Μαύρα Σύννεφα

Είχε φορτώσει άσχημα ο καιρός.

Ήταν γεμάτος θλιμμένα αισθήματα.

Σε ηλεκτροφόρα σύρματα,

έτοιμα να κάνουν το μεγάλο το ταξίδι,

κάθονταν τα πουλιά.

Μαύρα σύννεφα, γέμισαν τον ουρανό.

Σκιάχτηκε και κρύφτηκε ο ήλιος.

Δεν έβλεπες φως απ’ άκρη σ’ άκρη.

Ένιωθες έντονα το κρύο,

που ήθελε να δεσπόσει το άτυχο κορμί σου.

Μόνο το χώμα, περίμενε πως και πως.

Αυτό που ήτανε γεμάτο με νεκρή φύση,

τώρα ήταν ζωντανό.

Μύριζε από μακριά τις στάλες της βροχής.

Ήξερε ότι έρωτα θα έκανε με την πρώτη μπόρα.

Στην λάσπη θα αφήνανε όλα τα δεσμά τους.

Ίσως να ήταν βαρύς τούτος ο χειμώνας…

Παύλος Παυλίδης 31/10/2017

Κουκκίδα

Εκεί που με στιγμάτισε ο πόνος,

έμαθα να μ΄ αγαπώ.

Έπαψα να είμαι ένας αόρατος άνθρωπος.

Ήθελα στην επιφάνεια να βρεθώ.

Στις άκρες των ματιών σου χάθηκα.

Μες στο σκοτάδι θεέ μου πες μου πως άντεξα.

Πες μου σε παρακαλώ.

Η ζωή είναι φως, είναι έρωτας,

είναι ένας χάρτης μακρινός.

Εγώ..

μια κουκκίδα σε ένα άσπρο χαρτί ήμουνα πριν σε γνωρίσω.

Μα…

τώρα νοιώθω σαν θεός.

Εκεί που με στιγμάτισε ο πόνος σε βρήκα.

Ευτυχώς!!!!

Παύλος Παυλίδης 19/10/2017

Κάποιες βραδιές

Κάποιες βραδιές οι σκέψεις,

ξεφεύγουν σαν τρελές από τον ζουρλομανδύα που τις περιβάλλει.

Ψάχνουν να βρουν το δίκιο τους,

σε ένα κόσμο άδικο, κατατρεγμένες.

Κρύος ιδρώτας λούζει τις άρρωστες ψυχές,

τους ανεκπλήρωτους τους έρωτες, τις ασθενείς τις συνειδήσεις.

Τον εαυτό σου σκιάζεσαι να δεις, σε σκοτεινό καθρέπτη!!!

Μήπως είσαι και εσύ ένας από αυτούς που δεν το έχει καταλάβει;

Μήπως βλέπεις παντού σε δρόμους φανάρια να αναβοσβήνουν;

Μήπως θεόρατους θωρρείς τους χαμηλούς τους τοίχους;

Αόρατα δεσμά σε έχουν καθηλώσει.

Το ξέρω, ότι ζεις σε σώμα δανεικό.

Μα, δεν είσαι μοναχός....

Μέσα στον ύπνο σου άνοιξε τα μάτια σου και δες παντού τριγύρω

Όλοι μας έχουμε ένα δαίμονα που μας κυνηγάει!!!

Μάθε τον δαίμονα σου στα μάτια να κοιτάζεις,

αν εφιάλτες ζωντανούς δεν θες να ξαναζήσεις.

Κάποιες βραδιές ένα κερί αφήνω αναμένο.

Οι κακιές οι σκέψεις λένε τρέφονται μόνο με το σκοτάδι....

Παύλος Παυλίδης 19/09/2017

Ένα τσιγάρο δρόμος

Ένα τσιγάρο δρόμος δεν ήταν αρκετός,

για να σε φτάσω.

Δεν ήταν αρκετός τον πόνο μέσα σου να δω.

Καπνός μπήκε στα μάτια μου.

Δε σε είδα, έστω και αν ήξερα ότι ήσουνα εκεί,

βουβά να με προσμένεις.

Μάτια μου….

Δεμένα με χειροπέδες τα αισθήματά μας.

Δέσμιοι του πάθος τα φιλιά,

που χάραξαν για πάντα τα κορμιά μας.

Ψυχή μου….

