Σέ ένα ανάκλιντρο άφησα τις σκέψεις μου
αναπαυτικά να ξεφύγουν
μέσα στο αέναο παιχνίδι του χρόνου
κλείνοντας απλά τα μάτια μου.
Τα μαύρα σύννεφα του ουρανού
δεν στάθηκαν εμπόδιο στα σχέδια μου
ίσα ίσα προδίκαζαν ότι η βροχή
πιο μακριά θα με ταξίδευε.
Ένιωσα τα κάθε άγγιγμα σου
έστω και αν ήσουν μίλια μακριά μου
άσχετα αν η βροχή χτύπαγε με μανία τα τζάμια
θέλοντας να με πάρει μακριά από εσένα.
Μα εσύ φάρος που όσο και να τον χτυπούν
τα κύματα φέγγεις στο σκοτάδι
ξέρω πια ότι με θέλεις όσο τίποτα
και εγώ το φώς σου ακολουθώ.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου