Τίμημα

Πίνακας Νικηφόρου Λύτρα - Αναμονή ( 1895- 1900)

Κι όμως..

Μέσα σε αυτό το μικρό δωματιάκι,

είχε χωρέσει ένας τεράστιος ήλιος.

Εκτυφλωτικός δεν μπορούσες μέσα του να δεις χωρίς να καείς,

χωρίς να σου αφήσει μόνιμο σημάδι.

Ήταν τόσο δυνατός, λες και ήτανε σκοτάδι.

Φως και σκοτάδι…

Θρέφουν το ένα θανάσιμο μίσος για το άλλο,

μα δεν μπορούνε να ζήσουν χωριστά.

Μίσος που το προσπέρασε μια άπονη αγάπη

για να βαδίσει μοναχικά.

Αυτά τα μοναχικά μονοπάτια,

είναι που σου χαράζουν μια ζωή.

Αυτό είναι το τίμημα της ίδιας της ζωής,

το τίμημα που χρήματα δεν αγοράζουν.

Ένα φιλί δίχως αύριο,

μια ματιά ανάμεσα σε βουρκωμένα μάτια.

Η υποταγή του πάθους μέσα σου

πόνο να σου δίνει μια ζωή.

H ζωή μας ήταν σε αναμονή ….

Παύλος Παυλίδης 3/4/ 2018

Απόψε

 

Απόψε θέλω να έχεις τα μάτια σου ερμητικά κλειστά,

να καις από άγριο πόθο

παρθένα που θέλει να γευτεί τον έρωτα

σαν να είναι η πρώτη της φορά.

Τα νύχια σου θέλω σημάδια να μου αφήνουν,

όταν σου ανιχνεύω το κορμί,

όταν βογκάς από ηδονή,

αλλού όταν ταξιδεύεις.

Ολοκληρωτικά να σου δοθώ, να μου δοθείς,

να παραδοθώ να παραδοθείς,

τους χυμούς σου να γευτώ,

τους χυμούς μου να γευτείς.

Τα δάκτυλα μας με ένα αόρατο σχοινί,

σφιχτά θα είναι δεμένα,

στου πάθους την παλαίστρα.

Δυο μαχητές του έρωτα,

που νίκησαν τον χρόνο,

χωρίς να υπάρχει νικητής!!!

Μέσα σου όλος θα αφεθώ

πριν τα βλέφαρα σου ανοίξεις…

Παύλος Παυλίδης 19/3/ 2018

Όνειρα

Δεν ήταν τα άστρα μακρινά.

Μικρά ήταν τα όνειρά σου,

σε ένα απέραντο ουρανό.

Τι και αν έχει συννεφιά;

Τα αστέρια εκεί ακίνητα,

εσένα προσμένουν.

Αρκεί να έχεις υπομονή,

τον ήλιο να κινήσεις.

Μέσα σου έχεις φωτιά,

που θρέφει την ψυχή σου.

Ξυπόλυτος θα χρειαστεί,

κοφτερές πέτρες να περάσεις.

Όρκους απαραβίαστους,

θα θέλεις να πατήσεις.

Σε αέναους κύκλους μη ζητάς,

ξανά να δραπετεύσεις.

Πάρε ένα ατσάλινο σπαθί,

λύσε τα δεσμά σου.

Αφέσου ελεύθερος….

Αν αφεθείς ελεύθερος, θα βρεις τα όνειρά σου!!!

Παύλος Παυλίδης 16 /3/ 2018

Λέξεις

 

Οι λέξεις είχαν προδικάσει τις πράξεις,

λίγο πριν τις ρίξουν στην φωτιά.

Λίγο πριν αφήσουν το τώρα για το μέλλον,

αετός που αφέθηκε ελεύθερος,

χάθηκε εκεί ψηλά….

Εσύ πάλι δεν ακούς.

Τα μηνύματα που σου στέλνω δεν τα βλέπεις,

όχι γιατί είσαι τυφλή,

αλλά γιατί αρνείσαι την αλήθεια μου να δεις.

