Ματαιοδοξία

 

Ένα μικρό κύμα ήρεμο, απόμερο.

Στην αγκαλιά σου,

θα μπορούσα να είχα χαθεί, να εξαφανιστεί,

μα εγώ είχα άλλες βλέψεις.

Ήθελα να μεγαλώσω, να γιγαντωθώ,

τεράστιο κύμα να γεννώ.

Τον άγριο ωκεανό με ταχύτητα να διασχίσω,

με δύναμη πάνω σε αφιλόξενους βράχους να σκάσω,

χωρίς να με ενδιαφέρει αν αύριο,

ένας αφρός χαμένος μέσα σε άλλα κύματα βρεθώ.

Και από αφρός πάλι σταγόνα, πάλι κύμα,

πάλι και πάλι να θέλω χωρίς να με νοιάζει το τίμημα,

πάλι τεράστιο κύμα να γεννώ.

Δεν με γεμίζει η μετριότητα ενός χαμένου κόσμου,

θέλω το στίμα μου να αφήσω και ας πονώ.

Κάποιες βραδιές όταν το φεγγάρι χάνεται,

σε κάτι απόμακρες ακρογιαλιές κάθομαι και κλαίω.

Είναι οι στιγμές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα,

σε μια μικρή αγκαλιά, έτσι απλά να αφεθώ….

Παύλος Παυλίδης 21/03/19

Ο δεκάλογος του έρωτα

Δέκα ωκεανούς διέσχισα για να σου φωνάξω σ΄ αγαπώ,

μα μόνο όταν έφτασα κοντά σου,

κατάλαβα πόσο μικρά ήταν τα κύματα.

Εννέα φορές κράτησα τα δάκρυά μου.

Νόμιζα πως οι μεγάλοι άντρες όταν πονούν,

σκληροί πρέπει να δείχνουν.

Να ήξερες πόσο θα ήθελα εκείνες τις στιγμές,

ένα απλό παιδί να ήμουν.

Οχτώ μέρες άντεξα μακριά σου,

ο ήλιος αλύπητα με χτύπαγε από το χάραμα του,

το σκοτάδι δεν μου έδινε μέρος να κρυφτώ.

Επτά σημάδια χάραξες επάνω στο κορμί μου,

μα οι χτύποι που είχες στην καρδιά,

με χάραξαν παραπάνω.

Έξι φεγγάρια προσπαθώ κοντά σου να έρθω για λίγο,

να νιώσω την ανάσα σου, να πιω τα δάκρυά σου.

Πέντε γράμματα σου ξεχώρισα.

Ήταν αυτά που είχαν το άρωμα σου.

Αόρατες τριανταφυλλιές που αγκάθια είχαν τριγύρω.

Τέσσερεις ώρες, στο κρεββάτι του έρωτα.

Τέσσερεις ώρες μόνο πως μπόρεσαν

να χωρέσουν μια ζωή ;

Τρεις νύχτες προσπαθώ να σε διώξω,

από τα όνειρα μου,

μα εσύ είσαι εκεί, είσαι παντού.

Δέσμιος και δεσμώτης του έρωτα σου παρακαλώ,

αργά να ξημερώσει.

Δύο φιλιά με κόπο κράτησα, μέσα μου βαθιά.

Το ένα πολύ γλυκά το στόμα να σου κλείσω,

το άλλο για να βρω την δύναμη να σε αποχαιρετήσω.

Ένα θέλω να σου πω.

Είμαι άνθρωπος, με πάθος θέλω να ζήσω.

Να ζήσω γεμάτος έρωτα,

τα μάτια πριν τα κλείσω…

Παύλος Παυλίδης  31/01/19

Θάνατος

Ξέρναγαν παγωνιά οι ψυχές των ανθρώπων.

Ήταν τόσο θλιβερό,

να μην μπορείς να δεις την ανατολή,

την δύση του ηλίου να μην μπορείς να απολαύσεις,

όνειρα όμορφα να μην έχεις κοντά σου.

Η μοναξιά πάπλωμα που είχε πλακώσει,

τις απροστάτευτες καρδιές.

Αυτές που κάποτε είχανε τόσα να σου πουν,

φοβόντουσαν να βγουν από το σκοτάδι,

όταν έξω είχε τόσο φως!!!!

Ακούω ξάφνου μια φωνή….

Δεν ξέρω αν είναι το κλάμα ενός μικρού παιδιού,

ή μια κραυγή που ψάχνει λύτρωση να βρει μέσα στο βράδυ.

Ίσως να είναι ο θάνατος που μας πλησιάζει.

Τόσο κοντά για να μας φοβίζει,

τόσο κοντά για να μας θυμίζει,

πως η ζωή είναι μικρή!!!

