Τα μονοπάτια της ψυχής

 

Στα μονοπάτια της ψυχής, χάθηκε το κορμί μου.

Έψαχνε χρόνια να τα βρει, χρόνια να δει πως είναι,

μα όταν τα βρήκε είχε ανθρώπινη μορφή.

Ήταν ανώριμο, ήταν έρμο...

Είχε συνηθίσει στην μοναξιά, στα ψέμματα, στον πόνο...

Δεν ήθελε με τίποτα να δει πως είναι η αλήθεια.

Στην ευτυχία δεν ήθελε να εκτεθεί!!

Μάρτυς μου ο θεός, προς στιγμή άγκυρα πήγα να ρίξω,

από δαιμόνια που με κυνηγούσαν χρόνια,

κόντευα να λυτρωθώ.

Ήμουνα τόσο κοντά, την αγάπη να κλειδώσω στην καρδιά μου,

να αγαπήσω, να ελευθερωθώ.

Μα ήμουν άνθρωπος, από χώμα ήμουν πλασμένος.

Βράχηκα, στην πρώτη καταιγίδα..

Χώμα ήμουν, που δεν αντέξε το νερό!!!

Τώρα πια είμαι ένα τίποτα χωρίς εσένα...

Ψάχνω από κάπου να πιαστώ.

Μόνος..

Τα μονοπάτια της ψυχής μου χάθηκαν μαζί με εσένα ένα βράδυ...

Μονάχος, φοβάμαι να πάω να τα διαβώ...

Παύλος Παυλίδης 21/08/2016

Αφιερωμένο στις μοναδικές αγάπες...

Κάποτε

Κάποτε...

Θυμάμαι εκείνη την στιγμή σαν τώρα.

Την στιγμή που είχα νοιώσει, δυνατός όσο ποτέ!!!

Μου είχες πει έτσι απλά το πως με έβλεπες,

με την αθώα την καρδιά σου.

Με έβλεπες σαν ένα σπουδαίο άντρα !!!

Με έβλεπες έτσι, όταν δίπλα μου είχε φύγει όλη η γη.

Εσύ μου έδινες γη για να πατήσω.

Άνοιξες  τα φτερά της αγάπης σου για να κρυφτώ.

Μου έδωσες  το νερό της αγνής αγάπης για να πιω.

Κάποτε..

Κάποτε ψηλά στον ουρανό, σε έπαιρνα μαζί μου.

Μαζί πετάγαμε, τα αστέρια είχαμε συντροφιά.

Σκούνες μικρές σε ακροθαλασσιές ταξίδευαν τα όνειρα μας.

Κάποτε..

Σε μικρά νησιά είχαμε κρύψει τον έρωτα μας.

Θυμάμαι που σου φώναζα σ’ αγαπώ σαν τώρα.

Σ΄αγαπώ!!!

Κάποτε..

Κάποτε.. τυφλώθηκα !!!

Ήθελα να μάθω πόσο μετρώ.

Δεν έβλεπα πόσο πλούσιος ήμουνα, 

με τόση αγάπη γύρω.

Η ματαιοδοξία μου έριξε μια σφαίρα.

Μια σφαίρα που βρήκε δυο καρδιές.

Τις άδειασε το αίμα, σταμάτησε τους χτύπους...

Κάποτε...

Ίσως να μάθω να αγαπώ

Παύλος Παυλίδης 15/08/2016

Αμφιβολία

Σε μια άδεια πόλη, η σιωπή αιχμάλωτο με έχει πιάσει.

Μια ένοχη σιωπή, στον τοίχο με έχει στήσει...

Δεν ξέρω τι να σου πω, υπόλογος μπροστά σου είμαι.

Στα μάτια μόνο σε κοιτώ,

σε αυτά τα μάτια που τόσο αγαπάω.

Τα βλέπω τώρα και πονώ, αφού τόσο πόνο τους έχω δώσει.

Πως μπόρεσα να σου το κάνω αυτό,

ποτέ μου δεν θα με συγχωρέσω.

Σε ποιον ; Σε σένα;

Σου γέννησα ένα εχθρό, που τρέφεται με σκέψεις,

ένα εχθρό αόρατο, που όμως σε σκοτώνει...

Την αμφιβολία!!!

