Για την αγάπη

Για την αγάπη, θα μπορούσα να μείνω μέρες ξάγρυπνος.

Γύρω από το φεγγάρι θα έβλεπα τα άστρα.

Αχ πόσο θα ήθελα λίγο από την λάμψη σου,

μέσα τους να βρω.

Μια ατελείωτη έρημο ξυπόλητος,

θα διέσχιζα χωρίς νερό,

για να έχω στο στόμα μου την γεύση των χειλιών σου.

Για την αγάπη….

Τους φόβους που με κυνηγούν τα βράδια θα άφηνα.

Στο άπλετο φως της αγάπης σου, θα έτρεχα αμέσως να κρυφτώ.

Θα σου έδινα όλα τα πονεμένα δάκρυα να τα φιλήσεις ένα – ένα,

να ήξερες μόνο, πόσο το περίμενα τόσο καιρό.

Ύστερα με μια μικρή βαρκούλα χωρίς κουπιά,

στα αγριεμένα κύματα, θα μπορούσα να αφεθώ.

Για την αγάπη,

θα μάθαινα σιγά -σιγά λιγότερο να με αγαπώ…

Παύλος Παυλίδης  30/ 05 /19

Χνάρια

Τα χνάρια από την άμαξα είχαν χαθεί,

είχε καταλαγιάσει η σκόνη.

Δεν ήταν ότι δεν ήταν βαρύ το φορτίο,

αλλά δεν ήταν αρκετό να αντέξει το κενό,

που άφησε πίσω του ο χρόνος.

Μαζί τους έφυγαν, όλες οι εικόνες μονομιάς.

Εικόνες που νόμιζες πως θα αντέξουν μια ζωή,

σε ένα καρτ-ποστάλ  κρύφτηκαν.

Μια ζωή που έκλεψες,

λίγο πριν σου κλέψουν, την δικιά σου την ζωή.

Μια ανάσα, μια αναπνοή που τάχατες ήταν μοναδική....

Την φίλαγες χρόνια πολλά μέσα σου 

για να την δώσεις σε κάποιο πρόσωπο σημαντικό,

λίγο πριν αφήσεις το μάταιο τούτο κόσμο.

Χαμόγελα, δάκρυα, πόνος, χαρά, 

έρωτες, χωρισμοί, όλα μα όλα χάθηκαν.

Κόκκοι στην άμμο είμαστε και ο αέρας δυναμώνει….

Παύλος Παυλίδης 08/04/19

Για εσένα άγνωστη

Είχα την ανάγκη άγνωστη να σου γράψω.

Δεν είχα αέρα για να ανασάνω,

δεν είχα άσπιλο νερό,

να πλύνω τις πληγές μου.

Δεν είχα ίσκιο για να κρατηθώ.

Χαμένος ήμουν…,

κρύωνα στην έρημο της μοναξιάς.

Στον ουρανό μου έβλεπα τα βράδια χιλιάδες αστέρια.

Ήμουν πλημμυρισμένος με τόσο άχρηστο φως,

που μου έκρυβαν τον δρόμο της ψυχής μου.

Για να τον βρω ήθελα απόλυτο σκοτάδι,

κι εσένα να μου κρατάς το χέρι για να μην φοβηθώ.

Είχα την ανάγκη άγνωστη να σου γράψω.

Μα..,

τώρα σε έχω δίπλα μου.

Από κοντά, ότι θέλω θα στο πω!!!

Παύλος Παυλίδης 04/04/19

Ματαιοδοξία

 

Ένα μικρό κύμα ήρεμο, απόμερο.

Στην αγκαλιά σου,

θα μπορούσα να είχα χαθεί, να εξαφανιστεί,

μα εγώ είχα άλλες βλέψεις.

Ήθελα να μεγαλώσω, να γιγαντωθώ,

τεράστιο κύμα να γεννώ.

Τον άγριο ωκεανό με ταχύτητα να διασχίσω,

με δύναμη πάνω σε αφιλόξενους βράχους να σκάσω,

χωρίς να με ενδιαφέρει αν αύριο,

ένας αφρός χαμένος μέσα σε άλλα κύματα βρεθώ.

Και από αφρός πάλι σταγόνα, πάλι κύμα,

πάλι και πάλι να θέλω χωρίς να με νοιάζει το τίμημα,

πάλι τεράστιο κύμα να γεννώ.

Δεν με γεμίζει η μετριότητα ενός χαμένου κόσμου,

θέλω το στίμα μου να αφήσω και ας πονώ.

Κάποιες βραδιές όταν το φεγγάρι χάνεται,

σε κάτι απόμακρες ακρογιαλιές κάθομαι και κλαίω.

