Αρνούμαι

Αρνούμαι να συμβιβαστώ με τον χρόνο.

Είναι μεγάλος κλέφτης και άδικος.

Λεπτό με λεπτό, χρόνο με τον χρόνο,

χωρίς να έχει δικαίωμα μου παίρνει το οξυγόνο.

Αρνούμαι να τα βρω με τον εαυτό μου,

στην αέναη μάχη που γίνεται μεταξύ

των εγώ και των θέλω.

Προβάδισμα έχουν τα πρέπει από τα μπορώ,

κάτι που καθόλου δεν μου αρέσει.

Αρνούμαι την μιζέρια των καιρών.

Το χρήμα, έχει υποτάξει τους ανθρώπους.

Έχει φωλιάσει μέσα στις καρδιές τους,

δημιουργώντας ιστούς δηλητηριώδους αράχνης.

Αρνούμαι να το βάλω κάτω, όσο και αν πονώ,

όσο και αν δέχομαι ύπουλα χτυπήματα.

Κάθε στιγμή που πάω να ξαποστάσω,

κάθε στιγμή, που νομίζω ότι τα δύσκολα έχουν περάσει.

Στέκομαι εδώ, όρθιος χωρίς να κρύβομαι.

Στα μάτια όλους σας κοιτώ, στα μάτια !!!!

Και αφού λεφτά δεν έχω να μου πάρετε,

ζητάτε να μου πάρετε την ψυχή και την καρδιά.

Αλλά και πάλι εγώ....

ΑΡΝΟΥΜΑΙ!!!

Παύλος  Παυλίδης  02/10/2015  

Αφιερωμένο σε αυτούς, που δεν ξέρουν πόσο δύναμη έχουν μέσα τους.

Τα δύσκολα χρόνια

Είχαν έρθει εκείνα τα δύσκολα χρόνια,

όλη την χώρα την μάστιζε ο πόλεμος

και ο εχθρός ήταν ανίκητος και τρομερός,

παρέσερνε τα πάντα στο διάβα του

και όλοι τον προσκυνούσανε από τον φόβο.

Ο εχθρός ήταν το χρήμα!

Οι πολιτικοί και όλοι οι κατέχοντες,

δήλωσαν αμέσως υποταγή.

Αυτά τα άθλια ανδρείκελα, υποτάχτηκαν,

ξεπουλώντας όχι μόνο το τιποτένιο κορμί τους,

αλλά και ολόκληρη την πατρίδα.

Δεν τους ένοιαζε τίποτε άλλο,

παρά μόνο η προσωπική τους προβολή,

δεν τους ένοιαζαν τα πεινασμένα παιδάκια,

άνθρωποι που έψαχναν φαγητό στα σκουπίδια

οι άστεγοι, εταιρείες που βάλανε λουκέτα,

οι κραυγές αγωνίας του κόσμου,

μήπως χάσουν τα σπίτια τους.

Αυτούς τους ενδιέφερε μόνο,

να προσκυνάνε ευλαβικά τον νέο τους αφέντη,

το χρήμα!

Είχαν έρθει εκείνα τα δύσκολα χρόνια....

Πρόσφυγες έψαχναν για μια νέα πατρίδα,

αψηφούσαν την ζωή τους και την ζωή των παιδιών τους,

γυρεύοντας ένα καλύτερο αύριο,

στις χώρες των πλουσίων!

Θεέ μου, πόσο ντροπή....

Θεέ μου, πόσο δυστυχία....

Αλλά ξέχασα, οι άνθρωποι δεν σε υπηρετούν πια,

οι άνθρωποι έχουν ένα άλλο καινούργιο θεό,

για να προσκυνήσουν, το θεό του χρήματος!

Είχαν έρθει εκείνα τα δύσκολα χρόνια....

Παύλος  Παυλίδης  29/09/2015   

Η μεγάλη υπόκλιση

Στην παράσταση αυτή, παίζαμε οι δυο μας,

είχαμε ρόλο πρωταγωνιστικό, μόνο εσύ και εγώ!

Κανείς μας δεν ήξερε την υπόθεση και αυτοσχεδιάζαμε,

προσαρμόζοντας τον έρωτα μέσα στις ζωές μας.

Δεν είχαμε φανταστεί ποτέ,

πόσο δυνατό σενάριο είχαμε στα χέρια μας.

Οι χαρές, οι πίκρες, τα χαμόγελα, τα δάκρυα,

οι αγωνίες εναλλάσσονταν συνεχώς,

όπως οι εποχές του χρόνου.

Έτσι άλλαζαν και τα συναισθήματα μας.

Έτσι είναι ο έρωτας, δεν τον ορίζεις...

Αυτός άξαφνα σε ταξιδεύει,

εσύ δεν ξέρεις πότε αρχίζει, ή πότε τελειώνει.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι,

να έχεις έτοιμες τις βαλίτσες σου,

για να μείνεις, ή για να φύγεις!

Σε αυτή την παράσταση,

κάναμε και οι δύο μας μια μεγάλη υπόκλιση,

όχι γιατί το έργο είχε τελειώσει,

αλλά γιατί θέλαμε να αποδώσουμε μεγάλη τιμή,

στον ένα και μοναδικό πραγματικό πρωταγωνιστή....

Τον έρωτα !!!

Παύλος Παυλίδης 28/09/2015

Υπόλογη

Και να που βρέθηκα πάλι στο ίδιο σημείο,

στο σημείο μηδέν, στο σημείο που ούτε

θεός ούτε διάολος το ορίζει,

γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει.

