Λιμάνι

Έλα στο λιμανάκι μου.

Ηρέμησε…

Ξέρω πως τρικυμίες πέρασες πολλές,

πως έχει σημάδια το σκαρί σου,

πως ψάχνεις καιρό να λυτρωθείς,

σε κάβους απάνεμους να δέσεις.

Ησύχασε…

Πες πως είσαι λουλούδι του αγρού,

που δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη κανείς να το μυρίσει.

Περήφανο, αγέρωχο, έρωτα με τον άνεμο όποτε θέλει κάνει!!!

Ελεύθερο λουλούδι ήσουν πάντοτε,

μα εσύ φοβόσουνα,

στο άγνωστο να εκτεθείς,

τον εαυτό σου στον καθρέπτη να αντικρίσεις.

Τι και αν ήλιο δεν βλέπεις πουθενά,

εγώ φάρος θα είμαι για σένα,

σε μπουνάτσες, σε φουρτούνες.

Πάρε από εμένα δύναμη μέχρι να ‘ βρεις την δική σου.

Έλα στο λιμανάκι μου, για σένα μόνο είναι…

Παύλος Παυλίδης 25/5/ 2018

Στην Κάττις

Παραθυρόφυλλα

Τα παραθυρόφυλλα άνοιξαν με κρότο.

Είχε πεθάνει η μοναξιά.

Ένας άρχοντας ήλιος την έκαψε στο πέρασμα του,

την έστειλε πέρα μακριά,

εκεί που βασιλεύει η σιωπή.

Τον δρόμο της ζωής μας δεν τον ζωγράφισε κανείς,

δεν είναι σε κανένα πίνακα κρεμασμένος,

παρά μόνο σε θολές εικόνες του μυαλού,

που περιμένουν εσένα μήπως φανείς,

με εκείνο το υπέροχο χαμόγελο σου.

Δώσε απλόχερα το χαμόγελο σου,

δύναμη θα σου δίνει μια ζωή.

Αυτό θα είναι το κλειδί που θα ανοίγει όλες τις πόρτες,

τις καρδιές που έχουν κρυφτεί θα οδηγεί.

Ξέρεις στο διάβα σου θα βρεις πολλά μαύρα φεγγάρια,

μπορεί εύκολα σε ένα από δαύτα να χαθείς.

Μη φοβηθείς κοίτα ψηλά, κοίτα τον ήλιο…

Παύλος Παυλίδης 17/5/ 2018

Γη και Ουρανός

Μετέωρος είμαι…

Είμαι στη γη δίπλα σου, σε νιώθω, μυρίζω το άρωμα σου.

Σε αγκαλιάζω, σε φιλώ, 

κυλιόμαστε στην λάσπη του πάθους,

του πόθου.

Μένουμε εκεί ακίνητοι γυμνοί εκτεθειμένοι,

μέχρι να έρθει η βροχή,

να σβήσει τις φωτιές που αφήνουνε σημάδια.

Μετά πριν γίνω αποτσίγαρο,

χάνομαι μες στο καπνό.

Εξαϋλώνομαι…,

έτοιμος για ένα μοναδικό, αστρικό ταξίδι.

Εκεί ψηλά στον ουρανό,

τα αστέρια σαν αγγίζεις,

αστέρι γίνεσαι και εσύ!!!

Στην σιωπή σου δίνεις μορφή,

τον χρόνο διαφεντεύεις!!!

Μην με ρωτάς που κατοικώ

δεν ξέρω, δεν ορίζω.

Μπορεί να είμαι κάπου στην γη,

στα ουράνια να πετάω.

Μετέωρος θα είμαι μια ζωή.

Αρκεί,

αρκεί να είμαστε μαζί......

Παύλος Παυλίδης 4/5/ 2018

Δικαίωση

Κόκκινο μοντέλο  Ρενέ Μαγκρίτ 1934

Το ένα κύμα ήθελε να ξεπεράσει το άλλο.

Ήταν αλήθεια ή αντικατοπτρισμός ;

Μες στο μυαλό μου τρικυμία και εγώ τόσο μοναχός.

Πάλευα με τα κύματα και η στεριά δεν φαινόταν πουθενά.

Δίψαγα για λίγο νερό.

