ΑΠΟΚΟΣΜΟΣ

 

 

Edvard Munch - The Scream

Αγγίζω το πάτωμα,

δίπλα σε ένα σπασμένο καθρέπτη.

Μια μαύρη σκιά με ακολουθεί,

απομεινάρι της ένοχης ζωής μου.

 

Δεν ξέρω αν ανήκω στον κόσμο αυτό,

περαστικός που έπρεπε

μια μισάνοιχτη πόρτα πίσω του να κλείσει.

 

Ότι αγάπησα και αγαπώ,

φωτιά και πάγος.

Φοβάμαι τόσο πολύ να τα ακουμπήσω!!!

 

Αποτραβιέμαι...

Φεύγω μακριά.

Αστέρι σε ένα ασήμαντο ξένο ουρανό

θέλω μονάχος να φωτίσω,

τις πιο σκοτεινές μου πτυχές,

πριν να εξαϋλωθώ.

 

Απόκοσμος;

Ή μήπως εραστής των εφήμερων στιγμών;

Απόκοσμος;

Ή προστάτης των ευαίσθητων ψυχών;

 

Τα ερωτήματα αυτά συχνά με βασανίζουν.

Εύχομαι κάποια στιγμή,

τον εαυτό μου στον καθρέπτη με θάρρος να κοιτάζω.

 

 

 

Παύλος Παυλίδης 22 /02/ 2022

ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ

 

 

Μια ανάσα, μια στιγμή,

ένα κερί που πριν λιώσει,

άφησε ένα χάδι στο σκοτάδι.

 

Ένα μικρό φτερό,

που ανέβηκε πολύ ψηλά ανέμελα στον ουρανό,

πριν η βροχή το ρίξει χαμηλά,

στο χώμα να μιλήσει.

 

Ένα αστέρι που δραπέτευσε δειλά

από τον έναστρο ουρανό,

ήθελε μονάχο του,

την γη να εξερευνήσει.

 

Είναι η ζωή μια θάλασσα.

Και εγώ ένας ματαιόδοξος αφρός,

που σε λίγο, θα χαθώ.

 

Έλα εδώ.

Σφίξε με !!!

Αγκάλιασέ με !!!

Φίλα με !!!

 

Δεν θέλω το αύριο να με βρει χωρίς αγάπη...

 

 

 

Παύλος Παυλίδης 27 /01/ 2022

 

 

ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ

 

Τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μου,

δεν τα μοιράστηκα ποτέ.

 

Ιστοί αράχνης τα έχουνε τυλίξει

και εγώ φοβάμαι να τα φωτίσω,

μήπως η σιωπή που τα συντροφεύει,

εχθρός μου γίνει πάλι.

 

Χωρίς την σιωπή μου νομίζω,

πως θα ήμουνα αλήθεια μοναχός.

 

Και κάποιες στιγμές που χάνονται τα αστέρια,

ανεβαίνω σε μια αέρινη σκάλα.

 

Σ’ αυτή έβαλα τα χρόνια που πέρασαν ένα – ένα.

 

Δεν ξέρω αν τα συμπαθώ ,

ή αν μου βαραίνουν το κορμί μου

 

Στα μυστικά μονοπάτια του μυαλού μου,

το αύριο δεν με τρομάζει.

 

Είναι τόσο όμορφο να προσπερνάς ,

το χρόνο στο σκοτάδι.

 

 

Παύλος Παυλίδης 18 /01/ 2022

 

ΕΓΩ

 

 

Δεν είμαι ένα αστέρι απέριττο,

στον απέραντο ουρανό.

 

Ακόμα και αν έχει ξαστεριά,

εγώ κάπως φωτίζω!!!

 

Έχω μέσα μου ζωή,

ζωή θέλω να δίνω ακόμα και σε αυτούς,

που μοιάζουν με φωτάκια που τρεμοσβήνουν.

 

Είμαι τόσο μα τόσο παθιασμένος σε αυτή την ζωή,

σαν ένα κρασί που με την επίγευση του σε τρελαίνει,

δίνοντας υπόσταση,

ακόμα και στην τελευταία του γουλιά.

 

Το κρασί της ζωής μου έχει από καιρό ανοίξει

και εγώ θέλω τόσο μα τόσο να το πιω !!

 

Παύλος Παυλίδης 26 /12/ 2021

 

FIGHT

 

 

I fight Time

I want to recover the breath Time stole from me

My fingers trace a sweeping path

down the steamed-up mirror of my life

 

I am building a bigger fortress to protect me from my enemies

But my fear feels too strong to overcome

Did I forget to shut the door behind me?

 

Patience is my Shield

 

The signs are in the Stars I saw as a child

Some Stars I loved fell close to me

I hope to catch one, one day

 

I Hope

Because without Hope the road of life is too narrow

My heart beats madly in the dark, dark night

I look for the Light to shine in the Darkness,

I Hope

Pavlos Pavlidis

Ευχαριστώ θερμά τον φίλο μου τον Ίαν για την μεταφορά του ποιήματος μου στα Αγγλικά

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ

 

 

Τα αποτυπώματα ενός ανθρώπου μοιάζουν με τον φόβο.

Αόρατα είναι,

βελόνες που δεν γίνονται καρφιά.

Χνάρια σε μια λιακάδα,

που κρύφτηκε στην συννεφιά.

Ή κόκκοι άμμου σε μια αμμουδιά.

Όταν ένας κόκκος χάνεται,

τίποτα δεν το μαρτυρά.

Ίσως ήταν ένα ματαιόδοξο κύμα που έγινε αφρός,

σκιά ήταν που δεν έγινε ποτέ της φως.

Τα βήματα μας ξύλα στο τζάκι,

στάχτες στο τζάκι που έχασαν από την φωτιά.

Τα αποτυπώματα ενός ανθρώπου, 

μόνο όταν έδωσε και πήρε αγάπη είναι φωτεινά.

Άστρα στον ουρανό μας βλέπουνε από ψηλά.

Και όταν ένα αστέρι πέφτει,

είναι κάποιος που ξεχάστηκε.

Τον τράβηξε...η μοναξιά

 

Παύλος Παυλίδης 17 /11/ 2021

 

 

Υ.γ : αφιερωμένο εξαιρετικά στον πατέρα μου και στο αποτυπώματα που άφησε πάνω μας

ΕΠΕΦΤΑ

 

 

Έπεφτα χαμηλά, πολύ χαμηλά.

Κάτω από την γη ήταν το ριζικό μου.

Είδα το χώμα λάσπη να γίνεται

και εγώ βρώμικος στη λάσπη,

έμαθα να κολυμπάω.

Είδα τους φίλους μου,

σε ποντίκια να μεταμορφώνονται

και εγώ... συνέχιζα να σέρνομαι.

Έκλαψα με καυτά δάκρυα καιρό,

μα μετά τα κράτησα να τα δώσω εκεί που αξίζουν.

Ξάφνου, ένα χέρι αγάπης με κράτησε.

Πλέον νιώθω αγάπη για όλους,

μα πιο πολύ για αυτούς που με πρόδωσαν

και φύγαν μακριά.

Τώρα που είμαι όρθιος,

όταν θέλω να πάρω δύναμη,

σκύβω πιο χαμηλά.

 

 

Παύλος Παυλίδης 07 /11/ 2021