Εγώ μόνο είμαι εκεί, εγώ είμαι εκεί μόνη και υπόλογη,

γιατί έκανα το έγκλημα, να θέλω να δίνω αγάπη.

Να δίνω αγάπη ανιδιοτελή, αγάπη μαζεμένη

σε έρωτες που χάθηκαν, χαρταετοί ήταν, κρίμα...

Γιατί; Γιατί;

Είναι τόσο κακό να δίνει κανείς αγάπη ;

Θέλω να ουρλιάξω, με ακούει κανείς ;

Σπασμένα έχω φτερά,

θραύσματα από γυαλιά σε όλο το κορμί μου,

επειδή η αγάπη νόμισα, δύναμη σου δίνει.

Όλο το κόσμο αγαπώ, σε μια καρδιά τον βάζω

σε μια μεγάλη, ατελείωτη καρδιά

Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Γιατί να είμαι υπόλογη, σε όλο τον κόσμο τώρα;

Στον καθρέπτη με κοιτώ,

βλέπω καθαρά ότι έχει έρθει η μεγάλη στιγμή,

που για πρώτη φορά,

θα είμαι υπόλογη στον ίδιο τον εαυτό μου.

Ίσως και η τελευταία....

Παύλος  Παυλίδης  24/09/2015   

Στην φίλη μου καλλιτέχνη εικαστικό Έλενα Σουλιώτη

Σοκολάτα

 

Σε ένα παράθυρο κοιτώ τα φύλλα του φθινοπώρου,

που πέφτουνε ανέμελα και νωχελικά στο έδαφος

χωρίς να ζητήσουν συγνώμη από το βρεγμένο χώμα

που θα κοιμηθούνε σήμερα αγκαλιά !

Σαν πέρυσι ήταν θυμάμαι που μου άλλαξες την ζωή,

με εκείνη την παράξενη ερώτηση σου.

Με είχες ρωτήσει με τι θα παρομοίαζα την ζωή,

όταν είμαστε μοναχοί, ζώντας τον έρωτα μας.

Ίσως με ένα σύννεφο αμήχανα σου είπα.

Σοκολάτα είναι η ζωή σκέψου του, μου είπες

και αμέσως ήρθες και κρύφτηκες ξανά στην αγκαλιά μου.

Σαν σύννεφο όμως χάθηκες ....

Τώρα που είσαι μακριά κρατώ μια σοκολάτα,

τον έρωτα μας σκέφτομαι και την ζωή επίσης.

Γλυκιά είναι η ζωή και πίκρα έχει όμως μεγάλη

άλλες φορές είναι καυτή και άλλες παγωμένη,

άλλες είναι ολόκληρη και άλλες κομματάκια.

Άλλοτε είναι τυλιχτή και άλλοτε σχισμένη.

Είχες δίκιο τελικά, η ζωή είναι σοκολάτα ....

Παύλος  Παυλίδης  23/09/2015   

Αρμονία

Αρμονικά κυλούσε ο χρόνος,

όλοι περίμεναν στην σειρά να έρθει η στιγμή,

που θα γίνουν πρωταγωνιστές.

Τα χρόνια, οι μήνες,οι βδομάδες, οι μέρες, οι ώρες...

ακόμα και τα δευτερόλεπτα.

Ο ήλιος και το φεγγάρι άλλαζαν θέσεις

παίζοντας κρυφτό ο ένας από το άλλο,

μοιράζονταν τις στιγμές της απόλυτης ηδονής,

μεταξύ ανατολής και δύσης, λίγο πριν χαθούν.

Εσύ όμως, δεν ήσουν πουθενά !

Σε έψαχνα μέσα σε στίχους, μέσα σε νότες,

σε σύννεφα, σε ανταριασμένες θάλασσες.

Ίσως να μην υπήρχες καν!

Όλα κυλούσαν αρμονικά....

Ξάφνου λίγο πριν το απόλυτο μηδέν,

εσύ μου σημάδεψες την καρδιά,

σαν σφαίρα που σχίζει τον αέρα

και πίσω ποτέ της δεν κοιτά.

Εκεί άλλαξαν όλα, τίποτα δεν ήταν όπως πριν

ο χρόνος λίγο παραμέρισε, για να αρχίσει η αγάπη...

Παύλος  Παυλίδης  22/09/2015    

Δεν σου είπα σ΄αγαπώ

 

Ήθελα καιρό να στο πω,

σε κείνη την ακρογιαλιά που περπατούσαμε χέρι- χέρι,

κάτω από το τρύπιο υπόστεγο, όταν έπεφτε η βροχή

όταν είχαμε δει μαζί αγκαλιά την ανατολή.

Ήθελα να σου φωνάξω σ’αγαπώ.

Αλήθεια σου λέω...

Όταν τα κορμιά μας γίνονταν ένα,

τα σεντόνια τσαλακωμένα μακριά πεταμένα,

είχα περάσει τα δάχτυλα μου μέσα στα μαλλιά σου,

ήμουνα πολύ κοντά τότε να στο πω,

να το φωνάξω δυνατά.

Ήθελα να σου πω σ’ αγαπώ. Έτσι απλά...

Μα δεν βρήκα την δύναμη...

Μάλλον βρήκα την δύναμη να μην στο πω !

Τώρα που είσαι μακριά, σε ένα δωμάτιο μοναχός

φέρνω στο νου μου την μορφή σου

και σου ψιθυρίζω γλυκά, πολύ γλυκά

σ’αγαπώ....

Παύλος  Παυλίδης  21/09/2015