Γράμμα προς τον θάνατο

 

 

Το παιχνίδι της ζωής μου εσύ θα το κερδίσεις.

Έχεις τον χρόνο με το μέρος σου και την σιωπή,

αυτό σε κάνει πιο δυνατό.

Ξέρεις θα ήθελα δυο λόγια να σου πω.

Είσαι αθάνατος, τρέφεσαι με τον πόνο των άλλων και τα δάκρυα.

Σε λυπάμαι, οίκτο για σένα νιώθω δεν σε μισώ.

Δεν έχεις ζήσει ποτέ σου όμορφες στιγμές, δεν ξέρεις πως είναι να κρατάς

πρώτη φορά το παιδί σου όταν γεννιέται,

δεν έχεις κοιτάξει ποτέ κάποιον στα μάτια και να του πεις πεθαίνω για σένα.

να του πεις το σε αγαπώ,

δεν ξέρεις τι είναι τα δάκρυα χαράς, τι είναι να κάνεις έρωτα να γίνεσαι

ένα με τον άλλο και να μην είναι αρκετό.

Εσύ μόνο μια άχαρη σκιά είσαι που με ακολουθεί στο φως και στο σκοτάδι.

Δεν σε φοβάμαι μα σε σέβομαι, δεν σε φοβάμαι μα σε σκέπτομαι.

Θα σου πω γιατί…

Γιατί φοβάμαι ότι δεν θα προφτάσω να αφήσω το αποτύπωμα που θέλω στη γη.

Θέλω να δώσω αγάπη, τόσο πολύ που να μην είναι αρκετή.

Θέλω να ζητήσω μια τεράστια συγνώμη για όσους πλήγωσα χωρίς να το θέλω,

μα και ένα τεράστιο ευχαριστώ,

από τα λάθη μου έμαθα να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος ποιο είναι το λάθος ποιο είναι το σωστό.

Θέλω να φύγω με αξιοπρέπεια, αυτήν κάνω την ευχή.

Τελειώνοντας να σου πω και κάτι άλλο…

Όταν φύγω από αυτόν τον κόσμο είμαι σίγουρος ότι κάποιος σαν και εμένα θα ξαναγεννηθεί.

 

Παύλος Παυλίδης 22/01/2026

 

Ρώτα με

 

 

Θέλω να ξεγυμνωθώ,

ελεύθερος να αφεθώ,

να πέσω στο κενό,

δίχως να με νοιάζει αν θα χαθώ,

αρκεί κοντά σου να βρεθώ.

Απόψε τα σύρματα της αγάπης τα περνώ,

τα νιώθω να μου χαράζουν το δέρμα μου,

από πάνω μέχρι κάτω,

μα δεν πονώ,

αφού το χέρι σου κρατώ.

Μη με ρωτάς το αύριο τι θα φέρει,

ρώτα με αν σε αγαπώ,

ρώτα με αν το αδύνατο θα κάνουμε δυνατό,

πες μου όταν κάνουμε έρωτα,

τον χρόνο πως να σταματώ.

Και όταν στα μάτια σε κοιτώ,

έχω ότι στον κόσμο αγαπώ.

Για σένα ότι και να κάνω,

δεν είναι αρκετό.

 

 

Παύλος Παυλίδης 18/11/2025

ΠΟΛΕΜΟΣ

 

 

Από ένα σπίρτο άναψε φωτιά.

Μα αυτή δεν ήταν φωτιά αγάπης,

ήταν φωτιά πολέμου.

Σε ένα τόσο όμορφο κόσμο,

οι άνθρωποι μεταμορφώθηκαν σε φίδια,

σερνόντουσαν γεμάτοι δηλητήριο,

γεμάτοι μίσος.

Είχαν πέσει οι μάσκες.

Εκεί που σφύριζαν χαρούμενα πουλιά,

σφύριζαν οι σφαίρες του θανάτου.

Εκεί που έσφυζε η ζωή έβλεπες ερείπια,

που φωτογράφιζαν την ματαιοδοξία του ανθρώπου.

Γιατί το χρήμα θα πρέπει να είναι πάντα βρώμικο;

Γιατί το χρήμα θα πρέπει να είναι πάντα βαμμένο με αίμα;

Χθες είδα ένα ωραίο όνειρο.

Είδα ότι ο πόλεμος είχε σταματήσει!

Είδα στους δρόμους χαρούμενα παιδιά,

είδα την αγάπη το μίσος να νικά!

Αλλοίμονο, ήταν ένα απλώς απατηλό όνειρο…

 

 

Παύλος Παυλίδης 27/08/2025

 

ΔΙΑΜΑΝΤΙ

 

 

Δεν χρειάζεται να είσαι διαμάντι για να λάμψεις.

