Λέξεις

 

Οι λέξεις είχαν προδικάσει τις πράξεις,

λίγο πριν τις ρίξουν στην φωτιά.

Λίγο πριν αφήσουν το τώρα για το μέλλον,

αετός που αφέθηκε ελεύθερος,

χάθηκε εκεί ψηλά….

Εσύ πάλι δεν ακούς.

Τα μηνύματα που σου στέλνω δεν τα βλέπεις,

όχι γιατί είσαι τυφλή,

αλλά γιατί αρνείσαι την αλήθεια μου να δεις.

Αρνείσαι τον ίδιο σου εαυτό να αποδεχτείς,

σε μια λεωφόρο που δεν μπορείς να σταματήσεις.

Κρίμα…είχαμε έρθει τόσο, μα τόσο κοντά.

Σαν χώμα ήμουνα που προσδοκούσα εσένα.

Εσένα, που ήσουν στάλες της βροχής.

Ήθελα να με δροσίσεις,

τον έρωτα μου να γευτείς.

Μα ήρθε ένας αγέρας άγριος.

Φύσηξε, έφυγες μακριά…

Παύλος Παυλίδης 25 /2/ 2018

Ωκεανός

Ο έρωτας είναι ωκεανός, τρικυμιώδης.

Άγριος, απροσπέλαστος, ασυμβίβαστος.

Γεμάτος αλμύρα θέλει να απελευθερωθεί,

πριν τον πόνο να ακουμπήσει.

Λίγο πριν χαθεί……

αφρός πάνω σε αδάμαστα κύματα γίνεται.

Δέσμιος και λυτρωτής,

το σαρκικό παιχνίδι δυο καρδιών,

αρνείται να ορίσει.

Ποθεί και δίνεται,

αδιαφορώντας αν ένα άλλο κύμα πιο μεγάλο μετά τον ξεπεράσει.

Έρωτας μεγάλος!!!

Δεν είναι γραμμένος πουθενά να μπεις να τον διαβάσεις,

δεν είναι ορατός για να τον δεις,

δεν θες καν να τον αγγίξεις, εκτός….

Εκτός αν είσαι μια βαρκούλα με κουπιά,

που θέλεις στον ωκεανό να ανοιχτείς,

όπου σε βγάλει ο αγέρας.

Την τρέλα του έρωτα θέλεις να γευτείς,

μόνη σε ανοιχτά πελάγη.

Ίσως και να βυθιστείς,

μα αυτό λίγο σε νοιάζει…

Παύλος Παυλίδης 01/2/2018

Τριαντάφυλλα

 

Οι σκέψεις ξεπέρασαν τα λόγια,

σε ένα δρόμο μακρινό.

Εκτυφλωτικοί ήταν προβολείς.

Είχαν γεμίσει το δωμάτιο με τόσο φως.

Οι σκιές του έρωτα μακρινοί ήταν πλέον συγγενείς.

Μια αγάπη σε μια γωνιά,

έψαχνε χώρο να κρυφτεί.

Τα δάκρυα θαρρώ είχαν στεγνώσει,

άκουγες μόνο την βροχή.

Και ύστερα σιωπή.

Σιωπή, σιωπή, μόνο σιωπή.

Πόρνη σιωπή…

Δεν την ακούς, μα είναι τόσο δυνατή!!!

Σε ένα βάζο κάτι τριαντάφυλλα ήταν μαραμένα.

Τα αγκάθια μόνο θύμιζαν αγάπη τι θα πει….

Παύλος Παυλίδης 17/1/2018

Σαπιοκάραβο

Σε ένα έρμο σαπιοκάραβο, φόρτωσαν τα αμπάρια μοναξιά.

Καθώς έπεφτε το δείλι, αίφνης λύθηκαν οι κάβοι…

Άρχισε χωρίς να το ορίζει κανείς τούτο το ταξίδι,

στου πελάγους τα ανοιχτά.

Φουρτούνες το χτυπάγαν ανελέητα.

Τριξίματα πένθιμα,

είχε το γέρικο σκαρί.

Της μοίρα του ήταν γραφτό,

να έχει τον πόνο από κοντά.

Το φορτίο ήταν βαρύ….

Ο χρόνος ασφυκτικά το είχε δέσει.

