Από ένα
σπίρτο άναψε φωτιά.
Μα αυτή δεν
ήταν φωτιά αγάπης,
ήταν φωτιά
πολέμου.
Σε ένα τόσο
όμορφο κόσμο,
οι άνθρωποι
μεταμορφώθηκαν σε φίδια,
σερνόντουσαν
γεμάτοι δηλητήριο,
γεμάτοι
μίσος.
Είχαν πέσει
οι μάσκες.
Εκεί που
σφύριζαν χαρούμενα πουλιά,
σφύριζαν οι
σφαίρες του θανάτου.
Εκεί που
έσφυζε η ζωή έβλεπες ερείπια,
που
φωτογράφιζαν την ματαιοδοξία του ανθρώπου.
Γιατί το
χρήμα θα πρέπει να είναι πάντα βρώμικο;
Γιατί το
χρήμα θα πρέπει να είναι πάντα βαμμένο με αίμα;
Χθες είδα
ένα ωραίο όνειρο.
Είδα ότι ο πόλεμος είχε σταματήσει!
Είδα στους δρόμους
χαρούμενα παιδιά,
είδα την
αγάπη το μίσος να νικά!
Αλλοίμονο,
ήταν ένα απλώς απατηλό όνειρο…
Παύλος
Παυλίδης 27/08/2025
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου