Ταξίδι στο άπειρο

Με ρώτησες αν είμαι έτοιμος για ταξίδι μακρινό,

για ένα ταξίδι, που ίσως δεν έχει επιστροφή.

Σε άγνωστα μέρη μου είπες πως θα με πας,

εκεί που άγγελοι και διάβολοι χορεύουνε μαζί,

εκεί που ο θόρυβος συναντάει την σιωπή,

εκεί που φως και σκοτάδι γίνονται ένα.

Τότε σου μίλησε το απορημένο μου κορμί

τα ανασηκωμένα φρύδια μου,

το αμήχανο χαμόγελο μου.

Έλα μην διστάζεις,

έλα το αδύνατο να κάνουμε δυνατό,

όρια μην βάζεις στο ταξίδι,

εμείς μόνο ορίζουμε την μηχανή του χρόνου.

Έσβησες τα φώτα και με πρόσταξες τα μάτια σου να κοιτάξω.

Και άνοιξες τα μάτια της ψυχής, φως άπλετο πλημμύρισε τον χώρο.

Μαζί μου θα κάνεις ταξίδι αστρικό,

μαζί με εμένα μόνο, ταξίδι μαζί στο άπειρο θα πάμε

εκεί που μόνο σε πάει η δύναμη της αγάπης !

*Εμπνευσμένο από τον πίνακα της  Βίκυ Μπενετάτου

Ταξίδι στο άπειρο από την συλλογή Εικόνες του σύμπαντος

Παύλος  Παυλίδης  08/09/2015   

Το στέμμα του ήλιου

Νόμιζες πως μου είχες κρυφτεί,

πως δεν θα σε ξαναέβλεπα ποτέ

πως θα γινόσουν μια αόρατη σκιά,

να διαπερνάς τα όνειρα μου.

Μα δεν είχες υπολογίσει την αγάπη

την αγάπη σου για μένα, που έδινε φως

σαν τον ήλιο σε ολική έκλειψη ήσουν

γυμνός βασιλιάς που του δίνουν το στέμμα,

το στέμμα του ήλιου!

Εγώ τότε ντράπηκα πολύ,

ένιωσα την φλόγα της αγάπης σου,

έγινα ένα ματωμένο κόκκινο φεγγάρι

που γυρνάει γύρω – γύρω από εσένα

από εσένα τον ένα, τον ήλιο!

*Εμπνευσμένο από τον πίνακα της  Βίκυ Μπενετάτου

Το στέμμα του ήλιου

Παύλος  Παυλίδης  07/09/2015    

Κάστρο

Σε ένα παλιό μεγάλο κάστρο

έφτιαχνα τις άμυνες μου,

για πόλεμο ετοιμάστηκα

μα για αγάπη αν θέλεις πες μου.

Σήκωσα τα τείχη μου ψηλά

να μην βλέπουν την ματιά μου,

να μην βλέπουν πόσο πονώ

όταν δεν είσαι εδώ κοντά μου.

Σε καλντερίμια ερημικά

βλέπω την μορφή σου,

σκιά είναι που με κυνηγά

και ακούω την φωνή σου.

Οι πολεμίστρες πήρανε φωτιά

καπνό γέμισε ο τόπος,

όταν μου είπες με αγαπάς

σταμάτησε ο χρόνος.

Σε ένα παλιό μεγάλο κάστρο

έφτιαχνα τις άμυνες μου,

πόλεμο θέλεις ή έρωτα

έλα εδώ και πες μου.

Παύλος  Παυλίδης  05/09/2015    

Χρυσόβουλο

Μου έδειξες το χρυσόβουλο

σφραγίδα περίτεχνη το κοσμούσε,

σίγουρος ήσουν πως θα υποταχθώ

ξανά στις διαταγές σου.

Μα εμένα δεν με ρώτησες,

δεν με ρώτησες ποτέ σου τι θέλω,

δεν είδες την ματιά μου.

Είμαι σίγουρη ότι κλειστά είχες τα αυτιά σου,

γιατί τότε θα άκουγες τους χτύπους της καρδιάς μου.

Μην μου αντιστέκεσαι με βροντερή φωνή μου είπες.

Μα ήσουν ένα τίποτα, ένα σκουπίδι ήσουν

κρυμμένος σε χρυσόβουλα, λάτρης των μανιφέστων.

