Ζεϊμπέκικο

Σε μια ερημική παραλία, μονάχος…

Θέλω να ανάψω μια τεράστια φωτιά

μαύρους καπνούς να βγάζει,

να φαίνεται από μακριά.

Όταν πυρώσει για καλά,

τα ρούχα μου ένα, ένα θα πετάξω

να τα δω να καίγονται,

στάχτες να γίνουν μπροστά μου.

Και όταν κάρβουνα γεννούν,

θα αρχίσω να χορεύω.

Ένα ζεϊμπέκικο χορό,

όπως τον νιώθουν οι άντρες.

Αλήτικο, λυτρωτικό!!

Θέλω να  εξαγνιστώ,

στον αέρα να πετάξω.

Όλο τον κόσμο να τον δω,

όπως με βλέπατε εσείς….

μικρό !!!

Ύστερα  θα κυλιστώ στην άμμο,

όπως με γέννησε ο θεός…

γυμνό !!!

Παύλος Παυλίδης 13/12/2017

Η ευχή

Σε ένα μικρό δωμάτιο…

Το φεγγάρι και τα άστρα πέπλο σιωπής είχαν υφάνει.

Tον ήλιο ήθελαν να κρατήσουν μακριά

Κόρη μου…

αχ αγάπη μου μην ξυπνάς,

κοιμήσου ακόμα λίγο.

η γιαγιά σου είμαι κοπέλα μου.

Από εκεί ψηλά, πόσο σε καμαρώνω!!!

Ήρθα να σου δώσω μια ευχή και αν θες ας την κρατήσεις.

Μεγάλωσες κοπέλα μου,

τον κόσμο όλο έχεις μπροστά σου.

Την πέτρα τώρα στίβεις, όπως έλεγε και η μαμά μου.

Άκου γλυκό κορίτσι μου.

Τα χρόνια είναι έρωτες, έρχονται και πάνε.

Εσύ καρδιά μου πρόσεχε αγάπη μόνο να δίνεις.

Ο κόσμος είναι σκληρός, νομίζω το ξέρεις ήδη..

Αν δει κάποιο καλό θέλει να τον πατήσει.

Μα ο θεός μικρούλα μου την αγάπη την γυρίζει.

Αυτή σου δίνω την ευχή.

Αγάπη να έχεις μέσα σου, αγάπη μόνο να δίνεις..

Παύλος Παυλίδης 12/12/2017

Στην γιαγιά μου

Άδειο ποτήρι

 

Το ποτήρι ήταν άδειο, σιωπηλό.

Τα γυαλιά ακουμπησμένα στο τραπέζι,

μάταια ψάχναν συντροφιά.

Δίπλα τους ένα βιβλίο, έγραφε για μοναξιά.

Για έρωτες που πέταξαν, που φύγαν μακριά.

Κρίμα, είχα τόσα να σου πω.

Ήθελα το ταξίδι της ζωής μου,

να στο εκμυστηρευτώ.

Ήθελα το επόμενο ταξίδι να το κάνουμε μαζί.

Την φωτογραφία σου στα χέρια μου κρατώ.

Την πονεμένη σου ματιά με κόπο προσπερνάω,

τα χείλη που με μάγεψαν θυμάμαι…

Μα εσύ ήσουνα πια μια κιτρινισμένη εφημερίδα.

Έτοιμη, προσάναμα στο τζάκι να γενείς.

Στάχτες να μου αφήσεις… αποχαιρετισμού.

Παύλος Παυλίδης 29/11/2017


Η υπέροχη ζωγραφιά είναι της φίλης μου Γωγώ Σουλιώτη.

Φουγάρο δρόμος

Ένα φουγάρο δρόμος, τα όνειρά σου.

Ο καπνός είναι πολύς,

για να κοιτάξεις μακριά…

Πρέπει ψηλά να σηκωθείς,

αν θέλεις τον ορίζοντα να δεις.

Εσύ, κρατάς τις χειραποσκευές αμήχανα,

πάνω στον καταπέλτη.

Το αύριο δεν ξέρεις αν θες να συναντήσεις.

Δεν ξέρεις αν αιχμάλωτη θα είσαι,

σε τούτο το ταξίδι.

Τώρα όμως είναι αργά.

Ο χρόνος καρδιά μου ποτέ του δεν περίμενε,

κανένα μουσαφίρι!!!

Ένα δάκρυ που κυλά,

δεν ξέρω αν είναι χαράς ή λύπης.

Η ματιά σου κάπου αφέθηκε στην άδεια μπουκαπόρτα….

Παύλος Παυλίδης 23/11/2017


Αφιερωμένο εξαιρετικά στην..ταξιδιάρα κόρη μου!!!

Ξέρα

Θάλασσα γαλάζια, σε ζηλεύω.

Θέλω να σε αγκαλιάσω, μα δεν μπορώ.

Στην απεραντοσύνη σου για μια ακόμα φορά,

νιώθω τόσο μα τόσο μικρός.

Στην πλάτη των κυμάτων σου,

πως θα ήθελα να σκαρφαλώσω.

Να γράψω μια μεγάλη ιστορία

και ύστερα αφρός να γίνω, να χαθώ.

Με ένα αγκίστρι προσπαθώ,

να αιχμαλωτίσω την ομορφιά σου.

Μα δεν μπορώ…

Ίσως να γίνω μια ξέρα που να αχνοφαίνεται.

Να αφεθώ ελεύθερος.

Να έρχεσαι τα πρωϊνά να με σμιλεύεις,

Τα βραδινά να με σκεπάζεις, σαν ξεσπάς!!!!

Παύλος Παυλίδης 16/11/2017

Μαύρα Σύννεφα

Είχε φορτώσει άσχημα ο καιρός.

Ήταν γεμάτος θλιμμένα αισθήματα.

Σε ηλεκτροφόρα σύρματα,

έτοιμα να κάνουν το μεγάλο το ταξίδι,

κάθονταν τα πουλιά.

Μαύρα σύννεφα, γέμισαν τον ουρανό.

Σκιάχτηκε και κρύφτηκε ο ήλιος.

Δεν έβλεπες φως απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ένιωθες έντονα το κρύο,

που ήθελε να δεσπόσει το άτυχο κορμί σου.

Μόνο το χώμα, περίμενε πως και πως.

Αυτό που ήτανε γεμάτο με νεκρή φύση,

τώρα ήταν ζωντανό.

Μύριζε από μακριά τις στάλες της βροχής.

Ήξερε ότι έρωτα θα έκανε με την πρώτη μπόρα.

Στην λάσπη θα αφήνανε όλα τα δεσμά τους.

Ίσως να ήταν βαρύς τούτος ο χειμώνας…

Παύλος Παυλίδης 31/10/2017

Κουκκίδα

Εκεί που με στιγμάτισε ο πόνος,

έμαθα να μ΄ αγαπώ.

Έπαψα να είμαι ένας αόρατος άνθρωπος.

Ήθελα στην επιφάνεια να βρεθώ.

Στις άκρες των ματιών σου χάθηκα.

Μες στο σκοτάδι θεέ μου πες μου πως άντεξα.

Πες μου σε παρακαλώ.

Η ζωή είναι φως, είναι έρωτας,

είναι ένας χάρτης μακρινός.

Εγώ..

μια κουκκίδα σε ένα άσπρο χαρτί ήμουνα πριν σε γνωρίσω.

Μα…

τώρα νοιώθω σαν θεός.

Εκεί που με στιγμάτισε ο πόνος σε βρήκα.

Ευτυχώς!!!!

Παύλος Παυλίδης 19/10/2017