Μαζί τόσα περάσαμε, μαζί χτίσαμε την αγάπη.

Με ακόμα ένα φιλί, με ακόμα ένα δάκρυ.

Αγάπη μου, εσύ είσαι όσα αγαπώ,

θέλω να στο φωνάξω.

Τώρα μονάχος στέκομαι,

άδεια είναι η πόλη.

Αδειάζει η ψυχή μου, όταν είμαι μακριά σου...

Θέλω κάτι να σκέφτεσαι όταν στο μυαλό σου,

μπαίνει η αμφιβολία.

Εσύ είσαι όσα αγαπώ, εσύ μονάχα είσαι.

Και αν σε μαύρη τρύπα πέσω και χαθώ,

αυτό να το θυμάσαι.

Εσύ...

Παύλος Παυλίδης 13/08/2016

Αυτόφωτο

 

Νόμιζα πως ήσουνα σκιά....

Ερχόσουν αθόρυβα, γινόσουν μια με την δικιά μου,

κλέβοντας ανάσες από τα πηγάδια των ευχών.

Άλλοτε ήσουνα αγέρι..

Τα μαλλιά μου χάϊδευες, λίγο πριν να κοιμηθώ,

με λόγια αγάπης και έρωτα με σημάδευες,

τοξότης που με τα βέλη του, σε μαγεύει.

Μια μικρή στάλα ήσουν που όλο και μεγάλωνε.

Τα αισθήματα σου,μπόρα που δεν ήθελα να κρυφτώ.

Καταιγίδα που πάνω της, ήθελα να πέσω.

Καρυδότσουφλο ένιωθα στο πέρασμα σου....

Πόσο μου άρεσε, που τόσο βρεγμένο ήμουν!!!!

Ήσουν όλα αυτά, μα πάνω από όλα ήσουν ένα αστέρι!!!

Ένα τεράστιο αστέρι αυτόφωτο,

λαμπερό που έλαμπε σε ήλιο και σκοτάδι.

Τα πάντα δίπλα σου τα φώτιζες

με τις αχτίδες της αγάπης...

Ένοιωθα τόσο μικρός αγάπη μου, με όλο αυτό το φως!!!

Ίσως μια μέρα και εγώ να μεγαλώσω.

Αστέρι σε αστέρι, κοντά σου να σταθώ.

Ίσως μια μέρα το κόσμο αυτό, να τον βλέπουμε μαζί...

Από ψηλά!!!

Παύλος Παυλίδης 08/08/2016

Απαγορευμένο δάσος

Σε απαγορευμένο δάσος βρέθηκα να περπατώ,

μέσα σε καταχνιά ένα βράδυ.

Το λιγοστό φως του φεγγαριού, δεν φώτιζε την ψυχή μου!

Οδηγό έβαλα τις τύψεις μου, τους πάει το σκοτάδι...

Μα οι τύψεις μου είναι τυφλές, δεν ξέρω που πηγαίνω.

Χαμένος είμαι...Χαμένος μες στις τύψεις.

Άγγελος δεν γεννήθηκα, ούτε θα ήθελα να είμαι,

μα μέσα μου το κακό  ρίζωσε, 

μεγάλωσε κλαδιά παντού βγάζει .

Όταν πέφτει η νυχτιά, διόλου δεν με τρομάζει!!!

Μέρος του δάσους είμαι πια και εγώ ...

Απαγορευμένος,γεμάτος μαύρες ρίζες,

τρέφομαι με σκοτάδι....

Πριν με ακουμπήσεις σκέψου το,

δηλητήριο έχω που πετρώνει...

Αν κάποτε φύγω από εδώ,

δεν ξέρω πως θα είναι η ανάσα μου, 

πως θα είναι τα φιλιά μου.

Απαγορευμένος είμαι από τα νύχια ως την κορφή...

Όλους όσους αγαπώ, σας θέλω μακριά μου....

Παύλος Παυλίδης 04/08/2016

Άνθρωπε

Άνθρωπε πες μου στα αλήθεια, σε αγαπάς;

Μην βιάζεσαι αμέσως να απαντήσεις.

Κοιτάξου για λίγο στον καθρέπτη....

Έγινες ένας αριθμός, ένα τεράστιο μηδενικό!!!

Ξέρεις και οι άλλοι έτσι σε βλέπουν, σαν μηδενικό!!!

