Το χρώμα της ελευθερίας

Σε έχουνε υμνήσει πολλοί,

σε έχουνε μισήσει άλλοι τόσοι,

μα ποτέ, ποτέ κανείς δεν μίλησε για το χρώμα σου,

για το χρώμα της ελευθερίας!!!

Θα μπορούσε να ήταν θαλασσί, όπως το χρώμα του ουρανού,

αγέρωχο πουλί θα έμοιαζε που ανέμελα πετάει,

ή βαθύ μπλε της ανταριασμένης θάλασσας,

που μανιασμένη άκομψα, στα βράχια πάνω ξεσπάει.

Χρυσαφί κόκκος σε έρημο, θα μπορούσες να ήσουνα

όπου φυσάει ο άνεμος ελεύθερα να πηγαίνεις,

ή πράσινο ανοιχτό στα βάθη μίας ζούγκλας,

μεγάλα ποτάμια γύρω σου, για φίλους σου να έχεις.

Κλείνω τα μάτια μου, για σένα ελευθερία,

το μαύρο πρώτα μου έρχεται,αγαπημένο χρώμα,

τυφλή είσαι άλλωστε, όπως και ο κόσμος όλος,

που νόμιζε πως η ζωή θα είναι για πάντα αιώνια.

Ύστερα έρχεται το κόκκινο, καταραμένο χρώμα,

το χρώμα είναι του αίματος, τα πάντα είναι βαμμένα....

γιατί για να είσαι ελεύθερος θα πρέπει να πονέσεις,

να χάσεις αγαπημένα πρόσωπα και ίσως ότι έχεις...

Το χρώμα σου ψάχνω για να βρω με κάθε ευκαιρία,

μα όσο γράφω τόσο πονώ, για σένα ελευθερία ...

 Παύλος  Παυλίδης  26/04/2016   

Σε αγαπώ

Όταν πέφτει η νυχτιά και βασιλεύει η σιωπή,

μέσα στην αγκαλιά σου χάνομαι.

Νιώθω την αύρα του κορμιού σου,

περιμένω γλυκά ν’ασφαλίσεις τα μάτια σου,

για να έρθω να σου ψιθυρίσω...

Σε αγαπώ, σε αγαπώ όσο δεν φαντάζεσαι.

Αγαπώ κάθε τι δικό σου,

μα πιο πολύ σε αγαπώ όσο ονειρεύεσαι!!!

Θέλω στα όνειρα σου να έρχομαι,

να τα γεμίζω με αγνές αγάπες.

Αγάπες άσπιλες, όμορφα καμωμένες,

με εξωτικά αρώματα ποτισμένες.

Λατρεύω εκείνη τη στιγμή,που γράφεις τα όνειρα σου,

με ανεξίτηλο στυλό κάτω από τα σεντόνια.

Σου ρίχνω ροδοπέταλα, για να μην ξυπνήσεις.

Θέλω γλυκά να ονειρεύεσαι,να είμαι εγώ κοντά σου.

Σε αγαπώ, σε αγαπώ, αγαπώ κάθε τι δικό σου,

μα πάνω από όλα αγαπώ τα όμορφα όνειρά σου!!!

  

Παύλος  Παυλίδης  24/04/2016    

Μονόπρακτο

Ένα ακόμα έργο, έφτανε στο τέλος του.

Παλιές αμαρτίες, είχανε περάσει,

αφήνοντας μια καύτρα στο κορμί μου.

Με σημάδεψαν..

Μου άφησαν πάνω μου σημάδια.

Σημάδια που θα τα θυμάμαι μια ζωή.

Εκεί που νόμιζα πως δεν θα αντέξω,

εκεί που νόμιζα πως όρθιος δεν θα σταθώ,

ένιωσα ξαφνικά πολύ δυνατός.

Τι σου είναι ο άνθρωπος;

Ανίκητος, αν το θελήσει!!!

