Το στέμμα του ήλιου

Νόμιζες πως μου είχες κρυφτεί,

πως δεν θα σε ξαναέβλεπα ποτέ

πως θα γινόσουν μια αόρατη σκιά,

να διαπερνάς τα όνειρα μου.

Μα δεν είχες υπολογίσει την αγάπη

την αγάπη σου για μένα, που έδινε φως

σαν τον ήλιο σε ολική έκλειψη ήσουν

γυμνός βασιλιάς που του δίνουν το στέμμα,

το στέμμα του ήλιου!

Εγώ τότε ντράπηκα πολύ,

ένιωσα την φλόγα της αγάπης σου,

έγινα ένα ματωμένο κόκκινο φεγγάρι

που γυρνάει γύρω – γύρω από εσένα

από εσένα τον ένα, τον ήλιο!

*Εμπνευσμένο από τον πίνακα της  Βίκυ Μπενετάτου

Το στέμμα του ήλιου

Παύλος  Παυλίδης  07/09/2015