ΚΡΑΤΑ ΜΕ

 

 

Rene Magritte : The lovers (1928)

Μην με αφήνεις μόνο θα χαθώ.

Τα σκαλιά της μοναξιάς τα φοβάμαι,

είναι ντυμένα με σιωπή και με σκιές,

που με τρομάζουν.

Μην με κοιτάς στα μάτια.

Γίνομαι αδύναμο πιόνι σε μια σκακιέρα.

Θα παραδοθώ!

Δεν έχω που να κρυφτώ, 

ο χρόνος αλύπητα με σημαδεύει.

Ξέρεις έχω πολύ καιρό να πω το σ’ αγαπώ.

Νομίζω τα δάκρυα μου φέρνουν την βροχή,

ο πόνος μου την καταιγίδα.

Κράτα με όμως, κράτα με σφιχτά.

Το αύριο πολύ γοργά με πλησιάζει.

Κράτα με, πάρε με αγκαλιά,

γέμισε με με φιλιά.

Τα κορμιά μας,

ας κάνουνε δικό τους αυτό το βράδυ.

 

 

 

Παύλος Παυλίδης   26/9/2023

ΧΩΡΙΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

 

 

Το ταξίδι αυτό δεν είχε επιστροφή.

Το αντίτιμο του γυρισμού ήτανε μεγάλο.

Μόνο με αγάπη μπορούσες να πληρώσεις.

Εγώ είχα πολύ αγάπη μέσα μου,

μα δεν ήξερα πως να την δώσω.

Πως να την δώσω έτσι απλά,

χωρίς τον άνθρωπο που αγάπησα πολύ,

με αγάπη... να πληγώσω.

Το ταξίδι αυτό δεν είχε επιστροφή.

Έπρεπε να θυσιαστείς,

να χάσεις κομμάτι από την ζωή σου,

ή να θυσιάσεις ότι αγαπάς,

να χάσεις την μοναδική σου αγάπη.

Το ταξίδι αυτό δεν είχε επιστροφή.

Πόνο και συντρίμμια,

έβλεπες παντού δίπλα σου.

Ήταν ένα ταξίδι,

που ποτέ μου δεν ήθελα να κάνω.

 

 

 

Παύλος Παυλίδης   5/9/2023

 

 

 

ΑΠΝΟΙΑ

 

 

Φαινομενικά είχε άπνοια.

Τα πάντα είχαν σταματήσει μες στο βαθύ σκοτάδι,

εκτός από τους χτύπους μιας καρδιάς.

Ήταν ξεχασμένη ακούρδιστη.

Μάταια έψαχνε στον χρόνο να συγχρονιστεί,

μάταια ήθελε το χρόνο φίλο της να κάνει.

Αγάπη έψαχνε να βρει

αγάπη ήθελε να δώσει

να είχε νόημα ο χτύπος της

και ας το μετανιώσει.

Και όταν αγάπη ένιωσε,

άρχισε να χτυπά πιο δυνατά

πιο δυνατά πιο δυνατά,

τύμπανα που βαράνε,

μέσα στης βραδιάς την σιγαλιά.

Θύελλα σηκώθηκε από το πουθενά!!!

Και  αυτή χτύπαγε δυνατά,

όλο και πιο δυνατά.

Ίσως να μην την ένοιαζε τίποτα άλλο πια.

 

 

 

Παύλος Παυλίδης   1/9/2023

ΧΘΕΣ ΒΡΑΔΥ

 

 

Χθες βράδυ,

ήρθες στο όνειρό μου.

Τα χείλη σου,

έψαξαν τα δικά μου.

Το κορμί σου

με το σώμα μου,

ανεμοστρόβιλος έγινε

που γυρνά.

Με κοίταξες στα μάτια...

Αγάπη μου,

αλήθεια με αγαπάς;

Έπιασα με τα γυμνά μου χέρια,

ηλεκτροφόρα σύρματα.

Ένα δάκρυ,

κύλησε από τα μάτια μου.

Είδες μου είπες,

πώς είναι να πονάς;

Άνοιξα τα μάτια μου, 

δεν ήσουν πουθενά...

Σε ένιωσα όμως μέσα μου,

όπως δεν σε ένιωσα ξανά.

Σε αγαπάω πολύ να ξέρεις

τι και αν είσαι μακριά...

 

 

 

Παύλος Παυλίδης   7/8/2023

ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ

 

 

Ζούσα σε δανεικό κορμί,

παλιάτσος που ζητούσε επίμονα

το χειροκρότημα,

για να υποκλιθεί.

 

Η σκηνή ήταν γεμάτη

μα η καρδιά μου αδειανή,

πόσο θα ήθελα για λίγο να

ήμουνα μικρό παιδί.

 

Που πήγε η αγνή αγάπη

που με ταξίδευε μακριά

που πήγαν τα χάδια,

που πήγαν τα φιλιά;

 

Είχα χάσει την ψυχή μου

άραγε ήταν αργά;

Γέλα παλιάτσε γέλα,

το πλήθος σε χειροκροτά.

 

 

Παύλος Παυλίδης   24/7/2023

 

ΛΑΘΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗ

 

 

Τον πόνο μου, 

τον οδηγούσε η σιωπή.

Ανεξέλεγκτη αμαξοστοιχία,

που έκανε λάθος διαδρομή.

 

Είχαν αδειάσει τα βαγόνια,

είχε αδειάσει η ψυχή,

η σιωπή όλο και δυνάμωνε,

είχε γίνει εκκωφαντική.

 

Δεν κυλούσε αίμα μέσα μου,

σαν πέτρα ήταν το κορμί μου,

κατεβασμένες oi γρίλιες

δεν αφήνανε το φως

να φωτίσει την καρδιά

για να αρχίσει πάλι να χτυπά.

Ήθελα να ουρλιάξω,

μα δεν με άφηνε η σιωπή

 

 

Παύλος Παυλίδης   13/7/2023

 

ΑΠΟΨΕ

 

Απόψε ο ωκεανός δεν με χωράει.

 

Θέλω γυμνός να περπατήσω σε μια ακροθαλασσιά,

 

τα βήματα μου να γράψουν την δικιά τους ιστορία

 

στην λευκή την άμμο

... και ας σβηστούν.

 

Απόψε θέλω να δαμάσω τον ήλιο,

 

δεν θέλω να βγει η ανατολή.

 

Θέλω να δαμάσω την θάλασσα,

 

στα απαλά της τα νερά να καθρεπτιστώ.

 

Μόνο με το φεγγάρι τίποτα να κάνω δεν μπορώ.

 

Όταν θα χαθεί αυτό...θα παραδοθώ.

 

Παύλος Παυλίδης

05/05/2023