Μου λείπεις

Ένα ανεπαίσθητο χτύπημα άκουσα στην πόρτα.

Έτρεξα ευθύς να την ανοίξω, μα δεν ήσουν πουθενά,

τράβηξα την κουρτίνα και κοίταξα το μισοφωτισμένο σοκάκι,

ίσως καθόσουν μόνος στο παγκάκι, μα πάλι δεν σε είδα...

Είμαι σίγουρη πως είσαι δίπλα μου, δεν γίνεται να κάνω λάθος.

Ακούω την καρδιά σου δυνατά να χτυπά σαν καμπάνα,

να με καλεί να έρθω κοντά της, να προσευχηθώ.

Χτυπά τόσο δυνατά, τόσο καθαρά, μα δεν είσαι πουθενά...

Πως γίνεται να είσαι εδώ;

Σε κάθε βήμα μου, σε κάθε ανάσα μου, σε κάθε βλέμμα μου,

είσαι εκεί!

Εσύ και το απέραντο κενό,

εσύ ήλιος και σκοτάδι μαζί

σε νοιώθω όλο και πιο πολύ,

δίπλα μου, αλλά και μακριά μου.

Μου λείπεις..Μου λείπεις πολύ..

Ήθελα τελευταία φορά που σε είδα, να σταματήσω τον χρόνο,

να χαθώ μέσα στην αγκαλιά σου, να χαθώ μες στα φιλιά σου,

μα δεν με άφησες να χαθώ...

Μου είπες πως η ομορφιά βρίσκεται στις μικρές στιγμές,

που εμείς τις κάνουμε μεγάλες,

στις στιγμές που κρατάμε μέσα μας

και που κανείς δεν μπορεί να μας τις πάρει.

Ξέρεις μωρό μου τα σκέπτομαι όλα αυτά,

αλλά τώρα δεν θέλω άλλα λόγια,

τώρα θέλω εσένα, μόνο εσένα!

Μου λείπεις, μου λείπεις πολύ...

Παύλος  Παυλίδης  04/12/2015