στοιχειώσει σε ένα δάσος,

να μην τα δει ποτέ κανείς,

μέχρι που τα έκοψε ανθρώπινο χέρι.

Ήταν ξύλινα τα όνειρά μου.

Τώρα πια απλά ξύλα,

προσάναμμα σε ένα τζάκι,

στάχτη θα γινόντουσαν,

 από αυτό τον κόσμο...

 να φύγουνε λίγο πιο μακριά.

Παύλος Παυλίδης  

29/ 01 /2020

Πατέρα

Πατέρα,

την τελευταία φορά που σε είδα,

δεν είχες τα μάτια ανοιχτά,

δεν είχες ανάσες να μιλήσεις.

Τα μονοπάτια της αιώνιας σιωπής,

ήθελες να γνωρίσεις,

τις ουράνιες μελωδίες,

ήθελες να ακούσεις.

Τράβα καλέ μου και μην κοιτάξεις πίσω.

Εμείς είμαστε όλοι καλά.

Μας πότισες αγάπη,

αγάπη ήθελες να δίνουμε στον κόσμο όλο.

Μας έδωσες φτερά.

Ψηλά, πολύ ψηλά ήθελες να πετάμε.

Μας έδωσες ήθος και δύναμη,

για τις δύσκολες τις ώρες.

Να είμαστε πάντα ταπεινοί,

ήθελες πατέρα.

Πατέρα,

τώρα κατάλαβα τι ήσουνα για μένα.

Κοίτα κρατάμε όλοι γαρύφαλλα,

γαρύφαλλα που σ’ αρέσουν.

Τράβα καλέ μου…

Παύλος Παυλίδης 

22/ 11 /2019



Στον μοναδικό μου πατέρα.

Χώμα

 

Το χώμα ήταν στεγνό.

Αγάπη και μίσος δίπλα- δίπλα,

σε ένα σπασμένο κλαδί τα είχανε ξεχάσει.

Ζωή και θάνατος μαζί το είχανε στοιχειώσει.

Το είχε δεμένο μια ανατολή,

τις ανάσες μια ζωής να περιμένει,

με μια δύση,

το κερί σαν σβήνει ορφανό το αφήνει το σκοτάδι…

Το χώμα ήταν στεγνό.

Πόσο ήθελε τα σύννεφα να σμίξουν ξανά,

μαύρος να γίνει ο ουρανός.

Ήθελε να πέσουν στάλες της βροχής,

τον έρωτα να νιώσει πάλι.

Μέσα από την λάσπη,

η λύτρωση θα ερχόταν….

Παύλος Παυλίδης  

8/ 11 /2019