Είναι οι στιγμές που σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα,

σε μια μικρή αγκαλιά, έτσι απλά να αφεθώ….

Παύλος Παυλίδης 21/03/19

Ο δεκάλογος του έρωτα

Δέκα ωκεανούς διέσχισα για να σου φωνάξω σ΄ αγαπώ,

μα μόνο όταν έφτασα κοντά σου,

κατάλαβα πόσο μικρά ήταν τα κύματα.

Εννέα φορές κράτησα τα δάκρυά μου.

Νόμιζα πως οι μεγάλοι άντρες όταν πονούν,

σκληροί πρέπει να δείχνουν.

Να ήξερες πόσο θα ήθελα εκείνες τις στιγμές,

ένα απλό παιδί να ήμουν.

Οχτώ μέρες άντεξα μακριά σου,

ο ήλιος αλύπητα με χτύπαγε από το χάραμα του,

το σκοτάδι δεν μου έδινε μέρος να κρυφτώ.

Επτά σημάδια χάραξες επάνω στο κορμί μου,

μα οι χτύποι που είχες στην καρδιά,

με χάραξαν παραπάνω.

Έξι φεγγάρια προσπαθώ κοντά σου να έρθω για λίγο,

να νιώσω την ανάσα σου, να πιω τα δάκρυά σου.

Πέντε γράμματα σου ξεχώρισα.

Ήταν αυτά που είχαν το άρωμα σου.

Αόρατες τριανταφυλλιές που αγκάθια είχαν τριγύρω.

Τέσσερεις ώρες, στο κρεββάτι του έρωτα.

Τέσσερεις ώρες μόνο πως μπόρεσαν

να χωρέσουν μια ζωή ;

Τρεις νύχτες προσπαθώ να σε διώξω,

από τα όνειρα μου,

μα εσύ είσαι εκεί, είσαι παντού.

Δέσμιος και δεσμώτης του έρωτα σου παρακαλώ,

αργά να ξημερώσει.

Δύο φιλιά με κόπο κράτησα, μέσα μου βαθιά.

Το ένα πολύ γλυκά το στόμα να σου κλείσω,

το άλλο για να βρω την δύναμη να σε αποχαιρετήσω.

Ένα θέλω να σου πω.

Είμαι άνθρωπος, με πάθος θέλω να ζήσω.

Να ζήσω γεμάτος έρωτα,

τα μάτια πριν τα κλείσω…

Παύλος Παυλίδης  31/01/19

Θάνατος

Ξέρναγαν παγωνιά οι ψυχές των ανθρώπων.

Ήταν τόσο θλιβερό,

να μην μπορείς να δεις την ανατολή,

την δύση του ηλίου να μην μπορείς να απολαύσεις,

όνειρα όμορφα να μην έχεις κοντά σου.

Η μοναξιά πάπλωμα που είχε πλακώσει,

τις απροστάτευτες καρδιές.

Αυτές που κάποτε είχανε τόσα να σου πουν,

φοβόντουσαν να βγουν από το σκοτάδι,

όταν έξω είχε τόσο φως!!!!

Ακούω ξάφνου μια φωνή….

Δεν ξέρω αν είναι το κλάμα ενός μικρού παιδιού,

ή μια κραυγή που ψάχνει λύτρωση να βρει μέσα στο βράδυ.

Ίσως να είναι ο θάνατος που μας πλησιάζει.

Τόσο κοντά για να μας φοβίζει,

τόσο κοντά για να μας θυμίζει,

πως η ζωή είναι μικρή!!!

Παύλος Παυλίδης 08/01/19

Ανεξίτηλα σημάδια

Είχε αφήσει ο έρωτας ανεξίτηλα τα σημάδια του,

σε μια τελευταία γουλιά από κρασί.

Είναι από αυτές που διστάζεις να τις πιεις,

μα πιο μεγάλη αμαρτία είναι να τις αφήσεις στο ποτήρι,

χωρίς αιτία να αποθέτουν την τελευταία τους πνοή.

Μια μουσική που δεν πεθαίνει ποτέ.

Πάντα θα ψάχνει τις κατάλληλες νότες να κρυφτεί,

να παραδοθεί,

τον χρόνο να θέλει να τον ξεπεράσει.

Ο έρωτας…

είναι απόλαυση αρκεί να μπορείς να τον μοιραστείς,

το ταξίδι του να θέλεις να το ζήσεις.

Εγώ είμαι έτοιμος!!!!

Εσύ?

Παύλος Παυλίδης 18/12/18