Στα μάτια τότε με κοίταξες,

άρχισες να ιδρώνεις, να τρέμεις όλο σύγκορμος,

το αίμα σου είχε παγώσει.

Είχα κάνει ένα τεράστιο βήμα για μένα,

είχα νικήσει τους φόβους μου και μαζί με αυτούς,

είχα νικήσει και σένα.

Ναι, σε είχα συντρίψει χωρίς να σε λυπηθώ

και να σκεφτείς ότι ούτε καν είχα μιλήσει....

Παύλος  Παυλίδης  02/09/2015   

Θύμα ή θύτης;

Θύμα ή θύτης, είμαι στον έρωτα μας;

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να απαντήσω

σε αυτό το διαβολικό ερώτημα.

Άγιος ή διάβολος;

Μία στον παράδεισο είμαι και μία στην κόλαση.

Έχω αφεθεί ελεύθερος, απολαμβάνω την κάθε μας στιγμή.

Σαν άτι τρέχω αλόγιστα σε ερημικές παραλίες

αφήνοντας τις ριπές του ανέμου να με συντροφεύουν.

μαζί με την αλμύρα της θάλασσας.


Εσύ γοργόνα που σχίζεις τα κύματα,

νεράιδα γυμνή σε μια πηγή,

έρχεσαι και μου δίνεις απλόχερα τον έρωτα

από την πηγή σου, για να ξεδιψάσω...

Θύμα ή θύτης είμαι στον έρωτα μας;

Δεν με ενδιαφέρει απάντηση να δώσω!!!

θέλω τον έρωτα μας να γευτώ,

θέλω στον έρωτα μας να αφεθώ,

χωρίς να με νοιάζει, πότε ο ήλιος μας θα δύσει...

Παύλος  Παυλίδης  02/09/2015   

Ονειροπαγίδα

Είχα φτιάξει μέσα στο μυαλό μου, 

μια ονειροπαγίδα.

Έβαζα εκεί όλα τα όμορφα όνειρα μου ένα - ένα,

και τα ξαναέβλεπα το βράδυ.

Αυτά  όμως αγαπούσαν μόνο το σκοτάδι.

Έπειτα,

 χάνονταν στις πρώτες αχτίδες του ήλιου.

Χάθηκαν λουλούδια όμορφα,

βόλτες σε παραλίες.

Στέγνωσαν καυτά φιλιά,

έρωτες μείνανε στην μέση.

Οι πύργοι από άμμο πρέπει να ήταν, 

γιατί δεν έμεινε κανένας.

Βήματα σε ακροθαλασσιές,

με κύματα σβηστήκαν.

Η ονειροπαγίδα ήταν πάντα εκεί,

εκεί μες στο μυαλό μου,

να μου θυμίζει πως με όνειρα τρέφεται ο νους.

Χωρίς όνειρα, φτωχός θα είμαι πάντα.

Τα όνειρα,

με όνειρα γεμίζουν.

Σε ένα δωμάτιο κλείστηκα,

μόνος με τον εαυτό μου.

Το φως απ'έξω το άφησα, 

να μην με εμποδίζει,

την ονειροπαγίδα μου δεν θέλω να αδειάσω.

Σε ένα δωμάτιο είμαι γυμνός,

μαζί με την ψυχή μου.

Σε ένα δωμάτιο είμαι γυμνός,

με όνειρα γεμάτος.

Παύλος  Παυλίδης  01/09/2015    

Έρωτας καλοκαιρινός

Στα ανταριασμένα κύματα αντιστάθηκα

τα πάλεψα ένα ένα και βγήκα νικητής, 

σε μια απόμερη αμμουδιά.

Τις βροντές και τους κεραυνούς δεν τους φοβήθηκα

πρόταξα το γυμνό μου στήθος να με βρούν

μα εκείνοι ... δεν με βρήκαν.

Σε καταιγίδες και τυφώνες εγώ δεν κρύφτηκα,

περίμενα υπομονετικά να με χαϊδέψουν

με την άγρια μορφή τους.

Μα όταν έπεσε το πρώτο φύλλο του φθινοπώρου

εκεί λύγισα, εκεί γονάτισα και έκλαψα πικρά

οι θύμησές σου με στιγμάτισαν,

έρωτα καλοκαιρινέ που έφυγες μακριά.

Παύλος  Παυλίδης  01/09/2015