Μια ανάσα, μια στιγμή,
ένα κερί που πριν λιώσει,
άφησε ένα χάδι στο σκοτάδι.
Ένα μικρό φτερό,
που ανέβηκε πολύ ψηλά ανέμελα στον ουρανό,
πριν η βροχή το ρίξει χαμηλά,
στο χώμα να μιλήσει.
Ένα αστέρι που δραπέτευσε δειλά
από τον έναστρο ουρανό,
ήθελε μονάχο του,
την γη να εξερευνήσει.
Είναι η ζωή μια θάλασσα.
Και εγώ ένας ματαιόδοξος αφρός,
που σε λίγο, θα χαθώ.
Έλα εδώ.
Σφίξε με !!!
Αγκάλιασέ με !!!
Φίλα με !!!
Δεν θέλω το αύριο να με βρει χωρίς αγάπη...
Παύλος Παυλίδης 27 /01/ 2022
Τα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού μου,
δεν τα μοιράστηκα ποτέ.
Ιστοί αράχνης τα έχουνε τυλίξει
και εγώ φοβάμαι να τα φωτίσω,
μήπως η σιωπή που τα συντροφεύει,
εχθρός μου γίνει πάλι.
Χωρίς την σιωπή μου νομίζω,
πως θα ήμουνα αλήθεια μοναχός.
Και κάποιες στιγμές που χάνονται τα αστέρια,
ανεβαίνω σε μια αέρινη σκάλα.
Σ’ αυτή έβαλα τα χρόνια που πέρασαν ένα – ένα.
Δεν ξέρω αν τα συμπαθώ ,
ή αν μου βαραίνουν το κορμί μου
Στα μυστικά μονοπάτια του μυαλού μου,
το αύριο δεν με τρομάζει.
Είναι τόσο όμορφο να προσπερνάς ,
το χρόνο στο σκοτάδι.
Παύλος Παυλίδης 18 /01/ 2022
Δεν είμαι ένα αστέρι απέριττο,
στον απέραντο ουρανό.
Ακόμα και αν έχει ξαστεριά,
εγώ κάπως φωτίζω!!!
Έχω μέσα μου ζωή,
ζωή θέλω να δίνω ακόμα και σε αυτούς,
που μοιάζουν με φωτάκια που τρεμοσβήνουν.
Είμαι τόσο μα τόσο παθιασμένος σε αυτή την ζωή,
σαν ένα κρασί που με την επίγευση του σε τρελαίνει,
δίνοντας υπόσταση,
ακόμα και στην τελευταία του γουλιά.
Το κρασί της ζωής μου έχει από καιρό ανοίξει
και εγώ θέλω τόσο μα τόσο να το πιω !!
Παύλος Παυλίδης 26 /12/ 2021
I
want to recover the breath Time stole from me
My
fingers trace a sweeping path
down
the steamed-up mirror of my life
I
am building a bigger fortress to protect me from my enemies
But
my fear feels too strong to overcome
Did
I forget to shut the door behind me?
Patience
is my Shield
The
signs are in the Stars I saw as a child
Some
Stars I loved fell close to me
I
hope to catch one, one day
I
Hope
Because
without Hope the road of life is too narrow
My
heart beats madly in the dark, dark night
I
look for the Light to shine in the Darkness,
I
Hope
Pavlos Pavlidis
Ευχαριστώ θερμά τον φίλο μου τον Ίαν για την μεταφορά του ποιήματος μου στα Αγγλικά
Τα αποτυπώματα ενός ανθρώπου μοιάζουν με τον φόβο.
Αόρατα είναι,
βελόνες που δεν γίνονται καρφιά.
Χνάρια σε μια λιακάδα,
που κρύφτηκε στην συννεφιά.
Ή κόκκοι άμμου σε μια αμμουδιά.
Όταν ένας κόκκος χάνεται,
τίποτα δεν το μαρτυρά.
Ίσως ήταν ένα ματαιόδοξο κύμα που έγινε αφρός,
σκιά ήταν που δεν έγινε ποτέ της φως.
Τα βήματα μας ξύλα στο τζάκι,
στάχτες στο τζάκι που έχασαν από την φωτιά.
Τα αποτυπώματα ενός ανθρώπου,
μόνο όταν έδωσε και πήρε
αγάπη είναι φωτεινά.
Άστρα στον ουρανό μας βλέπουνε από ψηλά.
Και όταν ένα αστέρι πέφτει,
είναι κάποιος που ξεχάστηκε.
Τον τράβηξε...η μοναξιά
Παύλος Παυλίδης 17 /11/ 2021
Υ.γ : αφιερωμένο εξαιρετικά στον πατέρα μου και στο αποτυπώματα
που άφησε πάνω μας
Έπεφτα χαμηλά, πολύ χαμηλά.
Κάτω από την γη ήταν το ριζικό μου.
Είδα το χώμα λάσπη να γίνεται
και εγώ βρώμικος στη λάσπη,
έμαθα να κολυμπάω.
Είδα τους φίλους μου,
σε ποντίκια να μεταμορφώνονται
και εγώ... συνέχιζα να σέρνομαι.
Έκλαψα με καυτά δάκρυα καιρό,
μα μετά τα κράτησα να τα δώσω εκεί που αξίζουν.
Ξάφνου, ένα χέρι αγάπης με κράτησε.
Πλέον νιώθω αγάπη για όλους,
μα πιο πολύ για αυτούς που με πρόδωσαν
και φύγαν μακριά.
Τώρα που είμαι όρθιος,
όταν θέλω να πάρω δύναμη,
σκύβω πιο χαμηλά.
Παύλος Παυλίδης 07 /11/ 2021
Για μένα είσαι το απόλυτο σκοτάδι.
Εξομολογητής ενός αμαρτωλού
που έχασε το φως του,
ψάχνοντας σε έρημο νερό να ξεδιψάσει.
Έρχεσαι αθόρυβα στα όνειρά μου
να υποτάξεις το ατίθασο κορμί μου,
ανείπωτες λέξεις να μου πεις,
λάγνα να με πλανέψεις.
Μάρτυρας μου είναι η σιωπή
τα κεριά που σβήνουν
όταν το φυτίλι τους τελειώνει,
ένα απαλό αεράκι,
τον έρωτα τους σημαδεύει.
Και όταν ο ήλιος ξεπροβάλει...
τις πιο απόμακρες πτυχές μου
αχνά τις ακουμπάει,
εγώ σαν βράχος ακίνητος
το σκοτάδι περιμένω,
εσένα για να προσκυνήσω !!!
Παύλος Παυλίδης 29 /09/ 2021
