Γη και Ουρανός

Μετέωρος είμαι…

Είμαι στη γη δίπλα σου, σε νιώθω, μυρίζω το άρωμα σου.

Σε αγκαλιάζω, σε φιλώ, 

κυλιόμαστε στην λάσπη του πάθους,

του πόθου.

Μένουμε εκεί ακίνητοι γυμνοί εκτεθειμένοι,

μέχρι να έρθει η βροχή,

να σβήσει τις φωτιές που αφήνουνε σημάδια.

Μετά πριν γίνω αποτσίγαρο,

χάνομαι μες στο καπνό.

Εξαϋλώνομαι…,

έτοιμος για ένα μοναδικό, αστρικό ταξίδι.

Εκεί ψηλά στον ουρανό,

τα αστέρια σαν αγγίζεις,

αστέρι γίνεσαι και εσύ!!!

Στην σιωπή σου δίνεις μορφή,

τον χρόνο διαφεντεύεις!!!

Μην με ρωτάς που κατοικώ

δεν ξέρω, δεν ορίζω.

Μπορεί να είμαι κάπου στην γη,

στα ουράνια να πετάω.

Μετέωρος θα είμαι μια ζωή.

Αρκεί,

αρκεί να είμαστε μαζί......

Παύλος Παυλίδης 4/5/ 2018

Δικαίωση

Κόκκινο μοντέλο  Ρενέ Μαγκρίτ 1934

Το ένα κύμα ήθελε να ξεπεράσει το άλλο.

Ήταν αλήθεια ή αντικατοπτρισμός ;

Μες στο μυαλό μου τρικυμία και εγώ τόσο μοναχός.

Πάλευα με τα κύματα και η στεριά δεν φαινόταν πουθενά.

Δίψαγα για λίγο νερό.

Τι ειρωνεία…

Ζωσμένος ήμουν από αυτό, μα αυτό ήταν αλμυρό.

Δεν ήξερα αν ήμουν ζωντανός, ή ζωντανός νεκρός!!!

Είχα χαθεί…

Είχα χαθεί σε ένα υγρό τάφο δακρύων,

οξυγόνο έψαχνα λίγο για να βρω.

Μα δεν έπαψα στιγμή να ήμουν άνθρωπος,

που ζω το κάθε μου λεπτό.

Είχα πέσει κάτω και σηκώθηκα.

Αιμορραγούσα, μα ήμουνα πιο δυνατός!!!

Είχα την φλόγα μέσα μου που έκαιγε,

στάχτη δεν θα με άφηνε ποτέ μου να γινώ.

Πόνεσα για όλα τα πιστεύω μου,

μα δικαιώθηκα.

Το βλέμμα μου δεν κοιτάει χαμηλά.

Στα μάτια όλους σας κοιτώ…

Παύλος Παυλίδης 27/4/ 2018

Κόρη

Boreas

Πίνακας του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ

Κόρη φύλαξε για σε τα δάκρυά σου,

δώσε τους αξία και ας πονάς.

Πίσω τι άφησες μην βλέπεις,

θολή είναι ακόμη η ματιά.

Άσε μια χαραμάδα ανοιχτή,

μην σφαλίζεις με μίσος την καρδιά.

Ίσως ένας λαθρεπιβάτης ήλιος,

έρθει στα όνειρά σου.

Ίσως να λύσεις τα αόρατα δεσμά σου,

στο φως σαν εκτεθείς…

Παύλος Παυλίδης 23/4/ 2018

Τίμημα

Πίνακας Νικηφόρου Λύτρα - Αναμονή ( 1895- 1900)

Κι όμως..

Μέσα σε αυτό το μικρό δωματιάκι,

είχε χωρέσει ένας τεράστιος ήλιος.

Εκτυφλωτικός δεν μπορούσες μέσα του να δεις χωρίς να καείς,

χωρίς να σου αφήσει μόνιμο σημάδι.

Ήταν τόσο δυνατός, λες και ήτανε σκοτάδι.

