Απόλυτο κενό

 

Είχε κοπάσει ο αγέρας,

είχε σβήσει η πυρκαγιά.

Οι καμπάνες είχαν σταματήσει,

τα πρόσωπα ήταν βουβά.

Ήδη είχε βραδιάσει,

τα όνειρα μου πήρανε φωτιά.

Τότε ήρθατε….

Ένας – ένας όλοι άγνωστοι,

γυρεύατε μια μεγάλη αγκαλιά.

Μην μας ξεχάσετε…

Ποιητή, όπλισε την πένα σου και γράψε.

Πάρε για μελάνι την ψυχή μας και άπλωσε την όσο μπορείς,

όσο μπορείς πιο μακριά.

Μα δεν μπορώ!!!

Πως τόσο ανείπωτο πόνο, να αφήσω στο χαρτί;

Πως να περιγράψω το απόλυτο κενό;

Πως να παρακάμψω το γκρίζο

που δεν είναι από μπογιά,

αλλά από την στάχτη των νεκρών;

Σσσσσς …από την σιωπή.

Σσσσσς …. από σεβασμό προς τις χαμένες άδικες ζωές.

Αυτά θα γράψω!!!!

Σε παρακαλούμε…έλα

Έλα, να σε κάνουμε ακόμα μια αγκαλιά.

Έλα…από τις στάχτες μας κρατήσαμε μια φλόγα.

Μην φοβάσαι δεν θα καείς, κράτα την σφιχτά.

Κράτα την ζωντανή, βάλε την σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.

Αυτή η φλόγα είναι η ελπίδα.

Όσο θα καίει, θα πολεμάμε την φωτιά….

Παύλος Παυλίδης 30/7/2018

Αυτό το άγαλμα ονομάζεται «Μελαγχολία - Κενότητα» και δημιουργήθηκε από τον Albert Gyorgy, έναν καλλιτέχνη πατέρα που είχε χάσει το παιδί του. Απεικονίζει το κενό που αισθάνεται ένας γονέας μετά την απώλεια ενός παιδιού...

Άμμος

Μια χούφτα άμμος που έπεσε από ψηλά σιγά – σιγά,

είναι η αγάπη.

Απρόσμενη…

Κόκκος – κόκκος που ερωτεύτηκε παράφορα το κύμα.

Έρωτας που έγινε αφρός,

λίγο πριν δύσει το φεγγάρι.

Μια πεταλούδα πολύχρωμη ξέγνοιαστη

λίγο πριν χαθεί για πάντα,

στο τζάμι ακουμπάει.

Το μπουκάλι αδειάζει…

Έλα να πιούμε μαζί,

την τελευταία σταγόνα από κρασί.

Έλα το πάθος μας να μοιραστούμε,

την επιθυμία μας να κάνουμε υποταγή,

σε άγνωστους κανόνες.

Η ζωή είναι τόσο μικρή,

εμάς να περιμένει !!!

Παύλος Παυλίδης 13/7/2018

Χαμένη στην σιωπή

Υποδουλωμένες ήταν οι λέξεις,

φυλακισμένες σε ένα στόμα ερμητικά κλειστό.

Είχανε εξευτελιστεί για λίγη ελευθερία,

μα δεν θέλανε να κάνουν,

ούτε ένα βήμα παραπάνω,

ένα βήμα για να έρθει το φως,

λιγάκι πιο κοντά.

Στο παιχνίδι των αντιπαραθέσεων είχες χαθεί,

ψάχνοντας ανυπόμονα τον εαυτό σου,

να ανατρέψει το είδωλο σου

σε ένα βρώμικο καθρέπτη.

Ένα απλό πιόνι έγινες στου έρωτα την σκακιέρα.

Την σιωπή την είχε ακολουθήσει,

μία ένοχη σιωπή....

Παύλος Παυλίδης 9/7/2018

Το σημάδι

Γιέ μου …

Γεννήθηκες πρωϊ, χαράματα.

Έξω τραγουδούσανε πουλιά,

να σε καλωσόρισουν.