Τι ειρωνεία…

Ζωσμένος ήμουν από αυτό, μα αυτό ήταν αλμυρό.

Δεν ήξερα αν ήμουν ζωντανός, ή ζωντανός νεκρός!!!

Είχα χαθεί…

Είχα χαθεί σε ένα υγρό τάφο δακρύων,

οξυγόνο έψαχνα λίγο για να βρω.

Μα δεν έπαψα στιγμή να ήμουν άνθρωπος,

που ζω το κάθε μου λεπτό.

Είχα πέσει κάτω και σηκώθηκα.

Αιμορραγούσα, μα ήμουνα πιο δυνατός!!!

Είχα την φλόγα μέσα μου που έκαιγε,

στάχτη δεν θα με άφηνε ποτέ μου να γινώ.

Πόνεσα για όλα τα πιστεύω μου,

μα δικαιώθηκα.

Το βλέμμα μου δεν κοιτάει χαμηλά.

Στα μάτια όλους σας κοιτώ…

Παύλος Παυλίδης 27/4/ 2018

Κόρη

Boreas

Πίνακας του Τζον Γουίλιαμ Γουότερχαουζ

Κόρη φύλαξε για σε τα δάκρυά σου,

δώσε τους αξία και ας πονάς.

Πίσω τι άφησες μην βλέπεις,

θολή είναι ακόμη η ματιά.

Άσε μια χαραμάδα ανοιχτή,

μην σφαλίζεις με μίσος την καρδιά.

Ίσως ένας λαθρεπιβάτης ήλιος,

έρθει στα όνειρά σου.

Ίσως να λύσεις τα αόρατα δεσμά σου,

στο φως σαν εκτεθείς…

Παύλος Παυλίδης 23/4/ 2018

Τίμημα

Πίνακας Νικηφόρου Λύτρα - Αναμονή ( 1895- 1900)

Κι όμως..

Μέσα σε αυτό το μικρό δωματιάκι,

είχε χωρέσει ένας τεράστιος ήλιος.

Εκτυφλωτικός δεν μπορούσες μέσα του να δεις χωρίς να καείς,

χωρίς να σου αφήσει μόνιμο σημάδι.

Ήταν τόσο δυνατός, λες και ήτανε σκοτάδι.

Φως και σκοτάδι…

Θρέφουν το ένα θανάσιμο μίσος για το άλλο,

μα δεν μπορούνε να ζήσουν χωριστά.

Μίσος που το προσπέρασε μια άπονη αγάπη

για να βαδίσει μοναχικά.

Αυτά τα μοναχικά μονοπάτια,

είναι που σου χαράζουν μια ζωή.

Αυτό είναι το τίμημα της ίδιας της ζωής,

το τίμημα που χρήματα δεν αγοράζουν.

Ένα φιλί δίχως αύριο,

μια ματιά ανάμεσα σε βουρκωμένα μάτια.

Η υποταγή του πάθους μέσα σου

πόνο να σου δίνει μια ζωή.

H ζωή μας ήταν σε αναμονή ….

Παύλος Παυλίδης 3/4/ 2018

Απόψε

 

Απόψε θέλω να έχεις τα μάτια σου ερμητικά κλειστά,

να καις από άγριο πόθο

παρθένα που θέλει να γευτεί τον έρωτα

σαν να είναι η πρώτη της φορά.

Τα νύχια σου θέλω σημάδια να μου αφήνουν,

όταν σου ανιχνεύω το κορμί,

όταν βογκάς από ηδονή,

αλλού όταν ταξιδεύεις.

Ολοκληρωτικά να σου δοθώ, να μου δοθείς,

να παραδοθώ να παραδοθείς,

τους χυμούς σου να γευτώ,

τους χυμούς μου να γευτείς.

Τα δάκτυλα μας με ένα αόρατο σχοινί,

σφιχτά θα είναι δεμένα,

στου πάθους την παλαίστρα.

Δυο μαχητές του έρωτα,

που νίκησαν τον χρόνο,

χωρίς να υπάρχει νικητής!!!

Μέσα σου όλος θα αφεθώ

πριν τα βλέφαρα σου ανοίξεις…

Παύλος Παυλίδης 19/3/ 2018