Ζούσα σε δανεικό κορμί,
παλιάτσος που ζητούσε επίμονα
το χειροκρότημα,
για να υποκλιθεί.
Η σκηνή ήταν γεμάτη
μα η καρδιά μου αδειανή,
πόσο θα ήθελα για λίγο να
ήμουνα μικρό παιδί.
Που πήγε η αγνή αγάπη
που με ταξίδευε μακριά
που πήγαν τα χάδια,
που πήγαν τα φιλιά;
Είχα χάσει την ψυχή μου
άραγε ήταν αργά;
Γέλα παλιάτσε γέλα,
το πλήθος σε χειροκροτά.
Παύλος Παυλίδης 24/7/2023
Τον πόνο μου,
τον οδηγούσε η σιωπή.
Ανεξέλεγκτη
αμαξοστοιχία,
που
έκανε λάθος διαδρομή.
Είχαν
αδειάσει τα βαγόνια,
είχε
αδειάσει η ψυχή,
η σιωπή όλο και δυνάμωνε,
είχε
γίνει εκκωφαντική.
Δεν
κυλούσε αίμα μέσα μου,
σαν
πέτρα ήταν το κορμί μου,
κατεβασμένες oi γρίλιες
δεν
αφήνανε το φως
να
φωτίσει την καρδιά
για
να αρχίσει πάλι να χτυπά.
Ήθελα
να ουρλιάξω,
μα
δεν με άφηνε η σιωπή
Παύλος
Παυλίδης 13/7/2023
Απόψε ο ωκεανός δεν με χωράει.
Θέλω γυμνός να περπατήσω σε μια ακροθαλασσιά,
τα βήματα μου να γράψουν την δικιά τους ιστορία
στην λευκή την άμμο
... και ας σβηστούν.
Απόψε θέλω να δαμάσω τον ήλιο,
δεν θέλω να βγει η ανατολή.
Θέλω να δαμάσω την θάλασσα,
στα απαλά της τα νερά να καθρεπτιστώ.
Μόνο με το φεγγάρι τίποτα να κάνω δεν μπορώ.
Όταν θα χαθεί αυτό...θα παραδοθώ.
Παύλος Παυλίδης
05/05/2023
Pablo Picasso : Γυναίκα
Αίμα που κυλά στις φλέβες,
την καρδιά μου πλησιάζεις αθόρυβα,
μες στην σιγαλιά.
Ίσως να θέλεις κάτι να μου ψιθυρίσεις,
ίσως να θέλεις να έρθεις πιο κοντά,
ίσως να θέλεις να μου πεις πως με αγαπάς.
Σταγόνα – σταγόνα με πονάς
νιώθω να με διαπερνάς
άραγε απόψε γιατί με προσπερνάς;
Το σημάδι σου πάνω μου αφήνεις,
οι αναμνήσεις σου χείλη που τα αγάπησα και φύγαν μακριά.
Ένα κούτσουρο στο τζάκι
την φλόγα προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή,
αυτή η φωτιά πόσο κρίμα είναι στάχτη να αφήσει,
να φύγεις μακριά.
Φύγε αγάπη μου,
την φλόγα σου θα έχω πάντα αναμμένη στην καρδιά...
Παύλος Παυλίδης 9/02/2023
Τρέμω με την ιδέα μην σε χάσω,
τρέμω με την ιδέα τα παραθυρόφυλλα όταν ανοίξω
να μην σε δω.
Δεν μπορώ το αύριο να με βρει
χωρίς το κορμί σου να αγγίζει,
χωρίς τα χείλη σου να ακουμπώ.
Μες στη ματιά σου περπατώ,
έρημος ... χωρίς να έχω νερό,
μες στα φιλιά σου χάνομαι
αγάπη μου, έλα εδώ.
Γιατί η νύχτα να είναι τόσο μικρή;
Γιατί η αγάπη να είναι αγκάθι που πονά;
Γιατί το δάκρυ μου να είναι σταγόνα σε ένα γκρίζο ωκεανό ;
Σε βλέπω που φεύγεις μακριά,
τα βήματα σου δεν τα φτάνω όσο και αν προσπαθώ
Τρέμω με την ιδέα μην χαθείς,
τρέμω το δωμάτιο του έρωτα να είναι αδειανό.
Γιατί την αγάπη να την χαράζει η μοναξιά ;
Γιατί η αγάπη να είναι αγκάθι που πονά;
Παύλος Παυλίδης 29/01/ 2023
Στα θερινά τα σινεμά,
ταινία μικρού μήκους
που δεν παίχτηκε ποτέ η ζωή μου.
Δεν ξέρω αν είναι πιο πολλές οι χαρές ή οι λύπες
αλλά ξέρω ότι είμαι εκεί.
Πρωταγωνιστής και όχι κομπάρσος σε αυτό το έργο.
Θιασώτης των όμορφων στιγμών αφήνομαι και δίνομαι,
σαν μια μικρή πέτρα την γη να ακουμπήσω.
Δεν θέλω να κάνω θόρυβο,
αλλά η ματαιοδοξία μου θέλει να αφήσει στην άμμο
το αποτύπωμα της.
Δεν ήθελα να πέσει η αυλαία, αλλά έπιασε βροχή.
Σε λίγο θα ερχόταν ο χειμώνας...
Παύλος Παυλίδης 15/06/ 2022
Πίνακας : Το φιλί - Klimt
Δεν μπορούσα να συμφιλιωθώ,
με την ιδέα ότι δεν θα σε ξαναδώ.
Δεν είχε καμία σημασία για μένα,
αν ήταν βράδυ ή μεσημέρι,
αν ο ήλιος ήταν καυτός
ή
μέσα σε σύννεφα είχε κρυφτεί,
χωρίς χρονοτριβή.
Αδημονούσα να χαθώ μέσα στα αδηφάγα χείλια σου.
Ότι αμαρτία είχα πάνω μου,
ήθελα να αφήσω στο κορμί σου
για να εξιλεωθώ.
Θυμάμαι πόσο ράθυμα άφηνα την ματιά μου,
σε κάθε μας αποχαιρετισμό.
Είχα δικαίωμα στην ελπίδα,
μα εσύ ήσουν μακριά.
Παύλος Παυλίδης 6/06/ 2022