Φως και σκοτάδι…

Θρέφουν το ένα θανάσιμο μίσος για το άλλο,

μα δεν μπορούνε να ζήσουν χωριστά.

Μίσος που το προσπέρασε μια άπονη αγάπη

για να βαδίσει μοναχικά.

Αυτά τα μοναχικά μονοπάτια,

είναι που σου χαράζουν μια ζωή.

Αυτό είναι το τίμημα της ίδιας της ζωής,

το τίμημα που χρήματα δεν αγοράζουν.

Ένα φιλί δίχως αύριο,

μια ματιά ανάμεσα σε βουρκωμένα μάτια.

Η υποταγή του πάθους μέσα σου

πόνο να σου δίνει μια ζωή.

H ζωή μας ήταν σε αναμονή ….

Παύλος Παυλίδης 3/4/ 2018

Απόψε

 

Απόψε θέλω να έχεις τα μάτια σου ερμητικά κλειστά,

να καις από άγριο πόθο

παρθένα που θέλει να γευτεί τον έρωτα

σαν να είναι η πρώτη της φορά.

Τα νύχια σου θέλω σημάδια να μου αφήνουν,

όταν σου ανιχνεύω το κορμί,

όταν βογκάς από ηδονή,

αλλού όταν ταξιδεύεις.

Ολοκληρωτικά να σου δοθώ, να μου δοθείς,

να παραδοθώ να παραδοθείς,

τους χυμούς σου να γευτώ,

τους χυμούς μου να γευτείς.

Τα δάκτυλα μας με ένα αόρατο σχοινί,

σφιχτά θα είναι δεμένα,

στου πάθους την παλαίστρα.

Δυο μαχητές του έρωτα,

που νίκησαν τον χρόνο,

χωρίς να υπάρχει νικητής!!!

Μέσα σου όλος θα αφεθώ

πριν τα βλέφαρα σου ανοίξεις…

Παύλος Παυλίδης 19/3/ 2018

Όνειρα

Δεν ήταν τα άστρα μακρινά.

Μικρά ήταν τα όνειρά σου,

σε ένα απέραντο ουρανό.

Τι και αν έχει συννεφιά;

Τα αστέρια εκεί ακίνητα,

εσένα προσμένουν.

Αρκεί να έχεις υπομονή,

τον ήλιο να κινήσεις.

Μέσα σου έχεις φωτιά,

που θρέφει την ψυχή σου.

Ξυπόλυτος θα χρειαστεί,

κοφτερές πέτρες να περάσεις.

Όρκους απαραβίαστους,

θα θέλεις να πατήσεις.

Σε αέναους κύκλους μη ζητάς,

ξανά να δραπετεύσεις.

Πάρε ένα ατσάλινο σπαθί,

λύσε τα δεσμά σου.

Αφέσου ελεύθερος….

Αν αφεθείς ελεύθερος, θα βρεις τα όνειρά σου!!!

Παύλος Παυλίδης 16 /3/ 2018

Λέξεις

 

Οι λέξεις είχαν προδικάσει τις πράξεις,

λίγο πριν τις ρίξουν στην φωτιά.

Λίγο πριν αφήσουν το τώρα για το μέλλον,

αετός που αφέθηκε ελεύθερος,

χάθηκε εκεί ψηλά….

Εσύ πάλι δεν ακούς.

Τα μηνύματα που σου στέλνω δεν τα βλέπεις,

όχι γιατί είσαι τυφλή,

αλλά γιατί αρνείσαι την αλήθεια μου να δεις.

Αρνείσαι τον ίδιο σου εαυτό να αποδεχτείς,

σε μια λεωφόρο που δεν μπορείς να σταματήσεις.

Κρίμα…είχαμε έρθει τόσο, μα τόσο κοντά.

Σαν χώμα ήμουνα που προσδοκούσα εσένα.

Εσένα, που ήσουν στάλες της βροχής.

Ήθελα να με δροσίσεις,

τον έρωτα μου να γευτείς.

Μα ήρθε ένας αγέρας άγριος.

Φύσηξε, έφυγες μακριά…

Παύλος Παυλίδης 25 /2/ 2018