Είσαι ένα αστέρι που έπεσες,

από τον ουρανό στην αγκαλιά μου,

ένα αστέρι που με έμαθε να αγαπώ,

να σέβομαι το κάθε μου λεπτό,

να αισθάνομαι πως είναι να πατάς στην γη

και να βρίσκεσαι στον ουρανό.

Δώσε μου απόψε κρασί να πιώ

θέλω να κάνουμε έρωτα εσύ και εγώ,

θέλω να σπάσω τα δεσμά μου να ελευθερωθώ,

θέλω να αφεθούμε,

σαν να είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό.

Τον ουρανό κοιτώ, 

τα αστέρια μαζί σου τα μετρώ.

Σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ.

 

Υ.γ Αυτό το ποίημα είναι γραμμένο για ένα υπέροχο ζευγάρι.

Τον Λευτέρη και την Όλγα

ΛΥΤΡΩΣΗ ΨΥΧΗΣ

 

Το ποίημα αυτό είναι εμπνευσμένο από αυτό τον πίνακα της

ELIZABETH KRUK

Νόμισες ότι δεν είχες ψυχή.

Πόσες φορές δεν είχες πιάσει τον εαυτό σου,

να μιλάει μόνος του το βράδυ;

Μα δεν είχες ψάξει βαθιά μέσα σου!

Μια ζωή έσβηνες το κερί που φώτιζε,

φοβούμενος μην σε δει κάποιος όταν έπεφτε το σκοτάδι.

Με τόσες όμορφες μουσικές δίπλα σου εσύ κώφευες,

αρνούμενος να δεις με τα μάτια της ψυχής.

Δεν είχες το θάρρος να βραχείς, να λερωθείς,

να τσαλακωθείς, να ταπεινωθείς,

να γίνεις ένα με τις λάσπες,

ένα με τις βρωμιές αυτής της ζωής.

Σήκωσε το κεφάλι, το οφείλεις στον εαυτό σου.

Μην κάνεις τον σταυρό σου,

μην κάνεις προσευχή αυτό το βράδυ.

Πάρε την ζωή στα χέρια σου!

Κοίτα ψηλά, μόνο εκεί θα βρεις το φως που αναζητάς.

 

Παύλος Παυλίδης 25/07/2025

 

 

 

 

 

ΜΑΤΙΑ

 

 

Στα μάτια σε κοιτώ,

εκεί που δεν μπορείς να μου κρυφτείς ή να σου κρυφτώ.

Βγάζεις φωτιά από τα υπέροχα μάτια σου,

με καις, με ταξιδεύεις.

Θέλω μέσα τους να χαθώ, να αφεθώ,

να πεθάνω, να αναστηθώ.

Θέλω να ζήσω την στιγμή,

σαν να είναι η τελευταία αναπνοή,

δεν μπορώ να σταματήσω να σε κοιτώ

τα χρόνια περνάνε, μα εσύ όμως είσαι εδώ.

Μου δίνεις λόγο να θέλω να σε αγαπώ κάθε μέρα και πιο πολύ,

να βλέπουμε μαζί την δύση του ήλιου μέχρι την ανατολή,

να ακούω στα αυτιά μου θεσπέσια μουσική

και όπου γυρίζω να βρίσκεσαι εσύ.

Στα μάτια ξανά σε κοιτώ.

Σε αγαπώ, σε αγαπώ, σε αγαπώ.

 

Παύλος Παυλίδης 25/06/2025

 

ΦΕΓΓΑΡΙ

 

 

Το φεγγάρι με φωνάζει για να έρθω πιο κοντά,

το φεγγάρι μου φωνάζει να σε πάρω αγκαλιά,

το φεγγάρι μου τραγουδάει ένα γνώριμο σκοπό,

το φεγγάρι μου μόνο ξέρει πόσο, πόσο σ’ αγαπώ.

 Σε βλέπω που έρχεσαι από μακριά,

ο αέρας σου φυσάει τα ξανθά σου τα μαλλιά,

η θάλασσα σαν λάδι κάτι θέλει να μου πει,

πως σαν πέσει το σκοτάδι πάλι θα είμαστε μαζί.

Ήλιε άσε το φεγγάρι λίγο ακόμα σε παρακαλώ,

τα γυμνά μας τα κορμιά δεν το θέλουνε το φως.

Όταν ο έρωτας μιλάει δεν υπάρχει λογική,

η ζωή σου σταματάει και αρχίζει από την αρχή.

 

 

 Παύλος Παυλίδης 28/05/2025

Υ.Γ. Αφιερωμένο στην γυναίκα μου Oksana