Θέλω να έρθεις εδώ,
μόνο εσύ και εγώ.
Μες στον δικό σου δρόμο θα χαθώ,
μα θα σε βρω.
Και όταν σε αγγίξω ,
σε άλλο κόσμο θα βρεθώ.
Ο πόθος μου είναι μεγάλος,
μακριά σου να ζήσω δεν μπορώ
Σαν μεθυσμένος οδηγός,
τις στροφές σου θα χαθώ.
Για μένα όλα τα όνειρα αρχίζουν,
με την λέξη σ΄ αγαπώ.
\Παύλος Παυλίδης Σκιάθος 28/08/2021
Το αλάτι που είχες στο κορμί σου νοσταλγώ.
Προσκύνημα για μένα,
τα ξεθωριασμένα γράμματα σου,
όταν με κόπο τα διαβάζω.
Μα, άχρωμος είναι ο χρόνος.
Περιμένει υπομονετικά,
να πέσουν όλες οι πευκοβελόνες,
να σβήσει ο ήλιος,
να χαθούν όλες οι σκιές,
να έρθει το σκοτάδι...
Παύλος Παυλίδης Σκιάθος
28/08/2021
Όρια η αγάπη δεν γνωρίζει.
Πως να ολοκληρωθεί κανείς
αν δεν γνωρίσει τον πόνο, την θλίψη,
την απόρριψη, αν δεν αφήσει τα δάκρυα του
να τα στεγνώσει ο επόμενος έρωτας,
που θα έρθει έτσι ξαφνικά;
Αβέβαιο είναι το μέλλον μας.
Στην κλεψύδρα του χρόνου,
την χαρά και την ευτυχία,
με χρήματα ποτέ σου μη μετράς.
Θυμάμαι τελευταία φορά,
πόσο γλυκά σε αγκάλιαζα.
Μέσα στα γαλαζοπράσινα μάτια σου είχα χαθεί.
Ρίγησα...
Ίσως ο καφές που πίναμε,
να ήταν για τελευταία μας φορά.
Παύλος Παυλίδης
08/08/2021
Ο έρωτας αυτός δεν είχε ουρανό.
Σε σύννεφα δεν είχε ανάγκη να κρυφτεί,
σε ήρεμες θάλασσες δεν ήθελε να κολυμπήσει.
Ο έρωτας αυτός ήθελε να αγαπηθεί,
με έρωτα ήθελε την δίψα του να σβήσει.
Ήθελε σαν στάλα που γεννήθηκε από κεραυνό,
το αποτύπωμα του στη γη να ακουμπήσει.
Ο έρωτας αυτός ήταν ένα άπιαστο όνειρο.
Ένα ταξίδι μαγικό μόλις είχε αρχίσει.
Παύλος Παυλίδης 16/07/2021
Αφιερωμένο στην φίλη μου Εύα.
Ήθελα να σου χαρίσω ένα αστέρι,
μα έμοιαζε χλωμός ο ουρανός
στον άνεμο θα γίνω φτέρη,
μήπως μπορέσω και σε βρω.
Ήθελα να σε μισήσω,
μα ένιωθα τόσο μικρός
ήθελα να σ’ αγαπήσω,
μα δεν ήμουν δυνατός.
Ήθελα να σε ακουμπήσω μα ήλιος ήμουν,
φοβόμουν μην καείς.
Ήθελα να σου μιλήσω ένα βράδυ
λίγο πριν ν΄ αποκοιμηθείς.
Ήθελα να σου χαρίσω ένα δάκρυ
μα δεν ήσουνα εκεί ...
Παύλος Παυλίδης 28/05/2021
Δίχως αγάπη μην αρχίσεις τούτο το ταξίδι,
η άπνοια δεν θα σε πάει πουθενά,
δίπλα σε βούρκο,
η βάρκα σου σφιχτά θα είναι δεμένη.
Άσε την πυξίδα της καρδιάς,
τον δρόμο να σου δείξει.
Άσε τον πόνο την χαρά,
σαν φάρους να φωτίζουν,
άσε τα βάθη της ψυχής σου,
να βρουν αυτό που λαχταράνε.
Και αν τύχει και χαθείς,
αν μοναχός σου νιώσεις,
μην τρομάξεις.
Δώσε αγάπη απλόχερα,
και δεν θα μετανιώσεις.
Δίχως αγάπη τα όνειρα,
νιώθω πως δεν υπάρχουν.
Παύλος Παυλίδης 15/05/2021
Έπεφτε χρόνια η όξινη βροχή.
Τοξικούς έκανε τους ανθρώπους.
Πως βρέθηκε τόσο μίσος,
σε ένα τόσο όμορφο κόσμο;
Πως αφήσαμε το αύριο σκιά
να γίνει που τρομάζει;
Οι άνθρωποι φορούσαν μάσκες,
θέλοντας να κρύψουν τον πόνο τους,
αλλά και την βρωμιά τους.
Πως θα γίνει καλύτερος ο κόσμος,
αν δεν γελάνε τα παιδιά;
Τι νόημα έχεις να ζήσεις μια ζωή,
αν δεν υπάρχει αγάπη;
Και αυτή η καταραμένη η βροχή,
δεν έλεγε να σταματήσει …
Παύλος Παυλίδης 17/03/2021
