Αυτόφωτο

 

Νόμιζα πως ήσουνα σκιά....

Ερχόσουν αθόρυβα, γινόσουν μια με την δικιά μου,

κλέβοντας ανάσες από τα πηγάδια των ευχών.

Άλλοτε ήσουνα αγέρι..

Τα μαλλιά μου χάϊδευες, λίγο πριν να κοιμηθώ,

με λόγια αγάπης και έρωτα με σημάδευες,

τοξότης που με τα βέλη του, σε μαγεύει.

Μια μικρή στάλα ήσουν που όλο και μεγάλωνε.

Τα αισθήματα σου,μπόρα που δεν ήθελα να κρυφτώ.

Καταιγίδα που πάνω της, ήθελα να πέσω.

Καρυδότσουφλο ένιωθα στο πέρασμα σου....

Πόσο μου άρεσε, που τόσο βρεγμένο ήμουν!!!!

Ήσουν όλα αυτά, μα πάνω από όλα ήσουν ένα αστέρι!!!

Ένα τεράστιο αστέρι αυτόφωτο,

λαμπερό που έλαμπε σε ήλιο και σκοτάδι.

Τα πάντα δίπλα σου τα φώτιζες

με τις αχτίδες της αγάπης...

Ένοιωθα τόσο μικρός αγάπη μου, με όλο αυτό το φως!!!

Ίσως μια μέρα και εγώ να μεγαλώσω.

Αστέρι σε αστέρι, κοντά σου να σταθώ.

Ίσως μια μέρα το κόσμο αυτό, να τον βλέπουμε μαζί...

Από ψηλά!!!

Παύλος Παυλίδης 08/08/2016

Απαγορευμένο δάσος

Σε απαγορευμένο δάσος βρέθηκα να περπατώ,

μέσα σε καταχνιά ένα βράδυ.

Το λιγοστό φως του φεγγαριού, δεν φώτιζε την ψυχή μου!

Οδηγό έβαλα τις τύψεις μου, τους πάει το σκοτάδι...

Μα οι τύψεις μου είναι τυφλές, δεν ξέρω που πηγαίνω.

Χαμένος είμαι...Χαμένος μες στις τύψεις.

Άγγελος δεν γεννήθηκα, ούτε θα ήθελα να είμαι,

μα μέσα μου το κακό  ρίζωσε, 

μεγάλωσε κλαδιά παντού βγάζει .

Όταν πέφτει η νυχτιά, διόλου δεν με τρομάζει!!!

Μέρος του δάσους είμαι πια και εγώ ...

Απαγορευμένος,γεμάτος μαύρες ρίζες,

τρέφομαι με σκοτάδι....

Πριν με ακουμπήσεις σκέψου το,

δηλητήριο έχω που πετρώνει...

Αν κάποτε φύγω από εδώ,

δεν ξέρω πως θα είναι η ανάσα μου, 

πως θα είναι τα φιλιά μου.

Απαγορευμένος είμαι από τα νύχια ως την κορφή...

Όλους όσους αγαπώ, σας θέλω μακριά μου....

Παύλος Παυλίδης 04/08/2016

Άνθρωπε

Άνθρωπε πες μου στα αλήθεια, σε αγαπάς;

Μην βιάζεσαι αμέσως να απαντήσεις.

Κοιτάξου για λίγο στον καθρέπτη....

Έγινες ένας αριθμός, ένα τεράστιο μηδενικό!!!

Ξέρεις και οι άλλοι έτσι σε βλέπουν, σαν μηδενικό!!!

Σαν ένα ανδρείκελο ακίνητο, που τρέφεται με χρήμα....

Χάθηκε η αξία σου, αφού ούτε και ο ίδιος,

δεν πιστεύεις πια σε σένα....

Το χρήμα σε πλάνεψε, σε γοήτευσε, σε αποπλάνησε,

σε σκλάβωσε!!!

Ναι, δυστυχώς πρέπει να το αποδεχτείς.

Το χρήμα μόνο προσκυνάς !!!

Άνθρωπε, σε σένα μιλάω άνθρωπε.

Ξύπναααα, ξύπνα σε παρακαλώ, σε ικετεύω!!!

Ξύπνα, όσο είναι ακόμα νωρίς.

Που είναι η οικογένεια σου; Που είναι οι φίλοι σου;

Που είναι ο έρωτας, τα συναισθήματα σου;

Κοίτα τριγύρω σου, όλα είναι ψεύτικα, ή σχεδόν όλα.

Έχουν μείνει μόνο τα παιδιά.

Τα παιδιά τα δικά σου,τα δικά μου, τα παιδιά όλου του κόσμου...

Τι κόσμο πες μου θα τους παραδώσουμε;

Μην ντρέπεσαι να το πεις.

Είναι ο κόσμος που ονειρεύτηκες, ο κόσμος του χρήματος,

ο κόσμος της τεχνολογίας, μα πάνω από όλα είναι ο κόσμος...

του αίματος!!!

Όπου και να κοιτάξεις γύρω σου, θα δεις αίμα.

Αίμα και δυστυχία...

Τα χρήματα τα φέρνουνε αυτά!!!!

Άνθρωπε βιάσου...

Πάλεψε για το καλό σου, έστω για μια φορά.

Βάλε αξίες αληθινές, μες στο μυαλό σου.