Η λέξη ασφυξία είναι μικρή,

όταν έχεις την σκουριά για συντροφιά!!!

Αυτό το σαπιοκάραβο, δεν χτύπησε σε ξέρες,

δεν το λατρέψαν ποτέ τους τα πουλιά.

Μια νυχτιά,

θαρρώ είχε μπουνάτσα.

Ήσυχα κοιμήθηκε σε αβαθή νερά…

Παύλος Παυλίδης 27/12/2017

Γραμμόφωνο

Αφημένος  δίσκος σε ένα παλιό γραμμόφωνο.

Μάταια ψάχνεις για να βρεις ρυθμό.

Σε εγκατέλειψαν…

Έρωτα κάνεις μόνο με την σκόνη,

που επιτακτικά σε βασανίζει.

Το μόνο που σε κρατάει ζωντανό,

είναι οι μνήμες από εκείνο το παθιάρικο τανγκό,

που φράξανε τον χρόνο.

Εκείνες οι κόκκινες οι γόβες που σε έκαναν,

να θέλεις να μην ’ρθει η επόμενη η μέρα.

Κρίμα... ένας τόσος όμορφος χορός, να κρατάει τόσο λίγο.

Κρίμα... να κρέμεσαι από το χθες,

όταν χαράζει άλλη μέρα.

Δες για ακόμα μια φορά τους νοτισμένους τοίχους.

Η νοσταλγία έγινε για σε, αρρώστια που σκοτώνει.

Εσύ εκεί ανήμπορος!!!

Ένας δίσκος στο γραμμόφωνο,

που δεν μπορεί να παίξει!!!

Παύλος Παυλίδης 23/12/2017

Ευκάλυπτος

Πως το παράλογο να χωρέσει σε όρια;

Σε ρωτώ.

Σφάλισες για ακόμα μια φορά τα μάτια σου.

Τα καστανά.

Τα είχες για ώρα ερμητικά κλειστά.

Τον λογισμό σου τον είχε πάρει από το χέρι,

η εμπιστοσύνη που είχε χαθεί.

Και εγώ;

Ένας μικρός ευκάλυπτος ήμουνα.

Μεγάλωνα γευόμενος τον έρωτα.

Τον ορίζοντα δεν ήταν δύσκολο να δω.

Καμάρωνα…

Νόμιζα πως από εκεί ψηλά όλο τον κόσμο

στα χέρια μου κρατούσα.

Η αλαζονεία λένε είναι κακός οδηγός!!!

Μετά άρχιζαν να με ποτίζουν λίγο – λίγο

με το φαρμάκι της αμφιβολίας.

Οι ρίζες μου έγιναν μαύρες.

Άρχισα μέσα βαθιά στον κορμό μου να πονώ.

Ξεφλούδιζα, ψάχνοντας χαμένη αγάπη λίγη για να βρω.

Φύσηξε άνεμος, κακός…

Τα κλαδιά μου έπεφταν ένα – ένα.

Γονάτισα, πεσμένος είμαι τώρα χάμω.

Μην με λυπάσαι.

Έλα και άναψε την φλόγα.

Κάψε με .

Σε παρακαλώ…

Παύλος Παυλίδης 21/12/2017

Ζεϊμπέκικο

Σε μια ερημική παραλία, μονάχος…

Θέλω να ανάψω μια τεράστια φωτιά

μαύρους καπνούς να βγάζει,

να φαίνεται από μακριά.

Όταν πυρώσει για καλά,

τα ρούχα μου ένα, ένα θα πετάξω

να τα δω να καίγονται,

στάχτες να γίνουν μπροστά μου.

Και όταν κάρβουνα γεννούν,

θα αρχίσω να χορεύω.

Ένα ζεϊμπέκικο χορό,

όπως τον νιώθουν οι άντρες.

Αλήτικο, λυτρωτικό!!

Θέλω να  εξαγνιστώ,

στον αέρα να πετάξω.

Όλο τον κόσμο να τον δω,

όπως με βλέπατε εσείς….

μικρό !!!

Ύστερα  θα κυλιστώ στην άμμο,

όπως με γέννησε ο θεός…

γυμνό !!!

Παύλος Παυλίδης 13/12/2017