Παύλος Παυλίδης 08/01/19

Ανεξίτηλα σημάδια

Είχε αφήσει ο έρωτας ανεξίτηλα τα σημάδια του,

σε μια τελευταία γουλιά από κρασί.

Είναι από αυτές που διστάζεις να τις πιεις,

μα πιο μεγάλη αμαρτία είναι να τις αφήσεις στο ποτήρι,

χωρίς αιτία να αποθέτουν την τελευταία τους πνοή.

Μια μουσική που δεν πεθαίνει ποτέ.

Πάντα θα ψάχνει τις κατάλληλες νότες να κρυφτεί,

να παραδοθεί,

τον χρόνο να θέλει να τον ξεπεράσει.

Ο έρωτας…

είναι απόλαυση αρκεί να μπορείς να τον μοιραστείς,

το ταξίδι του να θέλεις να το ζήσεις.

Εγώ είμαι έτοιμος!!!!

Εσύ?

Παύλος Παυλίδης 18/12/18

Δεν

Δεν ήταν φάρος.

Ήταν το φως μιας ψυχής που τρεμόσβηνε.

Ίσως είχε χαθεί.

ίσως νόμιζε πως θα έπαιζε με το σκοτάδι,

μα δεν είχε καταλάβει,

πόσο ήταν δυνατό.

Δεν ήταν στάλα της βροχής.

Ήταν ένα δάκρυ που κύλησε από αγάπη.

Πνίγηκε ανάμεσα σε άλλα….

Σαν τα κρυμμένα αισθήματα,

που τόσο θέλεις να τα ζεις.

Δεν ήταν δυνατόν.

Έμοιαζε αδύνατον για να είναι αληθινό.

Το κατάλαβα από την πρώτη τη στιγμή,

ότι ήταν το όνειρο μιας ζωής.

Δεν, δεν ήμουν εγώ.

Κάποιος άλλος που μου έμοιαζε,

ήθελε να παίξει τον ρόλο της ζωής μου.

Όχι, όχι σίγουρα δεν ήμουν εγώ.

Δεν….

Παύλος Παυλίδης 12/12/18

Σκιά

Έβρεχε….

Όπως κύλαγαν οι στάλες της βροχής,

κύλαγε ο λογισμός μου πίσω από τα νοτισμένα τζάμια.

Πως να ξεπεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου,

όταν ο άτιμος ο χρόνος,

μου έχει αφήσει για προίκα μια ανυπόφορη σκιά;

Κάθε φορά που πλησιάζω,

με μαύρο μελάνι την ποτίζει,

για να θυμάμαι πως είναι αδύνατον να πας μπροστά,

όταν σε βαραίνει μια σκιά.

Χάραζε….

Όπως χάραζε ο ήλιος,

χάραζα και εγώ τα όνειρα μου.

Ελεύθερα….

Τα είχα αφήσει να ζεστάνουν,

κάθε μέρος του κορμιού μου,

κάθε μέρος της ψυχής μου,

μα προπαντός τα είχα βάλει να φωτίζουν,

την έρμη κείνη την σκιά,

που έσερνα τόσα χρόνια!!!

Το είχα πάρει απόφαση πως ήτανε δικιά μου,

συνειδητοποίησα πως πάντα θα είμαι ένα βήμα,

πιο πίσω από την σκιά.

Έδυε…

Ο ήλιος σε λίγο θα χάνονταν μες στο βαθύ σκοτάδι.

Το ξέρω είμαι μόνος μου,

μα.. αυτό λίγο με νοιάζει !!!

Παύλος Παυλίδης 19/11/18

Άχυρο

Πίνοντας μια γουλιά κρασί χάθηκα.

Μαλαγουζιά ήταν θαρρώ.

Βλέπω το αχυρένιο χρώμα του,

κλείνω τα μάτια,

άχυρο γίνομαι και εγώ.

Ένα μικρό άχυρο δίπλα σε ένα αχυρώνα.

Τόσο αδύνατο τον αγέρα να φοβάμαι,

τόσο δυνατό για να αντισταθώ.

Τον παλιό τον κόσμο δεν τον λησμονώ.

Την ηθική που χάθηκε να ήξερες πως νοσταλγώ.

Θέλω ταπεινότητα, πάνω από όλα σεβασμό.

Λίγη αξιοπρέπεια από όλους εσάς ζητώ.

Σε ισορροπία τρόμου ακροβατώ.

Γεννήθηκα όμως άνθρωπος με ιδανικά.

Τον δρόμο, μονάχος μου θα βρω….

Παύλος Παυλίδης 26/10/18