Σαν ένα ανδρείκελο ακίνητο, που τρέφεται με χρήμα....

Χάθηκε η αξία σου, αφού ούτε και ο ίδιος,

δεν πιστεύεις πια σε σένα....

Το χρήμα σε πλάνεψε, σε γοήτευσε, σε αποπλάνησε,

σε σκλάβωσε!!!

Ναι, δυστυχώς πρέπει να το αποδεχτείς.

Το χρήμα μόνο προσκυνάς !!!

Άνθρωπε, σε σένα μιλάω άνθρωπε.

Ξύπναααα, ξύπνα σε παρακαλώ, σε ικετεύω!!!

Ξύπνα, όσο είναι ακόμα νωρίς.

Που είναι η οικογένεια σου; Που είναι οι φίλοι σου;

Που είναι ο έρωτας, τα συναισθήματα σου;

Κοίτα τριγύρω σου, όλα είναι ψεύτικα, ή σχεδόν όλα.

Έχουν μείνει μόνο τα παιδιά.

Τα παιδιά τα δικά σου,τα δικά μου, τα παιδιά όλου του κόσμου...

Τι κόσμο πες μου θα τους παραδώσουμε;

Μην ντρέπεσαι να το πεις.

Είναι ο κόσμος που ονειρεύτηκες, ο κόσμος του χρήματος,

ο κόσμος της τεχνολογίας, μα πάνω από όλα είναι ο κόσμος...

του αίματος!!!

Όπου και να κοιτάξεις γύρω σου, θα δεις αίμα.

Αίμα και δυστυχία...

Τα χρήματα τα φέρνουνε αυτά!!!!

Άνθρωπε βιάσου...

Πάλεψε για το καλό σου, έστω για μια φορά.

Βάλε αξίες αληθινές, μες στο μυαλό σου.

Πίστεψε της, μπόλιασε με τούτες τα παιδιά.

Σε παρακαλώ πολύ άνθρωπε, μην κλείνεις τα μάτια σου, ξύπνα!!!

Ύστερα θα είναι πλέον πολύ, μα πολύ αργά...

Παύλος Παυλίδης 31/07/2016

Τα λάθη μου

Τα λάθη μου είναι άυλα καρφιά.

Δεν αφήνουν σημάδια στο κορμί μου, αλλά πονούν.

Πονούν πολύ, ιδίως σαν πέφτει το σκοτάδι.

Πονάνε, με ξεσκίζουν, είναι αναθεματισμένα!!!!

Τα λάθη μου είναι απάτητες κορφές.

Να ήξερες αλήθεια, πόσο με τρομάζουν...

Μα πρέπει ολομόναχος, χωρίς σχοινιά, να τις ανέβω....

Τα λάθη μου, δεν έχουν χρώμα !!!!!

Νομίζω ότι όταν τα σκέπτομαι, αλλάζουνε οι αιώνες,

σε άσπρο - μαύρο χάνονται μες στου μυαλού, οι εικόνες.

Είναι σκουριά, από ένα εγκατατελελειμμένο ορυχείο,

βαγόνια ξεχασμένα που μείνανε στις ράγες..

Τι και αν πονώ ;

Τι και αν θέλω, να αλλάξω δεδομένα;

Ο χρόνος, δεν γυρίζει πίσω....

Τα λάθη μου είναι σοφά.

Αδέκαστοι δικαστές σε μία άδεια αίθουσα από κοινό,

περιμένουν υπομονετικά από τα χείλη μου,

το ....γιατί να ξεστομίσω!!!!

Ύστερα αποσύρονται, την ποινή για να αναγγείλουν...

Τα λάθη μου είναι πολλά!!!

Με τα λάθη μου θα πορευτώ,

με αυτά πρέπει να ζήσω.

Πρέπει να μαθαίνω από αυτά,

μπροστά αν θέλω να πάω.

Τα λάθη μου είναι έρωτας.

Πολύ τα αγαπάω!!!

Παύλος Παυλίδης 19/07/2016

Υ.γ Εμπνευσμένο από το εγκαταλελειμμένο ορυχείο

στο μεγάλο Λιβάδι στην Σέριφο.

Ειδικά αφιερωμένο στον Γιάννη Κονδύλη.