Πίστεψε της, μπόλιασε με τούτες τα παιδιά.

Σε παρακαλώ πολύ άνθρωπε, μην κλείνεις τα μάτια σου, ξύπνα!!!

Ύστερα θα είναι πλέον πολύ, μα πολύ αργά...

Παύλος Παυλίδης 31/07/2016

Τα λάθη μου

Τα λάθη μου είναι άυλα καρφιά.

Δεν αφήνουν σημάδια στο κορμί μου, αλλά πονούν.

Πονούν πολύ, ιδίως σαν πέφτει το σκοτάδι.

Πονάνε, με ξεσκίζουν, είναι αναθεματισμένα!!!!

Τα λάθη μου είναι απάτητες κορφές.

Να ήξερες αλήθεια, πόσο με τρομάζουν...

Μα πρέπει ολομόναχος, χωρίς σχοινιά, να τις ανέβω....

Τα λάθη μου, δεν έχουν χρώμα !!!!!

Νομίζω ότι όταν τα σκέπτομαι, αλλάζουνε οι αιώνες,

σε άσπρο - μαύρο χάνονται μες στου μυαλού, οι εικόνες.

Είναι σκουριά, από ένα εγκατατελελειμμένο ορυχείο,

βαγόνια ξεχασμένα που μείνανε στις ράγες..

Τι και αν πονώ ;

Τι και αν θέλω, να αλλάξω δεδομένα;

Ο χρόνος, δεν γυρίζει πίσω....

Τα λάθη μου είναι σοφά.

Αδέκαστοι δικαστές σε μία άδεια αίθουσα από κοινό,

περιμένουν υπομονετικά από τα χείλη μου,

το ....γιατί να ξεστομίσω!!!!

Ύστερα αποσύρονται, την ποινή για να αναγγείλουν...

Τα λάθη μου είναι πολλά!!!

Με τα λάθη μου θα πορευτώ,

με αυτά πρέπει να ζήσω.

Πρέπει να μαθαίνω από αυτά,

μπροστά αν θέλω να πάω.

Τα λάθη μου είναι έρωτας.

Πολύ τα αγαπάω!!!

Παύλος Παυλίδης 19/07/2016

Υ.γ Εμπνευσμένο από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο

στο μεγάλο Λιβάδι στην Σέριφο.

Ειδικά αφιερωμένο στον Γιάννη Κονδύλη.

Σήμερα

Σήμερα, δεν έχω λόγια για να πω..

Το μηδέν με πλησιάζει!!!!

Αράχνες γίνανε οι φόβοι μου...

Σήμερα ήρθε η μέρα που φοβόμουνα πολύ,

γιατί πρέπει το χτες κατάματα να δω,

και ύστερα, πίσω να το αφήσω!!!!

Σήμερα, πρέπει να καώ, στάχτη θέλω να γίνω...

Άμα δεν πεθάνω, δεν θα μπορέσω ποτέ να αναστηθώ!!!

Σήμερα, δεν έχω λόγια για να πω...

Μιλάνε μόνο οι πράξεις !!!

Ένα θόρυβο, νομίζω ότι άκουσα στην πόρτα,

Το σήμερα, μόλις με προσπερνάει...

Το αύριο δεν ξέρω τι θα φέρει,

Εγώ καθάριος, καρτερικά θα το προσμένω....

Παύλος Παυλίδης 12/07/2016

Το χρέος μου

 

Πριν ακόμα ανοίξω τα μάτια μου,

ισόβια με χρέωσαν, να κουβαλάω εσένα.

Το άψυχο κορμί μου!!!

Δεν ξέρω, αν ήσουν δανεικό, ή ιδανικό,

ζωή όμως έπρεπε να σου δώσω.

Έπρεπε μαζί σου να μάθω να πονάω!!!

Έπρεπε μαζί σου να μάθω να γερνάω!!!

Ήταν δύσκολο από εσένα να κρυφτώ.

Μα πιο δύσκολο ακόμα, 

να πάψω τόσο, να σε αγαπάω....

 Παύλος Παυλίδης 07/07/2016

Αιμορραγώ

 

Αιμορραγώ που δεν μπορώ να σε έχω

οπλίζομαι με υπερηφάνεια και αντέχω,

μα όταν πέφτει το σκοτάδι

ψάχνω για ένα σου σημάδι,

αιμορραγώ,...

Αιμορραγώ, όταν σε φέρνω στο μυαλό

δεν ξέρω τι είναι λάθος τι σωστό

τα χνάρια σου, μόνο ακολουθώ

έστω και αν ξέρω πως θα χαθώ

αιμορραγώ ...

Το σώμα μου άδειο από αίμα,

όλη μου η ζωή είναι ένα ψέμα

δεν με νοιάζει καθόλου αν πονώ

να...ήθελα, για λίγο να σε δω

αιμορραγώ...

Αιμορραγώ που δεν μπορώ να σε έχω

έλα εδώ, δεν το αντέχω

θέλω απόψε να σε δω

έλα και πάρε με από εδώ

Αιμορραγώ...

Αιμορραγώ αμέσως μόλις σε σκεφτώ

κάθε στιγμή κάθε λεπτό

θα ήθελα τώρα να σου πω

πόσο πολύ σε αγαπώ

Αιμορραγώ...

Παύλος Παυλίδης 04/07/2016