Αρνείσαι τον ίδιο σου εαυτό να αποδεχτείς,

σε μια λεωφόρο που δεν μπορείς να σταματήσεις.

Κρίμα…είχαμε έρθει τόσο, μα τόσο κοντά.

Σαν χώμα ήμουνα που προσδοκούσα εσένα.

Εσένα, που ήσουν στάλες της βροχής.

Ήθελα να με δροσίσεις,

τον έρωτα μου να γευτείς.

Μα ήρθε ένας αγέρας άγριος.

Φύσηξε, έφυγες μακριά…

Παύλος Παυλίδης 25 /2/ 2018

Ωκεανός

Ο έρωτας είναι ωκεανός, τρικυμιώδης.

Άγριος, απροσπέλαστος, ασυμβίβαστος.

Γεμάτος αλμύρα θέλει να απελευθερωθεί,

πριν τον πόνο να ακουμπήσει.

Λίγο πριν χαθεί……

αφρός πάνω σε αδάμαστα κύματα γίνεται.

Δέσμιος και λυτρωτής,

το σαρκικό παιχνίδι δυο καρδιών,

αρνείται να ορίσει.

Ποθεί και δίνεται,

αδιαφορώντας αν ένα άλλο κύμα πιο μεγάλο μετά τον ξεπεράσει.

Έρωτας μεγάλος!!!

Δεν είναι γραμμένος πουθενά να μπεις να τον διαβάσεις,

δεν είναι ορατός για να τον δεις,

δεν θες καν να τον αγγίξεις, εκτός….

Εκτός αν είσαι μια βαρκούλα με κουπιά,

που θέλεις στον ωκεανό να ανοιχτείς,

όπου σε βγάλει ο αγέρας.

Την τρέλα του έρωτα θέλεις να γευτείς,

μόνη σε ανοιχτά πελάγη.

Ίσως και να βυθιστείς,

μα αυτό λίγο σε νοιάζει…

Παύλος Παυλίδης 01/2/2018

Τριαντάφυλλα

 

Οι σκέψεις ξεπέρασαν τα λόγια,

σε ένα δρόμο μακρινό.

Εκτυφλωτικοί ήταν προβολείς.

Είχαν γεμίσει το δωμάτιο με τόσο φως.

Οι σκιές του έρωτα μακρινοί ήταν πλέον συγγενείς.

Μια αγάπη σε μια γωνιά,

έψαχνε χώρο να κρυφτεί.

Τα δάκρυα θαρρώ είχαν στεγνώσει,

άκουγες μόνο την βροχή.

Και ύστερα σιωπή.

Σιωπή, σιωπή, μόνο σιωπή.

Πόρνη σιωπή…

Δεν την ακούς, μα είναι τόσο δυνατή!!!

Σε ένα βάζο κάτι τριαντάφυλλα ήταν μαραμένα.

Τα αγκάθια μόνο θύμιζαν αγάπη τι θα πει….

Παύλος Παυλίδης 17/1/2018

Σαπιοκάραβο

Σε ένα έρμο σαπιοκάραβο, φόρτωσαν τα αμπάρια μοναξιά.

Καθώς έπεφτε το δείλι, αίφνης λύθηκαν οι κάβοι…

Άρχισε χωρίς να το ορίζει κανείς τούτο το ταξίδι,

στου πελάγους τα ανοιχτά.

Φουρτούνες το χτυπάγαν ανελέητα.

Τριξίματα πένθιμα,

είχε το γέρικο σκαρί.

Της μοίρα του ήταν γραφτό,

να έχει τον πόνο από κοντά.

Το φορτίο ήταν βαρύ….

Ο χρόνος ασφυκτικά το είχε δέσει.

Η λέξη ασφυξία είναι μικρή,

όταν έχεις την σκουριά για συντροφιά!!!

Αυτό το σαπιοκάραβο, δεν χτύπησε σε ξέρες,

δεν το λατρέψαν ποτέ τους τα πουλιά.

Μια νυχτιά,

θαρρώ είχε μπουνάτσα.

Ήσυχα κοιμήθηκε σε αβαθή νερά…

Παύλος Παυλίδης 27/12/2017