Δεν έχω μνήμη ασθενή,

μα δεν μπορώ στον νου μου να σε φέρω.

Για αυτό σε έκρυψα!!!

Σε ένα μέρος της καρδιάς,

που μόνο εγώ το ξέρω.

Τι και αν το τσιγάρο είναι σβηστό;

Εγώ για σένα καίω!!!

Παύλος Παυλίδης 14/09/2017

Ενάντια στον άνεμο

Ενάντια στον άνεμο,

θέλω να κυνηγήσω τα όνειρα μου.

Θέλω οι ριπές του ανέμου να με χτυπάνε δυνατά,

για να θυμάμαι…

Να θυμάμαι όσους με πόνεσαν,

όσους δεν με πίστεψαν,

όσους με ξέχασαν…

Μα πιο πολύ θέλω να θυμάμαι,

τις στιγμές που ήμουνα κοντά!!!

Κοντά στο να κάνω ένα όνειρο αληθινό,

να δέσω με σχοινί ένα Αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Μα φύσηξε λίγο πιο πολύ,

το φεγγάρι χάθηκε από τον ουρανό,

σκοτάδι απλώθηκε ….

Έμεινα στο φως τρεμάμενων κεριών.

Άνεμος φύσηξε.

Σκοτάδι απλώθηκε και πάλι.

Σκοτάδι βαθύ, κατράμι!!!

Από τα απομεινάρια μου μια καύτρα μόνο κράτησα.

Όταν ονειρευτώ ξανά, σε τούτα θα την ρίξω.

Ενάντια στον άνεμο,

νέα ζωή θα αρχίσω

Παύλος Παυλίδης 07/09/2017

Ατσαλάκωτα σεντόνια

Ατσαλάκωτα ήταν τούτα τα σεντόνια.

Τα είχε στρώσει η μοναξιά και μια αράχνη,

που έψαχνε χρόνια για να βρει την δικιά της την φωλιά.

Τα παντζούρια ήτανε κλειστά, κλειστές και οι κουρτίνες.

Χωρίς φως, έρωτας δεν ζει.

Όταν ένας έρωτας τελειώνει η σιωπή ακολουθεί…

Ατελείωτη...

Δεν την ακούς μα ξέρεις πως σε ακολουθεί σε κάθε βήμα σου.

Στυγνός δικαστής που το πάθος σου καταδικάζει,

λες και είναι λάθος να ακολουθείς,

τους χτύπους της καρδιάς!!!

Πιο πίσω τους οι αναμνήσεις και ο χρόνος μαζί παλεύουν,

ποιος από τους δυο θα φανεί πιο δυνατός.

Στον χρόνο οι αναμνήσεις χάνονται.

Μαύρα σύννεφα που φέρανε βροχή

και φύγανε έτσι ξαφνικά.

Μέσα από μια χαραμάδα φαίνεται μια σκάλα στην αυλή.

Παραμονεύει μόνη της, τον πόνο να τον διώξει μακριά...

Παύλος Παυλίδης 27/08/2017

Έρωτες του Αυγούστου

Κοπελιά σε κέρασαν πικρό καφέ απόψε

Κρίμα….

Είχες ανάλαφρα αφημένο πάνω σου,

ένα υπέροχο ερωτικό στεφάνι.

Με νυχτολούλουδα και γιασεμιά,

νομίζω το είχαν πλέξει.

Ο έρωτας σου ήταν αγνός,

κατάλευκο σεντόνι.

Μα….

Σταμάτησαν οι δείκτες του έρωτα, ξάφνου να γυρίζουν.

Τί και αν ήταν Αύγουστος, για εσέ ήταν χειμώνας.

Πάγωσε η καρδούλα σου μικρή μου ξελογιάστρα.

Η μικρή άρκτος χάθηκε από τον ουρανό σου.

Χωρίς αστέρια πως να ζεις;

Ποιος το βράδυ όταν έρχεται,.

γλυκά θα σε αγκαλιάσει;

Ένα δάκρυ κύλησε καυτό.

Μην κλαις καρδιά μου.

Ήταν γραφτό..

Οι έρωτες που χάνονται γεμίζουν λευκές σελίδες!!!

Το λεύκωμα σου αδειανό,

θαρρώ πως είναι ακόμα…

Παύλος Παυλίδης 23/08/2017