ΑΠΝΟΙΑ

 

 

Φαινομενικά είχε άπνοια.

Τα πάντα είχαν σταματήσει μες στο βαθύ σκοτάδι,

εκτός από τους χτύπους μιας καρδιάς.

Ήταν ξεχασμένη ακούρδιστη.

Μάταια έψαχνε στον χρόνο να συγχρονιστεί,

μάταια ήθελε το χρόνο φίλο της να κάνει.

Αγάπη έψαχνε να βρει

αγάπη ήθελε να δώσει

να είχε νόημα ο χτύπος της

και ας το μετανιώσει.

Και όταν αγάπη ένιωσε,

άρχισε να χτυπά πιο δυνατά

πιο δυνατά πιο δυνατά,

τύμπανα που βαράνε,

μέσα στης βραδιάς την σιγαλιά.

Θύελλα σηκώθηκε από το πουθενά!!!

Και  αυτή χτύπαγε δυνατά,

όλο και πιο δυνατά.

Ίσως να μην την ένοιαζε τίποτα άλλο πια.

 

 

 

Παύλος Παυλίδης   1/9/2023

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ

 

 

Χθες βράδυ,

ήρθες στο όνειρό μου.

Τα χείλη σου,

έψαξαν τα δικά μου.

Το κορμί σου

με το σώμα μου,

ανεμοστρόβιλος έγινε

που γυρνά.

Με κοίταξες στα μάτια...

Αγάπη μου,

αλήθεια με αγαπάς;

Έπιασα με τα γυμνά μου χέρια,

ηλεκτροφόρα σύρματα.

Ένα δάκρυ,

κύλησε από τα μάτια μου.

Είδες μου είπες,

πώς είναι να πονάς;

Άνοιξα τα μάτια μου, 

δεν ήσουν πουθενά...

Σε ένιωσα όμως μέσα μου,

όπως δεν σε ένιωσα ξανά.

Σε αγαπάω πολύ να ξέρεις

τι και αν είσαι μακριά...

 

 

 

Παύλος Παυλίδης   7/8/2023

ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ

 

 

Ζούσα σε δανεικό κορμί,

παλιάτσος που ζητούσε επίμονα

το χειροκρότημα,

για να υποκλιθεί.

 

Η σκηνή ήταν γεμάτη

μα η καρδιά μου αδειανή,

πόσο θα ήθελα για λίγο να

ήμουνα μικρό παιδί.

 

Που πήγε η αγνή αγάπη

που με ταξίδευε μακριά

που πήγαν τα χάδια,

που πήγαν τα φιλιά;

 

Είχα χάσει την ψυχή μου

άραγε ήταν αργά;

Γέλα παλιάτσε γέλα,

το πλήθος σε χειροκροτά.

 

 

Παύλος Παυλίδης   24/7/2023

 

ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

 

 

Τον πόνο μου, 

τον οδηγούσε η σιωπή.

Ανεξέλεγκτη αμαξοστοιχία,

που έκανε λάθος διαδρομή.

 

Είχαν αδειάσει τα βαγόνια,

είχε αδειάσει η ψυχή,

η σιωπή όλο και δυνάμωνε,

είχε γίνει εκκωφαντική.

 

Δεν κυλούσε αίμα μέσα μου,

σαν πέτρα ήταν το κορμί μου,

κατεβασμένες oi γρίλιες

δεν αφήνανε το φως

να φωτίσει την καρδιά

για να αρχίσει πάλι να χτυπά.

Ήθελα να ουρλιάξω,

μα δεν με άφηνε η σιωπή

 

 

Παύλος Παυλίδης   13/7/2023

 

ΑΠΟΨΕ

 

Απόψε ο ωκεανός δεν με χωράει.

 

Θέλω γυμνός να περπατήσω σε μια ακροθαλασσιά,

 

τα βήματα μου να γράψουν την δικιά τους ιστορία

 

στην λευκή την άμμο

... και ας σβηστούν.

 

Απόψε θέλω να δαμάσω τον ήλιο,

 

δεν θέλω να βγει η ανατολή.

 

Θέλω να δαμάσω την θάλασσα,

 

στα απαλά της τα νερά να καθρεπτιστώ.

 

Μόνο με το φεγγάρι τίποτα να κάνω δεν μπορώ.

 

Όταν θα χαθεί αυτό...θα παραδοθώ.

 

Παύλος Παυλίδης

05/05/2023

ΑΙΜΑ

 

 

Pablo Picasso : Γυναίκα

Αίμα που κυλά στις φλέβες,

την καρδιά μου πλησιάζεις αθόρυβα,

μες στην σιγαλιά.

 

Ίσως να θέλεις κάτι να μου ψιθυρίσεις,

ίσως να θέλεις να έρθεις πιο κοντά,

ίσως να θέλεις να μου πεις πως με αγαπάς.

 

Σταγόνα – σταγόνα με πονάς

νιώθω να με διαπερνάς

άραγε απόψε γιατί με προσπερνάς;

 

Το σημάδι σου πάνω μου αφήνεις,

οι αναμνήσεις σου χείλη που τα αγάπησα και φύγαν μακριά.

 

Ένα κούτσουρο στο τζάκι

την φλόγα προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή,

αυτή η φωτιά πόσο κρίμα είναι στάχτη να αφήσει,

να φύγεις μακριά.

 

Φύγε αγάπη μου,

την φλόγα σου θα έχω πάντα αναμμένη στην καρδιά...

 

 

 

 

 

Παύλος Παυλίδης 9/02/2023

ΤΡΕΜΩ

 

 

Figure at a window : Salvador Dali

Τρέμω με την ιδέα μην σε χάσω,

τρέμω με την ιδέα τα παραθυρόφυλλα όταν ανοίξω

να μην σε δω.

 

Δεν μπορώ το αύριο να με βρει

χωρίς το κορμί σου να αγγίζει,

χωρίς τα χείλη σου να ακουμπώ.

 

Μες στη ματιά σου περπατώ,

έρημος ... χωρίς να έχω νερό,

μες στα φιλιά σου χάνομαι

αγάπη μου, έλα εδώ.

 

Γιατί η νύχτα να είναι τόσο μικρή;

 

Γιατί η αγάπη να είναι αγκάθι που πονά;

 

Γιατί το δάκρυ μου να είναι σταγόνα σε ένα γκρίζο ωκεανό ;

 

Σε βλέπω που φεύγεις μακριά,

τα βήματα σου δεν τα φτάνω όσο και αν προσπαθώ

 

Τρέμω με την ιδέα μην χαθείς,

 

τρέμω το δωμάτιο του έρωτα να είναι αδειανό.

 

Γιατί την αγάπη να την χαράζει η μοναξιά ;

 

Γιατί η αγάπη να είναι αγκάθι που πονά;

 

 

Παύλος Παυλίδης 29/01/ 2023