Οι εκτυφλωτικοί προβολείς που με σκότωναν, παραμέρισαν,

αφήνοντας με, να παίξω πρωταγωνιστικό ρόλο,

σε αυτό το εξαίσιο μονόπρακτο.

Μόνος μου στην σκηνή και οι θεατές,

όλο και πιο απαιτητικοί,

ζητούσαν επιτακτικά, καλύτερη ερμηνεία.

Μα πιο πολύ το ήθελα εγώ ο ίδιος!!!

Εγώ ήμουν ο αυστηρότερος κριτής.

Ήθελα βλέπετε, να κερδίσω το μεγάλο χειροκρότημα!

Λίγο πριν πέσει η αυλαία έτοιμος είμαι,

μπροστά σας για να υποκλιθώ!!!

Παύλος  Παυλίδης  19/04/2016   

Κάνοντας την διακοσιοστή ανάρτησή μου,

ήθελα να γράψω κάτι τελείως βιωματικό...

Χαθήκαμε

 

Χαθήκαμε, όχι γιατί το θέλαμε εμείς....

Ήταν σημάδια των καιρών.

Χάσαμε μέρες, μήνες, χρόνια ....

Χάσαμε όμως τον ίδιο μας τον εαυτό,

όταν αφήσαμε συνειδητά να σβήσουν,

οι μνήμες που είχαν τα κορμιά μας.

Ο χρόνος ...στον χρόνο χάθηκε!!!

Εκεί που νόμιζα πως σε είχα ξεχάσει,

εκεί που νόμιζα πως νότα ήσουν που είχε χαθεί,

ήρθες...

Ήρθες μια νύχτα..

Εσύ, την έκανες αμαρτωλή!

Ψηλάφισες  αργά αργά, μέχρι τα χείλη μου να βρεις.

Τα ένωσες με τα πύρινα δικά σου.

Έβαλες πυρκαγιά μες στην καρδιά μου,

σε όλο μου το κορμί, σε όλο μου το είναι.

Οι δείκτες γύριζαν σαν τρελοί, σπάσανε τα ρολόγια

το πάθος ελεύθερο, αψήφησε το σύμπαν.

Ο έρωτας πλημμύρισε τα κορμιά,

η ένοχη σιωπή έγινε ηδονή...

Το επόμενο πρωινό, μάταια έψαξα να σε βρω...

Παύλος  Παυλίδης  13/04/2016   

Δύσκολες ώρες

Τις δύσκολες ώρες ξυπόλητος νομίζω,

πως σε πυρακτωμένα κάρβουνα περπατώ μονάχος.

Φίλοι και εχθροί ξεγυμνώθηκαν όλοι μπροστά μου,

αφήνοντας το κενό, τεράστιο να φανεί.

Πονάω σε κάθε βήμα μου, σε κάθε ανθρώπινη αναπνοή,

μα πιο πολύ πονάω όταν ξαφνικά με επισκέπτονται οι σκέψεις,

αρνούμενες στο μυαλό να υποταχτούν!

Τις δύσκολες ώρες αρχίζεις να μετράς αργά –αργά,

βασανιστικά θα έλεγα στα δάκτυλα του ενός χεριού,

ποιος θα είναι δίπλα σου, στο επόμενο βήμα σου.

Τις πιο πολλές φορές αδειανή είναι η παλάμη σου,

εσύ όμως πρέπει όρθιος να σταθείς!!!

Μα αν τα καταφέρεις, τίποτα πια δεν θα σε τρομάζει,

θα είσαι ακόμα πιο δυνατός,

περήφανος το στήθος θα προτάσσεις,

φωνάζοντας σε όλους, είμαι εδώ !

Σε όσους με λησμόνησαν,

σε όσους δεν με πίστεψαν

σε όσους με εγκατέλειψαν,

οι δύσκολες οι ώρες... με δυνάμωσαν!


Είμαι ακόμα εδώ !!!

Στον φίλο μου Δημήτρη Κόζα.