Σου κόψανε τον ομφάλιο τον λώρο,

για να μπορέσεις ταξίδια μακρινά

μονάχος σου, να κάνεις.

Όταν σε πήρα αγκαλιά,

χάθηκα στα υπέροχα γαλάζια σου ματάκια.

Η ζωή μου όλη πέρασε από μπροστά μου

& σταμάτησε σε σένα.

Σε εσένα καρδούλα μου,

σε εσένα μονάκριβε μου.

Ένα πυρωμένο σ’ αγαπώ,

μου άφησε σημάδι βαθιά μες στην καρδιά μου

και το σημάδι αυτό θα με ακολουθεί,

όσο αυτή χτυπάει ….

Παύλος Παυλίδης 29/6/2018

Στον μονάκριβο μου Πέτρο

Ξυπόλυτος

Είχε ομίχλη μάλλον και δεν έβλεπα μπροστά μου,

τα σύννεφα ήταν χαμηλά.

Κάθε μου περπατησιά, ήταν της ντροπής,

ο δρόμος φάνταζε τόσο, μα τόσο μακρινός.

Σε δανεικά παπούτσια, είχα χωρέσει το όνειρα μου.

Δεν ξέρω ποια ήταν η αφορμή,

ποια ήταν η αιτία που είχα παραιτηθεί,

μα άλλαξαν όλα ξαφνικά όταν κατάλαβα ότι

το βλέμμα μου κοίταζε κάτω θολερό.

Δάκρυα και πόνος το είχαν θρέψει,

άγκυρες έσερνε ασήκωτες…

Ο καθρέπτης της ψυχής μου όμως,

ακόμα δεν είχε σπάσει.

Είδα την θέληση μου να ζητά τις άγκυρες να αφήσω.

Το βλέμμα να κοιτάει ψηλά,

τα ξένα παπούτσια να πετάξω.

Τώρα περήφανος, ξυπόλυτος περπατάω…

Παύλος Παυλίδης 27/6/ 2018

Σπίθα

Όλα ξεκίνησαν από μια μικρή σπίθα,

προσάναμμα στο τζάκι…

Τον έρωτα γύρευε,

λαχτάραγε να μεγαλώσει,

να κάψει τα πάντα στο πέρασμα της,

γρήγορα να γίνει η φωτιά.

Η μία φλόγα ήθελε να ξεπεράσει την άλλη.

Όλες μαζί ποθούσανε να πάνε πιο ψηλά,

όλο και πιο ψηλά.

Ο αέρας τις ταξίδευε και αυτές έρμαια του,

μαγεμένες, αφεθήκανε….

Δεν υπήρχε άλλο οξυγόνο.

Xωρίς οξυγόνο δεν υπάρχει και φωτιά!!!

Τώρα δίπλα σε ένα μισοκαμμένο κούτσουρο,

βλέπεις μόνο κάρβουνα και στάχτες.

Την ματαιοδοξία μίας σπίθας,

που ήθελε τον έρωτα να γνωρίσει από κοντά…

Παύλος Παυλίδης 26/6/ 2018

Γλάροι

Οι γλάροι σίμωσαν την στεριά,

ξεκούραση ζητούνε…

Έχουνε σμιλέψει με αλμύρα,

τα έρμα τα κορμιά τους,

αντίθετα στον άνεμο,

ψάχνουν την χαρά τους.

Μα η ψυχή τους έχει κενό.

Έχει χαθεί στα βάθη του πελάγους,

σε κάποια ρότα ενός πλοίου είναι δεμένη,

με αόρατο σχοινί….

Δες τους πόσο όμορφα ανοίγουν τα φτερά τους,

άγνωστα μέρη θέλουν να κουρσέψουν.

Ταξίδια λύτρωσης έχουνε συνέχεια στο νου,

μη γνωρίζοντας αλήθεια που πάνε.

Είναι ελεύθεροι μα και καταραμένοι....

Παύλος Παυλίδης 19/6/ 2018