Όρια η αγάπη δεν γνωρίζει.
Πως να ολοκληρωθεί κανείς
αν δεν γνωρίσει τον πόνο, την θλίψη,
την απόρριψη, αν δεν αφήσει τα δάκρυα του
να τα στεγνώσει ο επόμενος έρωτας,
που θα έρθει έτσι ξαφνικά;
Αβέβαιο είναι το μέλλον μας.
Στην κλεψύδρα του χρόνου,
την χαρά και την ευτυχία,
με χρήματα ποτέ σου μη μετράς.
Θυμάμαι τελευταία φορά,
πόσο γλυκά σε αγκάλιαζα.
Μέσα στα γαλαζοπράσινα μάτια σου είχα χαθεί.
Ρίγησα...
Ίσως ο καφές που πίναμε,
να ήταν για τελευταία μας φορά.
Παύλος Παυλίδης
08/08/2021
Ο έρωτας αυτός δεν είχε ουρανό.
Σε σύννεφα δεν είχε ανάγκη να κρυφτεί,
σε ήρεμες θάλασσες δεν ήθελε να κολυμπήσει.
Ο έρωτας αυτός ήθελε να αγαπηθεί,
με έρωτα ήθελε την δίψα του να σβήσει.
Ήθελε σαν στάλα που γεννήθηκε από κεραυνό,
το αποτύπωμα του στη γη να ακουμπήσει.
Ο έρωτας αυτός ήταν ένα άπιαστο όνειρο.
Ένα ταξίδι μαγικό μόλις είχε αρχίσει.
Παύλος Παυλίδης 16/07/2021
Αφιερωμένο στην φίλη μου Εύα.
Ήθελα να σου χαρίσω ένα αστέρι,
μα έμοιαζε χλωμός ο ουρανός
στον άνεμο θα γίνω φτέρη,
μήπως μπορέσω και σε βρω.
Ήθελα να σε μισήσω,
μα ένιωθα τόσο μικρός
ήθελα να σ’ αγαπήσω,
μα δεν ήμουν δυνατός.
Ήθελα να σε ακουμπήσω μα ήλιος ήμουν,
φοβόμουν μην καείς.
Ήθελα να σου μιλήσω ένα βράδυ
λίγο πριν ν΄ αποκοιμηθείς.
Ήθελα να σου χαρίσω ένα δάκρυ
μα δεν ήσουνα εκεί ...
Παύλος Παυλίδης 28/05/2021
Δίχως αγάπη μην αρχίσεις τούτο το ταξίδι,
η άπνοια δεν θα σε πάει πουθενά,
δίπλα σε βούρκο,
η βάρκα σου σφιχτά θα είναι δεμένη.
Άσε την πυξίδα της καρδιάς,
τον δρόμο να σου δείξει.
Άσε τον πόνο την χαρά,
σαν φάρους να φωτίζουν,
άσε τα βάθη της ψυχής σου,
να βρουν αυτό που λαχταράνε.
Και αν τύχει και χαθείς,
αν μοναχός σου νιώσεις,
μην τρομάξεις.
Δώσε αγάπη απλόχερα,
και δεν θα μετανιώσεις.
Δίχως αγάπη τα όνειρα,
νιώθω πως δεν υπάρχουν.
Παύλος Παυλίδης 15/05/2021
Έπεφτε χρόνια η όξινη βροχή.
Τοξικούς έκανε τους ανθρώπους.
Πως βρέθηκε τόσο μίσος,
σε ένα τόσο όμορφο κόσμο;
Πως αφήσαμε το αύριο σκιά
να γίνει που τρομάζει;
Οι άνθρωποι φορούσαν μάσκες,
θέλοντας να κρύψουν τον πόνο τους,
αλλά και την βρωμιά τους.
Πως θα γίνει καλύτερος ο κόσμος,
αν δεν γελάνε τα παιδιά;
Τι νόημα έχεις να ζήσεις μια ζωή,
αν δεν υπάρχει αγάπη;
Και αυτή η καταραμένη η βροχή,
δεν έλεγε να σταματήσει …
Παύλος Παυλίδης 17/03/2021
Σε κόκκινα φεγγάρια,
αφήνω τα δάκρυα μου.
Θέλω πιο έντονα την μοναξιά μου να φωτίσω,
μέχρι να έρθει η αυγή,
να την πάρει μακριά.
Όταν σβήνει το φεγγάρι συγκλονίζομαι.
Κάφτρα τσιγάρου γίνομαι,
που έπεσε σε μια αμμουδιά.
Νιώθω πως δεν ανήκω εδώ.
Τον κόσμο αυτό όσο και να προσπαθώ,
δεν μπορώ να τον αλλάξω,
δεν μπορώ να αφήσω
την δικιά μου πινελιά.
Ίσως σε μια άλλη ζωή, να τα καταφέρω.
Nα μπορέσω να πετάξω,
να φύγω μακριά με τα πουλιά.
Στον αέναο πόλεμο που έχει το φως με το σκοτάδι,
πάντα ήξερα ...πως ήμουνα σκιά.
Παύλος Παυλίδης 13/11/2020
Αφιερωμένο στον πατέρα μου.
πίνακας : christo art
Παλεύω με τον χρόνο,
θέλω να πάρω πίσω τις ανάσες που μου κλέβει.
Θαμπά είναι τα τζάμια
και εγώ με τα δάκτυλα μου τα χαράζω.
Κτίζω όλο και μεγαλύτερα κάστρα,
για να με προστατεύσω από τους εχθρούς μου.
Ο φόβος που φωλιάζει μέσα μου ανίκητος φαντάζει,
κεκρόπορτα που ξέχασα πίσω μου να κλείσω.
Οπλίζω…
και οπλίζομαι με υπομονή.
Τα σημάδια των καιρών άστρα,
που από μικρό παιδί κοιτάω.
Κάποια που αγάπησα,
έπεσαν πολύ κοντά μου.
Ελπίζω,
χωρίς ελπίδα ο δρόμος της ζωής θα ήτανε μικρός,
οι χτύποι της καρδιάς θα με τρέλαιναν κάθε βράδυ.
Ελπίζω,
πως το φως θα νικήσει το σκοτάδι !!!
Παύλος Παυλίδης 17/08/2020