Παύλος  Παυλίδης  29/03/2016   

Ήσουν μακριά

 

Οι σκέψεις, σύμβουλοι μεγάλοι του εγκεφάλου.

Σαν βασιλιάδες έρχονται και θρονιάζουν αναπαυτικά

στα πιο απόκρυφα μέρη του μυαλού,

ψιθυρίζοντας ακατάπαυστα, μέχρι να το καταλάβουν.

Τα βράδια ανάβουν φωτιές, σκορπώντας παντού τον τρόμο,

μικρές κάνουνε σκιές, με γίγαντες να μοιάζουν.

Και εσύ ήσουν μακριά, τι και αν ήμουνα κοντά σου;

Είχες καιρό πολύ να με δεις, χάθηκες στις σκέψεις...

Ξέχασες τη ζεστή την αγκαλιά, τα λάγνα βλέμματά μου,

τα πιο ωραία πρωινά που ακούμπαγες επάνω,

επάνω στην καρδιά μου.

Εγώ ήμουνα κοντά, κοντά ήμουν μικρή μου,

άκουγα την ανάσα σου, ήμουνα σκιά σου,

ήμουν όμως αόρατος, τι και αν σε αγαπούσα

άυλος ήμουν έρωτας και εσύ δεν το μπορούσες,

στο άδειο το κρεββάτι σου, μόνη σου να γυρίζεις...

Η απόσταση σε είχε νικήσει, αιχμάλωτη σε είχε πάρει,

σε έσερνε σαδιστικά προς την μηχανή του χρόνου,

του μεγάλου θριαμβευτή των χαμένων στιγμών.

Είχαμε χάσει μεγάλες ...μικρές στιγμές.

Ξανά και ξανά, μπορούσαμε όμως να τις πάρουμε πίσω.

Η αληθινή αγάπη όλα τα κερδίζει.

Στο φώναζα δυνατά, μα εσύ δεν το άκουγες.

Ήσουν μακριά...

Παύλος  Παυλίδης  22/03/2016   

Αναστασία

Αναστασία,

μες στο μυαλό μου τριγυρίζει η μορφή σου,

τα απίστευτα γαλάζια σου μάτια που ανάβουν φωτιές,

το υπέροχο πρόσωπο σου γεμάτο σκανδαλιές,

ο έντονος τρόπος που θέλεις για να ζεις.

Μια αχανής βιβλιοθήκη οι εικόνες που έχω από σένα.

Ποια να πρωτοθυμηθώ;

Σίγουρα την πρώτη φορά που σε πήρα αγκαλιά.

Μικρή ροζούλα ήσουνα, μόλις είχες γεννηθεί.

Είχα κλάψει από χαρά, έκλαιγες και εσύ....

Ήθελες παραμύθια να σου πω πριν να κοιμηθείς,

γλυκά να σε γλυκοφιλώ, για να έρθει το πρωί.

Είσαι η κορούλα μου, το πιο γλυκό μωρό,

όσα χρόνια και να περάσουν αυτό δεν θα αλλάξει..

Είμαι πολύ περήφανος για σένα,

γιατί καινούργιους δρόμους θέλεις να χαράζεις,

ανυπότακτη από σκληρό μέταλλο φτιαγμένη,

κάνεις ότι μπορείς για να τσαλακωθείς...

Ναι μωρό μου κάνε λάθη,

μέσα από αυτά θα διορθωθείς,

εγώ δίπλα σου θα είμαι και σε αυτά

μήπως τυχόν με χρειαστείς...

Το βιβλίο της ζωής σου συνέχισε να γράφεις,

την χρυσή την πένα στο δρόμο θα την βρεις

βάλε άμα θέλεις και εμένα μέσα,

με ένα μεγάλο ερωτηματικό,

αν θα μάθεις ποτέ μωρό μου,

το πόσο πολύ σε αγαπώ....

  

Παύλος  Παυλίδης  12/03/2016 

Στο μωρό μου